10

ตื่นขึ้นมาเด็กน้อยก็นอนอยู่บนเตียงสีขาว มีบิดานั่งหน้าเครียดอยู่อีกด้านพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจซึ่งเอ่ยถามอะไรหลายอย่างเธอก็บอกไปตามจริง ปากคอยังสั่น หวาดกลัวอยู่ไม่หาย

“กูบอกแล้วเห็นไหม ที่แท้เงินทุนที่ไม่ให้กูใช้มันเอาไปใช้เอง มึงก็ไม่ต้องไปเรียนแล้วนางพลับพลึง ครูที่โรงเรียนตายห่ากันไปหมดแล้ว” นายพันโวยวายเสียงดัง ญาติๆ ของครูศรีสุภางค์ช่วยกันจัดงานศพท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจ เหตุฆาตกรรมครั้งนี้คนเอาไปลือกันทั้งหมู่บ้านว่าครูขึ้นคานแบบครูศรีสุภางค์โดนครูชูชัยหลอกให้รักหลอกให้หลงและปอกลอกจนหมดเนื้อหมดตัว

พลับพลึงไม่ได้ไปเรียนหนังสืออีก เธอเที่ยวของานชาวบ้านทำเพื่อให้ได้เงินมาประทังชีวิต ดายหญ้าบ้าง รับจ้างบีบนวดบ้าง พอได้เงินมาบิดาก็เอาไปกินเหล้าจนหมด

เด็กน้อยกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิวเมื่อเห็นข้าวมันไก่น่ากินอยู่ตรงนี้ วันนี้เธอต้องตื่นตั้งแต่ย่ำรุ่งมาขายใบตอง ได้เงินมาเล็กน้อยยังไม่พอซื้อข้าวสาร เดินไปอีกร้านก็เจอเข้ากับร้านขายลูกชิ้นปิ้ง เจ้าของร้านกำลังย่างลูกชิ้นปลาหอมกรุ่นอยู่ เด็กน้อยมองเงินยี่สิบบาทในมือแล้วกำเอาไว้แน่น ลูกชิ้นปลาไม้ละหนึ่งบาท ถ้าซื้อกินก็ไม่อิ่ม นี่ยังไม่พอซื้อข้าวสารกรอกหม้อเลย

“อยากกินเหรอ” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าวัยสิบแปดปียืนยิ้มอยู่ตรงหน้า พลับพลึงหันไปมอง

“พี่เหม” พลับพลึงร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นพี่ชายใจดีที่เคยช่วยเหลือชีวิตของเธอเอาไว้

“ร้องไห้ทำไม”

“ดีใจที่ได้เจอพี่เหมอีกครั้งค่ะ”

“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ” เหมราชเอ่ยถามเด็กน้อย ก่อนจะสั่งลูกชิ้นปลาสามสิบไม้พร้อมน้ำจิ้มรสเด็ด

เด็กน้อยมองอย่างมีความสุขเมื่อเห็นพี่ชายใจดีตรงหน้า เธอเทิดทูน    เหมราชเหมือนพ่อพระเพราะเป็นหนี้บุญคุณของเขา หากชีวิตนี้เธอมอบให้เขาได้เธอจะทำมันในทันที

“เอาสิ” เขายื่นถุงลูกชิ้นปลาส่งให้เด็กน้อยวัยสิบเอ็ด

“เยอะจังเลยค่ะ” เด็กน้อยเอ่ยอย่างเกรงใจ

“กินสิ เดี๋ยวพี่ขอลองกินบ้าง อยู่เมืองหลวงไม่ได้กินหรอกนะของแบบนี้” เขาหยิบมากัดกินอย่างอร่อยอร่อย เธอเลยกินตามเขา

“อร่อยจังเลยค่ะ” นานๆ เธอจะได้กินของอร่อยเสียที

“เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เจอกันเสียนาน”

“นานมากเลยค่ะ” เป็นปีเห็นจะได้ เธอมองปฏิทินที่เขาแจกฟรีจากร้านและขีดนับทุกวันว่าไม่ได้เจอเหมราชนานแค่ไหนแล้ว

“มัวแต่ยุ่งเรื่องเรียน นี่ก็จะเดินทางอีกแล้ว”

“พี่เหมจะไปไหนเหรอคะ”

“ไปเรียนต่อเมืองนอก”

“เมืองนอกคือที่ไหนเหรอคะ” เด็กน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ที่ที่ไกลมาก ต้องนั่งเครื่องบินไปน่ะ” เหมราชนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเด็กน้อย โยกศีรษะอีกฝ่ายไปมาเหมือนอย่างที่ชอบทำบ่อยๆ

“ไกลจัง” พลับพลึงเงยขึ้นไปมองบนท้องฟ้ากว้าง

“ใช่ไกลมาก”

