พรานร้ายพ่ายรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 1

พรานร้ายพ่ายรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 1

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-12
โดย:  เอลยาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
291บท
14.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

‘ถ้าต้องการเงินและอยู่ที่นี่ต่อ ขึ้นเตียงกับฉันคืนหนึ่ง’ 'ขอพระเจ้าส่งคุณไปหลุมที่ลึกที่สุด...อาเมน’ สเตฟานจ้องมองข้อความในกระดาษโน้ตอย่างแทบไม่เชื่อสายตา หึ...เจ้าหล่อนกล้ามาก! “พวกมึงหาผู้หญิงไทยคนนี้มาให้กูให้ได้!” …… สเตฟาน แม็คเคนซี่ หรือฟาน วัย 32 ปี ทายาทเจ้าของธุรกิจเงินทุนและหลักทรัพย์ในลาสเวกัส เขาเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ทั้งในและนอกระบบที่ทรงอิทธิพล บุคลิกหล่อเข้ม ดุ เอาจริง กินดุ สำหรับเขา... ผู้หญิงคือที่ระบายเท่านั้น! วีรตา รัตนวัลย์ หรือ น้องไวน์ สาวไทยวัย 22 ปี เรียนจบปริญญาตรีด้านการบัญชีและการเงิน แม่ของเธอแต่งงานกับชายอเมริกันเจ้าของผับหรูในลาสเวกัส พาเธอมาอยู่อเมริกาตั้งแต่อายุ 10 ปี เธอจะทำอย่างไรเมื่อโชคชะตาเล่นตลกให้พบกับเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่เธอแสนเกลียดขี้หน้าและอาชีพของเขา... แต่ดูเหมือนยิ่งหนีจะยิ่งเจอ...ยิ่งต่อต้านยิ่งพ่ายแพ้ต่อพลังอำนาจลึกเร้นที่ค่อยแทรกซึมเข้ามาครอบงำหัวใจของเธอ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 บังเอิญเจอกัน...

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
291
บทที่ 1 บังเอิญเจอกัน...
ย้อนอดีตกลับไปเมื่อหกปีก่อนณ อพาร์ตเม้นต์หรูใจกลางเมืองบอสตัน“อ๊าๆ...ฟานขา...อีก...อูวย์...พีชเสียวมาก...แรงอีกดาร์ลิ้ง”เสียงร้องครวญดังในห้องนอนใหญ่ ร่างอวบอั๋นขาวจั๊วะของพิชนีกำลังคลานสี่ขาอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ด้านหลังมีร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเข้มร้ายกาจ เรือนกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยของสเตฟาน แม็คเคนซี่อยู่แนบชิด ร่างใหญ่กำยำเกร็งกระตุกเฮือกเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นจนเต็มเครื่องป้องกันเขาถอนถอยตัวตนออกมาก้าวยาวไปยังห้องน้ำทันที จัดการถอดถุงยางทิ้งถังขยะและชำระล้าง ใบหน้าคร้ามคมกอปรด้วย คิ้วหนาเป็นปื้นพาดขนานไปกับดวงตาคมกริบ คมเสียจนน่ากลัวจะบาดหัวใจสาวน้อยสาวใหญ่ให้เหวอะหวะเล่นหากเผลอจ้องนานเกินสองนาที ผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกสั้นถูกเสยขึ้นอย่างลวกๆ ปากหนาหยักได้รูปนานๆ จึงจะยกยิ้มทีนั้นเวลานี้ไร้รอยยิ้มสเตฟาน แม็คเคนซี่ วัยยี่สิบหกปีพาร่างสูงพันท่อนล่างด้วยผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่เดินออกมาจากห้องน้ำ ร่างอวบอั๋นเปลือยเปล่าของพิชนีนั่งกึ่งนอนด้วยท่ายั่วยวน ปล่อยทรวงอกอวบอร้าอร่ามเปลือยโชว์พาดบนหมอนไม่มีกระดากอาย มือลูบแก้มสะโพกโด่งงอนของตัวเองไปมา ส่งสายตายั่วอารมณ์กามใคร่มายังร่างสูงสมาร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 บังเอิญเจอกัน...
