Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ

บทที่ 1 ตระกูลวิทยาโสภานนท์ สวัสดีครับผมจะมาแนะนำพี่ๆ ของผมนะครับ พี่คนแรกคือ พี่ พัชชนนท์ วิทยาโสภานนท์ ชื่อเล่น พี่พอลอันครับ หล่อรวย สุขุม (เพราะเป็นประธานบริษัทครับ) พี่พอลอันอ่ะ เป็นพี่คนโตแต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะแต่งงานมี ที่บ้านเลยชอบบ่นว่าทำไมไม่แต่งงานสักทีแต่ผมก็เห็นด้วยนะเมื่อไหร่พี่จะแต่งงานเนี่ยผมอยากอุ้มหลานแล้ว ส่วนพี่รอง ชื่อ พุฒิภัทร วิทยาโสภานนท์ ชื่อเล่น พี่พอร์ชครับ หล่อมากและโหดมากเช่นกัน พี่รองเนี่ยไม่ค่อยได้เห็นหน้านักหรอกเพราะพี่ทำงานเป็นหน่วยซีลของต่างประเทศ นานๆจะกลับมาที ส่วนเรื่องแฟนไม่ต้องถามหนักกว่าพี่พอลอันอีกครับ เอาเป็นว่ารักไม่ยุ่งมุ่งแต่งาน (แต่แอบบอกไว้ก่อนนะครับพี่รองเวลาอยู่กับผมอ่ะโคตรอบอุ่นเลยผมยังคิดเลยว่าถ้าใครได้เป็นแฟนคงดีมากแน่ๆ) ส่วนผมน้องเล็กสุดน่ารักผมชื่อ พีรภัทร วิทยาโสภานนท์ หรือเรียกผมว่าพีพีก็ได้นะครับ (ทำไมชื่อของพี่ๆ เท่กันแต่ตัดภาพมาที่ผมน่ารักเหมือนหน้าตาเลย5555) ผมเป็นน้องเล็กของตระกูลครับ หล่อน่ารักมากๆ (พยาบาลที่โรงพยาบาลผมชอบพูดกันหน่ะครับ5555) และสาวๆ เยอะมาก5555 (สาวเยอะแต่ไม่เจ้าชู้นะครับ😆) ผมห

บทที่ 3 ออกกำลังกายวันนี้คงเป็นวันแรกที่ผมรีบตื่นเช้ามาเพื่อจะไปออกกำลังกายที่ได้นัดกับพี่ชมพูเอาไว้ครับ“คุณแม่ฝนตกป่าวครับวันนี้”พี่ใหญ่พูดขึ้นมา ใช่ครับปกติวันหยุดผมไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนั้น “ใช่....แม่เห็นด้วยย”แม่และพี่ใหญ่หันไปมองนาฬิกาพร้อมกัน“อะไรกันครับบ ผมแค่ตื่นเช้าจะไปออกกำลังกายเอง”ผมที่กำลังก้มลงใส่ถึงเท้า“ห้ะ.....”“ห้ะ.....”“ห้ะ.....”ใช่ครับทั้งพี่ใหญ่คุณพ่อคุณแม่ต่างพากันตกใจและพูดพร้อมกัน มันน่าแปลกตรงไหนเนี่ยยย“ลูกไม่สบายตรงไหนหรือป่าวว”แม่ผมเดินเข้ามาถามผมด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง“ปกติครับ ผมไปก่อนนะครับ”“คุณไปออกกำลังกายต้องแต่งหล่อขนาดนี้เลยเหรอ”ผมได้ยินเสียงคุณแม่แอบถามคุณพ่อ ว่าแต่ผมไม่ได้แต่งหล่อนะครับปกติผมหล่ออยู่แล้วครับสวนหลงลม(สวนสาธารณะข้างโรงพยาบาล)ผมรอสักพักผมก็เห็นรุ่นพี่เดินมาครับ พี่ชมพูสวมชุดออกกำลังกายสีชมพูอ่อน มัดผมขึ้นสูง สวมแมส เข้ากับพี่เขามากเลยครับ“รอนานไหมค่ะคุณหมอ”“มะไม่...ครับ”“ฮะฮัดชิ่ว...”“เออ...ไม่ต้องเรียกคุณหมอก็ได้ครับเรียกพีพีก็ได้ครับ”ผมพูดขึ้น“เอ๋.....พีพี”ขอร้องจำผมให้ได้สิ....“ค่ะพีพี ฉันชื่อชมพูค่ะ”เห้ออ นึกว่าจำได้