“นั่งเครื่องบินไปนานไหมคะ” เด็กน้อยนึกถึงเครื่องบินลำใหญ่ๆ แล้วตาโต

“นานครับ” เขาโยกศีรษะเล็กๆ ไปมาแล้วยิ้ม

“แล้วรองเท้าที่พี่ซื้อให้ไปไหนเสียแล้วล่ะ ทำไมถึงเดินเท้าเปล่า”

“โดนขโมยไปแล้วค่ะ” เด็กน้อยก้มหน้าตอบเสียงเศร้า เพราะรองเท้าที่เธอได้คืนมาจากปภาก็หายไปอีกครั้ง ครั้งนี้จับมือใครดมไม่ได้ ไม่รู้ว่าใครขโมยไป เหมราชมองเท้าเล็กๆ ที่สกปรกเลอะเทอะอย่างสงสาร

“ตามมานี่สิ” เขาจูงมือน้อยให้เดินตาม พลับพลึงเดินตามเหมราชต้อยๆ

“วันนี้ซื้อของมาฝากด้วยนะ” เขาไปที่รถยนต์คันใหญ่ หยิบรองเท้าเสื้อผ้า ขนมและจักรยานออกมาวางตรงหน้าเด็กน้อย

“จักรยานเหรอคะ”

“ใช่... เอาไว้ปั่นมาขายของที่ตลาดนะ”

“ดีจัง” เด็กน้อยลูบจักรยานด้วยความดีใจ

“จะได้ไม่ต้องเดินให้เหนื่อยไง” จักรยานคันเล็กๆ สีชมพูทำให้พลับพลึงน้ำตาซึม เธอลูบมันเหมือนเห็นสิ่งแปลกประหลาด ตื้นตันกับของขวัญชิ้นสำคัญที่เหมราชซื้อให้

“แต่พลับพลึงขี่ไม่เป็นค่ะพี่เหม” ลูบไปมาสักพักก็คิดได้ว่าขี่ไม่เป็น

“เดี๋ยวพี่สอนให้ แปบเดียวก็ขี่ได้เชื่อสิ” เขาบอกอย่างใจดี

พลับพลึงได้หัดขี่จักรยานจนเธอขี่ได้ในที่สุด แต่กว่าจะขี่ได้ก็หกล้มหัวเข่าเลือดซิบเจ็บแผลไปหลายวัน เหมราชทำแผลที่เข่าให้อย่างอ่อนโยน เด็กน้อยมองพี่ชายตรงหน้าอย่างเทิดทูนรักใคร่เพราะเขาใจดีและไม่เคยมีใครใจดีกับเธอแบบนี้มาก่อน

“ถ้าล้มจักรยานแบบนี้แล้ว เชื่อพี่สิว่าต่อไปต้องขี่เป็นแน่ๆ เพราะเมื่อก่อนพี่ก็เคยล้มจนมีรอยที่เข่าก่อนจะขี่เป็นเหมือนกัน” เขาบอกยิ้มๆ

“มายุ่งอะไรกับเด็กคนนี้นักหนาน่ะเหม กลับบ้านมาแทนที่จะอยู่กับพ่อแม่” เสียงของคุณนายจำปาไม่พอใจนัก

“สงสารพลับพลึงเขาครับ”

“วันนี้ที่บ้านมีงานเลี้ยง พ่อเราน่ะได้ตำแหน่งกำนันอีกแล้ว ไปแต่งเนื้อแต่งตัวช่วยแม่รับแขกดีกว่า” คุณนายจำปามาตามเหมราชด้วยตัวเอง เด็กน้อยหลบวูบเมื่อเห็นสายตาเขียวปั้ดของคุณนายที่ตวัดมามอง

หลังจากงานเลี้ยง เหมราชอยู่บ้านอีกไม่กี่วันก็ต้องกลับกรุงเทพฯ           เพื่อเดินทางไปเรียนต่อ บิดามารดาไปส่งถึงสนามบินด้วยตัวเอง วันนั้นพลับพลึงทำขนมโคไปฝากเขา เธอลงทุนลุกขึ้นมาทำตั้งแต่หัวรุ่ง

“พลับพลึงเอาขนมโคมาฝากพี่เหมค่ะ” เธอห่อด้วยใบตองที่ทำเป็นกระทงสวยงามยื่นให้เขาหน้าบ้าน

“น่ากินจัง”

“พลับพลึงใส่ใบเตย ดอกอัญชัญแล้วก็ขมิ้นด้วยค่ะ”

“ขอบใจนะ พี่จะเอาไว้กินในรถ”

“พี่เหมจะไปนานไหมคะ”