เด็กสาวเพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่ เห็นว่ามารดาของวีรตาซึ่งแต่งงานกับชายอเมริกันในลาสเวกัสต้องการให้ลูกสาวมาเรียนโรงเรียนดังแห่งนี้ ด้วยความที่พิชนีมีเลือดผสมไทยจึงทำให้รู้จักกันตอนไปสังสรรค์พบปะกับเหล่าคนไทยในเมืองนี้ คุณแม่ของพิชนีก็บังเอิญรู้จักกับคุณแม่ของวีรตาด้วยจึงยอมให้วีรตามาพักกับหล่อนพิชนีเกลียดงานบ้านทุกชนิด หลังจากการได้พูดคุยกับวีรตาหล่อนจึงเสนอให้เด็กสาวมาอยู่ด้วยกันโดยแลกกับการทำงานบ้าน และโชคดีที่วีรตาทำกับข้าวเป็นอีกต่างหาก พิชนีจึงไม่มายด์ที่จะแชร์อพาร์ตเม้นต์สุดหรูแห่งนี้กับเด็กสาว“เธอก็รู้ว่าฉันไม่ต้องการแขกในอพาร์ตเม้นต์นี้”เสียงห้าวกล่าวออกมา เตือนให้พิชนีรู้ว่าเขากับหล่อนเคยตกลงกันไว้เช่นไร พิชนีเอื้อมมือล้วงเข้าไปใต้ผ้าเช็ดตัวแล้วกำรูดรั้งเจ้ามังกรยักษ์ให้อย่างเอาใจ ปากดูดลำคอแข็งแรง“พีชไม่ชอบทำงานบ้านนี่คะฟานขา เอาเป็นว่าวันไหนถ้าฟานมา พีชจะบอกเด็กนั่นก็แล้วกัน อันที่จริงเขาก็ไม่ค่อยได้อยู่หรอกค่ะ ไวน์เขาเด็กเรียน เขาชอบไปสิงอยู่ที่ห้องสมุดโน่น”พิชนีทำเสียงออดอ้อนฉอเลาะ ปากบางก้มไปดูดหัวนมเล็ก มือแกะผ้าเช็ดตัวออก หล่อนรู้ว่าจะเอาใจเขาอย่างไรบ้าง ร่างอวบอั๋นจู
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 เวลาไม่รอใคร...
วีรตามาอยู่อเมริกาตั้งแต่หล่อนอายุได้เพียงสิบปี มารดาแต่งงานใหม่กับจอห์น ไวท์ ชายชาวอเมริกันซึ่งเป็นเจ้าของผับที่ลาสเวกัส เด็กสาวเรียนอยู่ที่นั่นจนกระทั่งอายุสิบหกปี เมื่อเข้าไฮสกูล มารดาจึงส่งมาเรียนที่เมืองบอสตันแห่งนี้ วีรตาฉลาดพอที่จะรู้เหตุผลที่ซ่อนอยู่ของมารดาที่รักลูกสาวคนเดียวอย่างหล่อนดังแก้วตาดวงใจ ยิ่งหล่อนโตขึ้นคุณแม่ก็ยิ่งเป็นห่วง ท่ามกลางสังคมแสงสีลวงล่อแห่ง มหานครบาป หรือ Sin City ใครมีลูกสาวก็ต้องเป็นห่วงด้วยกันทั้งนั้นจอห์น บิดาบุญธรรมของหล่อนนั้นเปิดผับหรูสำหรับพวกนักเที่ยวกระเป๋าหนักที่มาเยือนลาสเวกัส รายได้นั้นเหลือเฟือและเกินพอถ้าหากจอห์นไม่เป็นนักพนันตัวยงการใช้ชีวิตอยู่ในมหานครแห่งนี้ เป็นไปได้ยากที่จะหลีกเลี่ยงอบายมุขที่ยั่วยวนกิเลสฝ่ายต่ำซึ่งมีเต็มเมืองไปหมด คุณแม่วิไลวรรณได้เปิดร้านอาหารไทยที่นั่นเพื่อหาเงินเอง เพราะหากมัวแต่ฝากความหวังและชีวิตไว้กับสามีอย่างจอห์นนั้น เธอคิดว่าตัวเธอและวีรตาคงจะมีชีวิตตกต่ำในอนาคตอันใกล้นี้เป็นแน่เด็กสาวถอนสายตาจากจอคอมพิวเตอร์พกพาประจำตัว บิดขี้เกียจสองสามที มองนาฬิกาบ่งเวลาสองทุ่มแล้ว เสียงห้องข้างๆ เงียบไปตั้งแต่หลายชั่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 เวลาไม่รอใคร...