บทที่ 5 รู้สึกแย่วันนี้ผมรีบตื่นเช้าเหมือนทุกวันแต่ที่พิเศษคืออารมณ์ดีมากๆ อาจจะเป็นเพราะผมกินไอศกรีมของพี่ชมพูด้วยแหละเนอะ “ไปออกกำลังกายอีกเหรอลูก” “ใช่ครับคุณแม่ ผมไปก่อนนะ” “แม่....ไอศกรีมเค้กไปไหนหมดแล้วครับเนี่ย” “แม่ก็เก็บไว้ในตู้เย็นนะ” “เอออ....อยู่ในท้องผมเองครับ” “ไอ่แสบมานี้เลย”พี่ใหญ่กำลังวิ่งมาหาผมแต่ผมรีบใส่รองเท้าแล้วขึ้นรถทันที สวนสาธารณะ “คุณชมพูมรอนานไหมครับ” “ไม่ค่ะ ชมพูพึ่งมาเหมือนกันค่ะ☺️” ทักทายกันจบผมก็วิ่งกับพี่ชมพูเหมือนเดิมเลยครับ ผมวิ่งไปผมแอมมองพี่ชมพูไป คิดภาพตามผมดูนะครับ ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนึงมัดผมสูงวิ่งไปพร้อมกับมีแสงแดดส่องเข้าหน้านิดนึง ผมนี้แบบ เห้อพี่จะสวยไปไหนเนี่ยยย “คุณพีค่ะวันนี้เราไปปั่นจักรยานกันไหมค่ะ” “ก็ดีครับ” มาถึงที่เช่ารถจักรยานก็เหลือแค่คันเดียวแล้ว ผมกับพี่ชมพูเลยมองหน้ากันจะเอายังไงดี “นั้นเราค่อยมาพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ เอาเถอะดียวผมปั่นเอง

บทที่ 7 ไอ่พี่เลวโรงพยาบาล“คุณรมิตา เชิญเข้าห้องตรวจค่ะ” วันนี้เป็นวันที่พี่ชมพูต้องมาดูอาการแล้วครับ จริงๆสังเกตมาหลายวันแล้วพี่ชมพูไม่จามเลยครับตอนออกกำลังกายกับผมอาจจะเป็นเพราะว่ากำลังใจดีด้วยมั้งครับ “เที่ยงนี้เรากินอะไรกันดีครับ” “เอออ...คุณพีพีไม่ตรวจอาการชมพูก่อนเหรอค่ะ” “ตอบคำถามผมก่อนสิครับผมจะได้มีกำลังใจในการตรวจคุณชมพู” “ชมพูแล้วแต่คุณพีเลยค่ะ☺️” “อย่างนั้นเราสั่งอาหารมาทานกันที่ห้องผมนะครับ”ผมเสนอเธอ เพราะจะได้มีความเป็นส่วนตัว“มันจะดีใช่ไหมค่ะ”“ดีครับ”หลังจากนั้นผมตรวจอาการของพี่ชมพูอาการดีขึ้นมากๆ ยิ่งอยู่ในที่อากาศดีๆออกกำลังกายสม่ำเสมออาจจะทำให้หายขาดเลยก็ได้ครับ “จริงเหรอค่ะ ชมพูมีโอกาสจะหายจริงเหรอค่ะ”“ครับแต่ต้องออกกำลังกายแบบนี้ทุกวันนะครับ”“ค่ะชมพูจะออกกำลังกายทุกวัน”“แล้วก็......”“ต้องออกกำลังกายแค่กับผมเท่านั้นครับ”“.........”พี่ชมพูไม่พูดแต่อาการของพี่ออกชัดมากเลยครับว่ากำลังเขินอยู่“เราสั่งอาหารมากินกันเลยดีกว่าครับ”ผมสั่งอาหารมาทานที่ห้องระหว่างนั้นก็นั่งคุยกับพี่ชมพูไปด้วย“

บทที่ 9 จีบ“ฮูวๆๆ เย้ๆ”ผมตื่นเช้ามารีบแต่งตัวลงมาเพื่อจะไปออกกำลังกายตามที่นัดไว้กับพี่ชมพู “อารมณ์ดีเลยนะ”คุณแม่ผมแซวแต่เช้าเลยครับ “ครับบบบ แล้วพี่ใหญ่หล่ะแม่” “ทำไมถามหาฉันมีเรื่องอะไร”พี่ใหญ่เดินลงมาพอดีเลยครับสงสัยคงจะพึ่งตื่น“ป๊าววว ถามหาบ้างไม่ได้ไง”“พูดดีๆฉันเป็นพี่แก”“5555ขอโทษค้าบบ ผมไปก่อนนะ”ผมพูดจบกำลังจะหันหลังเดินออกจากบ้านแต่คุณแม่ดันมีเรื่องจะคุยพอดี“พีลูกเดียวสิแม่มีเรื่องจะคุย”“มีไรเหรอครับ” “อาทิตย์หน้าแม่จะทำบุญบ้านครั้งใหญ่ลูกเชิญเพื่อนๆที่ทำงานมาด้วยสิ” “ได้สิครับ” “ชวนแฟนแกมาด้วยสิ”“พี่ใหญ่!!!!”“ลูกมีแฟนแล้วเหรอ”“เออไม่ใช่ครับเขาเป็นรุ่นพี่ของผม”“หึ ”พี่ใหญ่นี้รู้อะไรไม่ได้เลย“เห้อ เสียดายจังแม่ว่าจะแนะนำคนคนนึงให้ลูกรู้จักสักหน่อย แต่ถ้าลูกมีแฟนแล้วก็ชวนเขามาด้วยสิ”“ได้ครับคุณแม่”“จ้ะ☺️”“เออ...คุณแม่ครับชวนพี่ลูกพีชมาด้วยสิครับ....”“😒”จากที่หนังอ่านหนังสือพี่ใหญ่รีบวางหนังสือแล้วหันมามองผมทันที“แน่นอนสิจ้ะแม่ต้องชวนมาอยู่แล้ว”“เย้ผมจะได้เจอพี่สะไภ้แล้ว”“เพร่งง...”ใช่ครับพ