All Chapters of พลับพลึงเหมราช: Chapter 1 - Chapter 10

“ช่วยซื้อหัวมันต้มหนูหน่อยนะคะ ช่วยซื้อหน่อยค่ะ” เสียงหวานใสเจือแววเศร้าสร้อยของเด็กหญิงพลับพลึงพาตะกร้าใบเก่าๆ พร้อมทั้งมันเทศต้มวิ่งขายไปตามงานในช่วงเทศกาลปีใหม่อยู่ในหมู่บ้านซึ่งจัดงานส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เธอใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ และไม่มีแม้แต่รองเท้าที่จะสวมใส่ แต่เธอก็ยังขายมันต้มไม่ได้สักหัว เพราะผู้คนหันไปสนใจซื้อของกินแสนอร่อยอย่างอื่นแทนเธอตื่นขึ้นมาต้มมันเทศที่ไปขุดมาจากในป่าแถวบ้านตั้งแต่ย่ำรุ่ง ก่อนจะเดินเท้าเปล่ามายังงาน เด็กน้อยมองความตื่นตาตื่นใจของงานซึ่งมีเครื่องเล่นหลายอย่าง ทั้งชิงช้า ม้าหมุนหรือกระเช้าลอยฟ้า แม้จะอยากเล่นแค่ไหนแต่เธอไม่มีเงินติดตัวสักบาทเดียว ได้แต่ยืนมองด้วยความอิจฉาเด็กคนอื่นๆผู้คนในงานสวมใส่เสื้อผ้าสวยๆ ด้วยชุดใหม่ในเทศกาลปีใหม่ เธอก้มมองเสื้อผ้าขาดๆ มอซอของตัวเองแล้วหน้าเศร้า จำไม่ได้ว่าตัวเองได้รับเสื้อผ้าที่มีคนใจบุญบริจาคมาให้กี่ปีมาแล้ว เพราะเด็กน้อยสวมชุดเก่าๆ ซอมซ่อ จึงไม่มีใครอยากอุดหนุนมันเทศของเธอ รวมถึงสายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลนเด็กน้อยพลับพลึงเดินเท้ากลับบ้านด้วยความเศร้าใจระคนหวาดกลัว เธอกลัวบิดาจะทุบตีเอา ท

พลับพลึงจึงรีบปอกเหลือกมันสำปะหลัง ก่อนจะจัดการนำไปล้างแล้วก่อไฟ เธอใช้มือเล็กๆ ปาดเหงื่อจนใบหน้ามอมแมมไปหมด มองมันที่ถูกต้มอยู่ในหม้อเก่าๆ ก้นดำๆ ด้วยความหิวเด็กน้อยนั่งกินมันสำปะหลังต้มอย่างเดียวดาย มองบันไดบ้านก็ไม่เห็นบิดาแม้แต่เงา นั่งตบยุงเหงาๆ อยู่คนเดียว ไม่นานบิดาก็เดินเซๆ ขึ้นบ้านมาด้วยความเมา แต่เผลอสะดุดบันไดบ้านจนหน้าฟาดไปกับพื้นไม้“โอ๊ย!”“พ่อ”“ทำไมมึงไม่มาพยุงกู” คนเมาร้องเสียงหลงเลือดไหลกบปาก ด่าทอสาดเสียเทเสีย เด็กน้อยหน้าเสียรีบไปประคองร่างหนักๆ นั้นขึ้นบ้าน พาไปนอนที่กลางบ้านก่อนจะช่วยเช็ดเลือดให้คนเมาโวยวายก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้นพลับพลึงวิ่งไปหาผ้ามาเช็ดหน้าและเนื้อตัวให้บิดา ก่อนจะรีบกางมุ้งให้เพราะกลัวยุงกัด พอจัดการกับบิดาเรียบร้อยแล้วจึงไปนั่งกลางบ้านเพื่อทำการบ้านที่คุณครูสั่ง ดินสอที่ใช้อยู่มันสั้นมาก พอเผลอกดเพราะต้องคัดลายมือส่งคุณครูมันเลยหัก“หักซะแล้ว” เธอมองอย่างเสียดายก่อนจะไปหามีดมาเหลา แต่พอเหลามันก็หักอีก“ไม่มีดินสอจะทำยังไงดี พรุ่งนี้ไปโรงเรียนต้องโดนครูตีแน่ๆ เลย” เด็กน้อยขบคิดให้วุ่น รีบไปหาถ่านดำๆ มาเหลาให้เป็นแท่งก่อนจะเริ่มคัด