“หรือว่าเธออิจฉาพี่ ถึงชอบเตือนเรื่องที่พี่สอบตกดีนักฮึยายไวน์ ต่อไปไม่ต้องยุ่งเรื่องของพี่หรอก เธอก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือไปเถอะ จบมาก็คงจะได้ทำงานเป็นพวกเด็กเสิร์ฟในกาสิโนแถวเวกัสนั่นแหละ” น้ำเสียงถากถางดังต่อ วีรตาไม่โต้ตอบให้เสียอารมณ์เพราะเด็กสาวรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ พิชนีเป็นคนพูดอะไรไม่คิดถึงหัวอกคนอื่นเช่นนี้ประจำจนหล่อนชาชินเสียแล้วคุณแม่บอกว่า คำพูดเป็นแค่ลม มันไม่บาดคม หากเราไม่เอามาใส่ใจ และคำพูดที่ควรเอามาใส่ใจนั้นก็ควรเป็นคำพูดที่มีประโยชน์ควรแก่การจดจำเท่านั้น วีรตายิ้มออกมาเมื่อนึกถึงมารดา ป่านนี้ท่านคงจะกำลังวุ่นวายอยู่ที่ร้านอาหารสินะ อีกไม่นานวีรตาก็จะจบไฮสกูล หล่อนเรียนเก่งสอบได้คะแนนท็อปแทบทุกวิชา รอเวลาที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในอีกสองปีข้างหน้า****************************หนึ่งปีต่อมา สเตฟานมาธุระที่บอสตันจึงแวะมาหาพิชนีในคืนวันหนึ่ง ร่างสูงอาบน้ำเสร็จก็ก้าวขึ้นมาบนเตียงที่มีร่างอวบขาวนอนรออยู่ หล่อนผลักเขาให้นอนราบแล้วแกะผ้าเช็ดตัวออก ปากเล็กก้มไปทำหน้าที่อย่างเป็นงาน สเตฟานครางกระหึ่มในลำคอ ใบหน้าหล่อร้ายเงยขึ้นสูดปากครางเสียงต่ำในลำคอด้วยความเสียวกระสัน หล่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 บังเอิญจูบผิดคน...
