บทนำ 2

หญิงสาวนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอแม้จะไม่เคยเจอตัวจริงแต่เคยเห็นตามสื่อโซเชียล

นายแพทย์จักรินทร์ สิทธิรักษ์ เป็นหนึ่งในสูตินรีแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ เขามีหน้าตาที่หล่อเหลาคมเข้ม อายุแค่สามสิบหก และเป็นที่คลั่งไคล้ของสาว ๆ มากมาย แต่เรื่องนั้นไม่ได้อยู่ในหัวเธอเลย

“นี่แสตมป์ ฉันยังได้ยินมาอีกนะว่าคุณหมอเขาชอบเด็กสาว ๆ เธอต้องสัญญานะ ว่าจะดูแลตัวเองให้ดี”

“รู้แล้วน่าเอวา เธอก็รู้ว่าฉันไม่มีวันยอมให้เขามายุ่งกับฉันในแบบนั้นหรอก”

เอวายิ้มอบอุ่น เอื้อมมือมาบีบมือของธาริกาที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ดีแล้ว ฉันแค่อยากเตือนเธอให้รู้ไว้ก่อนน่ะ ฉันไม่อยากให้เธอเข้าไปในถ้ำเสือโดยที่ไม่มีใครเตือน”

“เวอร์ไปรึเปล่าเอวา”

“ใครจะรู้?” เอวาเลิกคิ้วล้อ “บางทีเขาอาจจะจับเธอกินทันทีที่เห็นก็ได้นะ”

“อุ๊ย ไม่หรอก ฉันจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่”

“อย่างที่ฉันบอก แค่รู้ไว้ก็พอ เฮ้อ...ฉันอยากไปกับเธอด้วยจริง ๆ แต่คืนนี้ฉันมีงานต้องทำ แล้วงานเลี้ยงพวกนั้นก็เข้มงวดและเฉพาะกลุ่มมาก คนที่ไม่ได้รับเชิญไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมหรอก”

“แล้วถ้าฉันโทรหาพ่อขอให้เธอไปด้วยล่ะ”

เอวาส่ายหัว “ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันมีงานค้างที่ต้องทำให้เสร็จ แต่คงไม่เป็นอะไรหรอก คุณลุงคุณป้าก็อยู่ด้วยนี่”

เมื่อเอ่ยถึงพ่อแม่ธาริกาได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ แล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย

“พ่อกับแม่ไม่เคยยอมปล่อยฉันคลาดสายตาจากพวกเขาหรอก”

ร่างบอบบางทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ เธอรักพ่อแม่ของเธอมาก แต่การถูกปกป้องอย่างเกินความจำเป็นก็ทำให้รู้สึกอึดอัดในบางครั้ง

“แต่คิดแล้วก็น่าเสียดาย” เอวากล่าวพลางจิบลาเต้อีกครั้ง “ฉันอยากไปเห็นคฤหาสน์หลังนั้นชัด ๆ สักที อยากรู้ว่าข่าวลือที่ได้ยินมาเป็นเรื่องจริงรึเปล่าน่ะสิ”

“มีเรื่องอะไรหรือ” ธาริกาถามด้วยความสงสัย

“ก็ฉันได้ยินข่าวลือมา” เอวาเอนตัวเข้ามาใกล้และลดเสียงลงเหลือเพียงกระซิบ “เขาว่ากันว่าที่คฤหาสน์หลังนั้นผีดุน่ะสิ คุณหมอจักรินทร์มาจากตระกูลเก่าแก่ แล้วที่นั้นเคยมีเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเกิดขึ้น”

“เธอว่าข่าวลือจะเป็นจริงรึเปล่า”

เอวายักไหล่ “ไม่รู้สิ แต่ฉันว่ามันคงจะน่าสนุกถ้าได้เข้าไปสำรวจตอนกลางคืน”

ธาริกาส่ายหน้า “ไม่เอาหรอก เออ...แต่ฉันว่าก็น่าลองดู”

ในใจเธอยอมรับว่าเธอชอบฟังเรื่องเล่า โดยเฉพาะเรื่องผีและเรื่องลี้ลับ แม้ว่าจะกลัวอยู่บ้างก็ตาม

“เธอคิดว่ามันจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักมั้ย คุณหมอเขาถึงไม่เคยมีคนรัก”

“ฉันคิดว่าเขาแค่เป็นเพลย์บอยไม่จริงจังกับใครมากกว่า แต่พูดก็พูดเถอะ ไม่ว่าจะมีผีหรือไม่มี ฉันว่าเธออย่าขุดคุ้ยลึกไปกว่านี้เลย”

“อืม รู้แล้ว”

ธาริกาผลักความคิดนั้นไปข้างหลัง แต่เรื่องที่เอวาบอกก็ทำให้เธอเริ่มคิดขึ้นมาอยู่บ้าง ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็น่าจะสนุกที่จะลองตามร่องรอยผีในงานเลี้ยงคืนนี้ดู น่าจะเป็นความบันเทิงที่ดีในขณะที่พ่อแม่ของเธอกำลังยุ่งอยู่กับการเข้าสังคมของพวกเขา