“นั่นพาใครมาด้วยล่ะลูก” คุณนายจำปาเอ่ยถามบุตรชายด้วยความสงสาร“เด็กแถวนี้ครับ”“สกปรกมอมแมม ไปรู้จักกันได้ยังไง ลูกเต้าเหล่าใครล่ะเรา” คุณนายจำปาขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่ชอบให้บุตรชายไปเล่นกับเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า“ลูกพ่อพันค่ะ” พลับพลึงนั่งพับเพียบบนพื้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว หลังจากยกมือไหว้เจ้าของบ้านเรียบร้อยแล้ว“ตายแล้ว! พากลับไปส่งบ้านเลยตาเหม ลูกไอ้พันขี้เมา เข้ามาในบ้านของเราเดี๋ยวก็ขโมยข้าวของไปหรอก” เสียงดุๆ ของเจ้าของบ้านทำให้พลับพลึงสะดุ้งตัวสั่น“ไม่หรอกครับ” เหมราชเองก็หน้าเสียนึกเห็นใจเด็กน้อยที่โดนดุเช่นนี้“ถ้าของในบ้านหายจะว่ายังไง”“โอเคครับๆ” เหมราชไม่อยากทำให้มารดาหงุดหงิดใจเลยพาพลับพลึงกลับไปส่งบ้าน“นายสนมานี่สิ” คุณนายจำปาเรียกคนขับรถของบุตรชายเสียงเข้ม“ครับคุณนาย”“ไปรู้จักกันได้ยังไง ทำไมไม่ห้าม” นายสนรีบเล่าให้ฟังถึงเหตุการณ์ทั้งหมด“ตามไปอย่าให้คลาดสายตา ถ้าเด็กนั่นออดอ้อนขอเงินหรือขออะไรให้รีบห้ามทันที พ่อมันขี้เมาไม่ทำงานทำการอะไร เอาแต่ขี้เกียจสันหลังยาว ลูกมันคงเป็นพวกขอทาน ลักเล็กขโมยน้อยอยากได้ของคนอื่น” คุณนายพูดเสียงไม่พอใจ นายสนรีบรับคำเพื่อตัดปัญ

“แกเคยมียางลบสวยๆ เหรอนางพลับพลึง ใช้น้ำลายลบเอาก็แล้วกัน ขนาดกล่องดินสอสวยๆ ยังไม่เคยมีเลย จริงไหมพวกเรา” ทิดหาพวก หลายคนเข้าข้าง หลายคนไม่กล้าเข้าไปยุ่งเพราะทิดเป็นขาใหญ่ ชอบแกล้งคนอื่น พลับพลึงร้องไห้สะอึกสะอื้น เปิดเทอมทุกครั้งเธอจะเห็นเพื่อนๆ มีดินสอสวยๆ สมุดสวยๆ ยางลบสวยๆ กล่องดินสอดีๆ ในขณะที่เธอไม่มีอะไรเลย ใช้ดินสอทู่ๆ กับมีดเหลาดินสอหรือไม่ก็กบเหลาดินสอถูกๆ ในขณะที่คนอื่นมีกล่องดินสอที่สามารถเหลาดินสอกับกล่องก็ได้ บางคนมีเป็นแบบลายการ์ตูน มีสองชั้นเปิดออกแล้วเป็นกระจกส่องหน้าก็มี เธอได้แต่นั่งมองตาละห้อยเพราะอยากมีกับเขาบ้างแต่ไม่มีปัญญาซื้อ“ทำอะไรกัน” ครูศรีสุภางค์เดินเข้ามาในห้อง ทุกคนรีบวิ่งไปนั่งที่ของตัวเอง รีบคัดลายมือต่อทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“อ้าว... พลับพลึงทำไมลงไปนั่งตรงนั้นล่ะ ร้องไห้ทำไม ใครแกล้งหรือเปล่า”“เปล่าค่ะครู ไม่มีใครแกล้ง พลับพลึงแค่ตกเก้าอี้” พลับพลึงไม่กล้าฟ้องครูเพราะกลัวโดนพวกของทิดรุมแกล้งเอาอีกในตอนเย็น“ถ้าใครแกล้งให้บอกครูนะ” ครูศรีสุภางค์รีบบอกเด็กน้อยเพราะรู้ว่าโดนแกล้งบ่อยๆ“ค่ะ” พลับพลึงรับคำเสียงเบา รีบปาดน้ำตาทิ้ง“เร่งมือเข้า อย่ามั

“เงินทุนตรงนั้นเอาไว้ให้พลับพลึงเรียนหนังสือไม่ใช่เอาไปสำมะเลเทเมา ฉันไม่น่าไว้ใจนายพันเลยจริงๆ” ครูใหญ่รู้สึกผิดหวังไม่น้อย แม้ใครๆ จะเตือนแล้วแต่เขาคิดว่านายพันน่าจะรักลูกและมีความเป็นพ่ออยู่บ้าง“เงินของมันก็เหมือนเงินของผม” คนขี้เมาเถียงข้างๆ คูๆ“จากนี้ไปฉันจะฝากเงินเอาไว้ที่ครูศรีสุภางค์ ให้พลับพลึงได้ใช้ในการเรียน” ครูใหญ่สุภาพพูดคำขาด นายพันถึงกับโวยวายลั่น“พวกครูจะงุบงิบเงินไปใช้เองน่ะสิ”“อย่าพูดแบบนั้นนะนายพัน ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น” ครูใหญ่เริ่มเสียงเข้ม นายพันถึงจะไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้ากับครูใหญ่เพราะเกรงใจอีกฝ่ายอยู่มาก“ผมให้มันเรียนก็ได้ อะไรกันนักกันหนา ผมไม่เรียนหนังสือยังอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ต่อไปมันเรียนจบ ได้ดิบได้ดีมีผัวก็ทิ้งพ่อมันเชื่อสิ” คนพูดด่ากราดออกไปเหมือนคนบ้า ก่อนจะเดินออกจากโรงเรียนเล็กๆ มุ่งหน้าไปหาเหล้ากิน“อย่าคิดมากเลยนะ” ครูใหญสุภาพลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ อย่างเอ็นดู เด็กน้อยพยักหน้า เธอไม่เคยถือโทษโกรธบิดาอยู่แล้ว“อีกไม่กี่วันจะเป็นวันแม่แล้วนะ ทางโรงเรียนจะจัดกิจกรรม หนูอย่าลืมชวนพ่อมานะ”“ค่ะครูใหญ่” เด็กน้อยยกมือไหว้ก่อนจะวิ่งไปทำเวรทำความสะอาดในห