“เฮ้ย...ไวน์ ทางนี้”เสียงเรียกดังมาจากโต๊ะหินใต้ซุ้มดอกไม้หลังตึกเรียน โต๊ะประจำของวีรตา โซเฟียและแซม สามเกลอเพื่อนซี้ที่สนิทกันตั้งแต่ไฮสกูลและกอดคอตามกันมาเข้ามหาวิทยาลัยอีก วีรตาเร่งฝีเท้าตรงไปหาเพื่อน“ไวน์คร้าบ แซมซื้อกาแฟร้านโปรดมาฝาก”เสียงกรุ้มกริ่มเอ่ยพร้อมกับยื่นกาแฟยี่ห้อดังมาให้ วันนี้เป็นวันสอบปลายภาควันสุดท้ายสำหรับปีการศึกษาที่หนึ่งวีรตาเพิ่งทำข้อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จในขณะที่โซเฟียซึ่งเรียนสาขาการเงินและการบัญชีอยู่ห้องเดียวกันทำเสร็จก่อนนานแล้ว หล่อนเป็นประเภทเก่งเรื่อง เวิร์บ ทู เดา แต่ก็เอาตัวรอดได้ดีเสมอมาส่วนวีรตาเป็นประเภทใช้ทุกนาทีจนคุ้ม คือใช้มันจนนาทีสุดท้ายนั่นแหละ ทั้งๆ ที่เป็นคนเรียนเก่งสอบได้ท็อปแทบทุกวิชา แต่ก็ไม่วายรอบคอบนั่งแช่จนกว่าโปรเฟสเซอร์จะส่งสายตามาเตือนว่าหมดเวลาแล้วจึงจะยอมลุกแซม แม็คเคนซี่ หนุ่มน้อยร่างสูงโปร่งผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นด้านหน้าใส่เจลจนตั้งแข็งตามสมัยนิยม ใบหน้าขาวตาสีฟ้าน้ำทะเล จมูกโด่งปากหยักได้รูปสีแดงเข้มน่าอิจฉา ยิ้มชวนฝันสำหรับสาวๆ ทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ จัดว่าหล่อเหลาเป็นนายแบบได้สบายหากขี้เกียจอ่านตำรา แต่เจ้าตัวมีความใ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 บังเอิญจูบผิดคน...
“นี่ถ้าไม่รีบกลับแซมจะไปเป็นเพื่อน...จริงๆ นะ”ชายหนุ่มยังคงไม่วายทำตาละห้อย โซเฟียได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับท่าทางเสแสร้งเกินจริงของเพื่อนหนุ่มวีรตาได้แต่ยิ้มยกมือโบกลาเพื่อนสนิท เห็นแซมแกล้งยกมือยีผมโซเฟียก่อนจะคว้าคอมากอดราวกับเป็นเพื่อนชาย หญิงสาวอดยิ้มขำพลางส่ายหน้าให้เพื่อนสองคนไม่ได้วีรตาทราบมาบ้างว่าครอบครัวของแซมนั้นทำธุรกิจเกี่ยวกับเงินทุนหลักทรัพย์ร่ำรวยมหาศาล เห็นว่าพี่ชายคนโตดูแลสาขาอยู่ที่ลาสเวกัส วีรตาไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวของครอบครัวเขามากนักเพราะเห็นเป็นเรื่องไกลตัว ชาตินี้คงไม่ได้เกี่ยวข้องกันหรอก นอกเสียจากการเป็นเพื่อนกับแซมไปเช่นนี้เท่านั้นแหละที่วีรตาต้องการวีรตาใกล้จบคอร์สเทควันโดที่คุณแม่เคี่ยวเข็ญให้เรียนแล้ว ด้วยท่านเป็นคนรอบคอบเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวที่ยิ่งโตยิ่งสวย เกรงว่าจะถูกพวกผู้ชายลามกลวนลามเอาวีรตาจึงเรียนเพื่อให้ท่านสบายใจและถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัวด้วย ร่างเพรียวสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตรของหล่อนจึงแข็งแรงและได้สัดส่วนน่ามอง หากถูกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ตัวเก่งอย่างมิดชิดเมื่อวีรตาเปิดประตูเข้าไปในอพาร์ตเม้นต์เป็นเวลาหน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 สวดส่ง...