“ก็นานนะ หลายปีเลย” พอได้ยินแบบนั้นเด็กน้อยก็คอตก

“เป็นอะไร”

“พลับพลึงคงไม่ได้เจอพี่เหมอีก” เด็กน้อยร้องไห้เบาๆ

“เจอสิ กลับมาจะมาหานะ พี่สัญญา” เขาบอกเด็กน้อยก่อนจะยิ้มให้อย่างเอ็นดู ยื่นนิ้วก้อยไปให้เกี่ยว

“สัญญานะคะ” เธอขอคำมั่นสัญญา

“สัญญาครับ” ทั้งสองเกี่ยวก้อยสัญญาต่อกัน

“เสร็จหรือยังเหม ไปยุ่งอะไรกับเด็กนั่น สกปรก”

“พลับพลึงเอาขนมโคมาให้ครับแม่”

“กินเข้าไปเดี๋ยวก็ท้องเสียหรอก”

“อร่อยจะตายไปครับ” เหมราชจิ้มกินด้วยไม้เล็กๆ ที่เด็กน้อยเสียบมาให้ ก่อนจะเอ่ยชม พลับพลึงยิ้มออกเมื่อเห็นเขายิ้มกว้างที่ได้ชิมขนมที่เธออุตส่าห์ลงมือทำด้วยตัวเอง

“ดีใจที่พี่เหมชอบนะคะ” เด็กน้อยยิ้มกว้าง

“ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่ไปรอบนี้อาจจะไปนาน แต่สัญญาว่าจะกลับมาหา”

“พี่เหมอย่าลืมสัญญานะคะ” เด็กน้อยยื่นนิ้วก้อยให้เกี่ยว เขาเกี่ยวนิ้วก้อยเล็กๆ โยกไปมาเพื่อสัญญา

“พี่ต้องไปแล้วนะ” เหมราชบอกลาเด็กน้อย

พลับมองตามท้ายรถไปจนสุดตาโบกมือไปมาด้วยน้ำตานองหน้า ครั้งนี้เธอรู้สึกว่าเขาคงไปนานแสนนาน และไม่รู้ว่าวันไหนจะได้มีโอกาสเจอกันอีก

พลับพลึงออกหางานทำโดยการรับจ้างไปทั่ว เธอได้แต่แอบมองเด็กๆ ในหมู่บ้านพากันไปเรียนหนังสือ เลื่อนชั้นไปเรื่อยๆ อย่างอิจฉา ทุกครั้งที่ผ่านปีใหม่จะมีงานวันเด็ก เธอมักจะไปเข้าแถวรอรับไอศกรีมและของแจกจากผู้ใหญ่ใจดี เธอแทรกกายเข้าไปเพื่อให้กลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งกับเด็กคนอื่นๆ ทำตัวมีสัมมาคารวะและอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอจึงมีคนเอ็นดู

เธอได้ข่าวว่าพวกของทิดและปภาเรียนจบก็ไปเรียนต่อในเมือง เธอเลยสบายหูและสบายใจไม่ต้องโดนพวกของทิดและปภาล้อเลียนหรือแกล้งอีก

หลายปีต่อมา...

“ซื้อผักไหมคะ ผักงามๆ ปลอดสารพิษจ้ะ” สาวน้อยพลับพลึงเจริญวัยเป็นสาวน้อยวัยสิบแปด เธอกำลังนั่งขายผักอยู่บนแคร่ไม้เก่าๆ ตรงตลาดสดที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านไม่ไกลกัน แม้สาวน้อยจะทำงานหนักแต่เค้าความสวยและผิวพรรณที่ดีมาตั้งแต่กำเนิดทำให้เธอดูโดดเด่นกว่าสาวบ้านป่าทั่วไป

“เหมาหมดนี่เท่าไหร่ครับ” เสียงทุ้มนุ่มหูทำให้พลับพลึงเงยหน้าขึ้นมองคนถาม ใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวจัด ริมฝีปากสีแดง หน้าเรียว คิ้วเข้ม ผมดหนาทำให้คนตรงหน้าดูโดดเด่นและหล่อเหลากว่าหนุ่มทั่วไปในหมู่บ้าน เธอกะพริบตาปริบๆ เหมือนไม่เชื่อสายตา นานหลายปีแล้วจริงๆ ที่เขาเงียบหายไปจากชีวิตของเธอ

“พี่เหม...” ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ พี่ชายที่แสนดีและน่ารักคนนั้น คนที่ช่วยเหลือชีวิตของเธอเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน

“ถ้าพี่เหมาหมดนี่เท่าไหร่ครับ” เด็กสาวน้ำตารินไหล จู่ๆ ก็รู้สึกดีใจจนพูดไม่ออกที่ได้เจอกันอีกครั้ง