วีรตานิ่งฟังเสียงเอะอะโวยวายลั่นที่ดังอยู่ด้านนอก เสียงแหลมของพิชนีร้องไห้ระงมพร้อมกับเสียงขนของตึงตัง อีตามาเฟียนั่นกำลังพูดเสียงเย็นยะเยียบสั่งคนของเขาโยนข้าวของของพิชนีไปนอกห้องเวรกรรม! พิชนีคงจะหมดบุญวาสนาความซวยมาเยือนเร็วกว่าที่คิด อีตามาเฟียก็คงจะบังเอิญโชคดีที่แวะมาถูกจังหวะพอดี อื่ม...แล้ววีรตาล่ะ นอกจากจะซวยโดนไอ้บ้ากามนั่นจูบแล้ว ต่อไปนี้ยังจะต้องหาที่อยู่ใหม่อีก...แต่ถ้ามองในแง่บวกก็ถือว่าโชคดีที่เหตุเกิดตอนปิดเทอม วีรตากำลังจะกลับบ้านที่ลาสเวกัสพอดีหญิงสาวรีบจัดการเก็บกระเป๋าอย่างเงียบๆ หูคอยเงี่ยฟังเสียงจากด้านนอก ครู่ใหญ่ต่อมาได้ยินเสียงร้องไห้และโวยวายของพิชนีห่างออกไป เสียงเคลื่อนไหวยังคงได้ยินอยู่จากห้องนั่งเล่น วีรตาไม่แน่ใจว่าจะต้องทำอย่างไรดี อาจจะต้องรอให้พวกเจ้าพ่อมาเฟียนั่นออกไปก่อนแล้วหล่อนค่อยไป คิดได้ดังนั้นจึงนั่งรออยู่บนเตียงอย่างเงียบเชียบต่อไปสเตฟานหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา ลูกน้องคนสนิทสองคนคือ เจมส์และเบน ยืนรออยู่ตรงหน้าประตู ชายหนุ่มหันไปมองห้องเล็กที่ยังคงปิดประตูเงียบอีกครั้ง...เด็กนั่นชื่ออะไรนะ...เคยเห็นแว้บเดียวเมื่อสองปีก่อน ไม่เคยเจอหน้าจังๆ สัก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 โลกมันกลม...จริงๆ
วันรุ่งขึ้นสเตฟานสั่งลูกน้องให้มาดูที่อพาร์ตเม้นต์ เจมส์และเบนกลับมารายงานเจ้านายพร้อมกระดาษโน้ตแผ่นเล็กยื่นให้ ชายหนุ่มก้มลงอ่าน‘ขอพระเจ้าส่งคุณไปหลุมที่ลึกที่สุด...อาเมน’สเตฟานจ้องมองข้อความในมืออย่างแทบไม่เชื่อสายตา เกิดมาเป็นตัวตนยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขามาก่อน...ย้ำ...ไม่เคยมี... มีแต่คลานเข้ามาสยบแทบเท้าเพียงแค่เขากระดิกนิ้วเรียก และที่สำคัญไปกว่านั้น ไม่เคยมีใครบังอาจสาปส่งเขาอย่างเปิดเผยไม่เกรงกลัวเช่นนี้ หึ...เจ้าหล่อนกล้ามาก!เบนกับเจมส์ลอบมองหน้ากันแล้วกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก! พวกเขาเห็นข้อความนั้นแล้ว ยังไม่เคยมีใครหาญกล้าบังอาจส่งจดหมายรักสั้นๆ ได้ใจความชัดเจนเช่นนี้ให้กับสเตฟาน แม็คเคนซี่ มาก่อน บอดีการ์ดไม่อยากจะเดาเลยว่าต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กสาวคนนั้นบ้างสองบอดีการ์ดหนุ่มมองดูเจ้านายค่อยพับกระดาษแผ่นนั้นอย่างบรรจงและทะนุถนอมราวกับมันเป็นสมบัติอันล้ำค่าก็ไม่ปานเขาหย่อนมันลงไปในกระเป๋าเสื้อแล้วลูบแผ่วเบาดั่งกำลังจะจดจำข้อความนั้นให้ลึกสุดใจใบหน้าหล่อร้ายของสเตฟานราบเรียบ มีเพียงดวงตาคมเข้มเท่านั้นที่ฉายแววดุดันและเต็มไปด้วยรอยหมายมาด ลูกน้องรู้ดีว่าเป
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 โลกมันกลม...จริงๆ
วิไลวรรณขับรถเองจึงสะดวกในการไปร้าน“คุณลุงล่ะคะ” วีรตาเรียกจอห์นว่าคุณลุง เพราะตอนวิไลวรรณแต่งงานกับจอห์นวีรตาอายุสิบปีแล้ว บิดาแท้ที่อยู่เมืองไทยเด็กสาวก็ยังติดต่อและคุยกันบ้างทางโทรศัพท์“พักอยู่ที่ห้องชุดบนผับน่ะลูก เขาหงุดหงิดคงปัญหาเดิมๆ แม่ไม่อยากยุ่งกับเขามาก ไวน์เองก็เหมือนกันถ้าไม่จำเป็นอย่าไปยุ่งกับเขา” วิไลวรรณกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงแบบผู้ใหญ่กับผู้ใหญ่คุยกัน วีรตาพยักหน้ารับรู้ หญิงสาวพอจะเข้าใจด้วยวัยและวุฒิภาวะที่โตในเมืองใหญ่ มารดาเกรงว่าหล่อนจะเป็นอันตรายนั่นเองเธอไม่ไว้ใจแม้กระทั่งสามี เพราะลูกสาวยิ่งโตก็ยิ่งสวย ถึงแม้จอห์นจะไม่มีทีท่าว่าจะมองลูกสาวเธอไปในทางชู้สาวอย่างที่เห็นในข่าวบ่อยๆ แต่วิไลวรรณก็ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น กันเอาไว้ก่อนเป็นดีที่สุดและแน่นอนว่าวีรตาก็รับรู้และเชื่อฟังมารดาเป็นอย่างดี...การป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเสมอวันต่อมาวีรตาก็เริ่มไปช่วยมารดาที่ร้านอาหาร หญิงสาวสวมชุดไทยยูนิฟอร์มของร้าน ซึ่งก็คือเสื้อแขนกระบอกสีชมพูผ้าถุงยาวกรอมเท้าห่มสไบเฉียง ผมยาวเกล้าเป็นมวยไว้ตรงท้ายทอยครอบด้วยผ้าตาข่ายสีดำเพื่อความคล่องแคล่วและความสะอาด ทุกวันนี้วีรตาเลือกใส่
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 โลกมันกลม...จริงๆ
ร่างสูงสมาร์ตสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์สีซีดท่าทางผ่อนคลายก้าวลงมา ใบหน้าหล่อร้ายกาจนั้นทำให้วีรตาต้องสะดุ้งเบิกตากว้างรีบหลบไปอยู่หลังวิมลทันที ไอ้...ไอ้มาเฟียบ้ากามคนนั้น! คนที่บังอาจจูบหล่อนและเสนอให้หล่อนขึ้นเตียงด้วย วีรตาก้มหน้างุด สมองพยายามคิดหาทางหนีทีไล่ทันที เขายืนรอร่างอวบอั๋นหุ่นเอ็กซ์อึ๋มของหญิงสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกันที่ก้าวลงจากรถตามมา ผู้หญิงคนนั้นสอดแขนคล้องกับแขนล่ำสันของเขา สเตฟานพยักหน้าให้เบนขับรถไปหาที่จอดในขณะที่เจมส์เดินตามอยู่ข้างหลัง ชายหนุ่มหันมายังร้าน เห็นพนักงานหญิงสองคนยืนรอต้อนรับอยู่คนที่ยืนอยู่ด้านหน้ารีบยกมือไหว้แล้วผายมือเชิญไปภายใน ส่วนอีกคนดูเหมือนจะก้มหน้าหลบๆ ชอบกล เจ้าหล่อนสูงกว่าพนักงานอีกคนทำให้สเตฟานเห็นหน้าเรียวรูปไข่ที่ก้มหลบต่ำหากก็ไม่ได้สะกิดใจอะไรเพียงนึกขำว่าหล่อนคงจะเป็นพนักงานใหม่แล้วเกิดรู้สึกประหม่ากับหน้าที่เอาแต่ก้มหน้างุดอยู่ได้วิมลเดินนำแขกไปยังห้องวีไอพี วีรตาถือโอกาสยืนก้มหน้านิ่งรอให้พวกเขาเดินเข้าไปก่อน จากนั้นก็รีบเดินดุ่มหลบไปยังหลังร้านทันที“พี่นกไปรับแขกที่ห้องวีไอพีแทนไวน์หน่อยนะคะ ไวน์รู้สึกไม่ค่อยสบาย ไ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status