บทที่ 1 ตระกูลวิทยาโสภานนท์

 สวัสดีครับผมจะมาแนะนำพี่ๆ ของผมนะครับ พี่คนแรกคือ พี่ พัชชนนท์ วิทยาโสภานนท์ ชื่อเล่น พี่พอลอันครับ หล่อรวย สุขุม (เพราะเป็นประธานบริษัทครับ) พี่พอลอันอ่ะ เป็นพี่คนโตแต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะแต่งงานมี ที่บ้านเลยชอบบ่นว่าทำไมไม่แต่งงานสักทีแต่ผมก็เห็นด้วยนะเมื่อไหร่พี่จะแต่งงานเนี่ยผมอยากอุ้มหลานแล้ว

ณ บ้าน ตระกูล วิทยาโสภานนท์

ผมตื่นเช้าลงมาก็เห็นพ่อกับแม่พวกพี่ๆ นั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ครับ ทำไมวันนี้อยู่กันครบเลยเหรอมีเรื่องอะไรกัน

“อ้าวนั้นไงน้องลงมาแล้ว”

“มีอะไรเหรอครับคุณแม่” ผมเดินลงมาแล้วนั่งที่ประจำของผมคือนั่งข้างพี่รองครับ (พี่พอร์ช)

“คือ...พี่ต้องไปทำงานแล้วนะ อีกหลายเดือนเลยคงกลับมา”พี่รองพูดขึ้น

“จริงเหรอครับ ผมคงคิดถึงพี่แย่เลย😞”

“ทำเป็นเศร้านะฉันเห็นพอพอร์ชกลับมาแกก็ไม่ได้อยู่กับมันหนิ” พี่ใหญ่พูดอะไรเนี่ย (พี่พอลอันนะครับผมจะชอบเรียกว่าพี่ใหญ่)

“พี่ใหญ่จะไปรู้อะไร ผมหน่ะเออ...คือ คือผมกับพี่รองรู้กันแค่2คน แค่พี่รองมองตาผมพี่รองก็รู้ใจผมแล้วใช่ไหมครับพี่รอง🥹” มันหาเหตุผลไม่ได้จริงๆ ครับ5555

“55555 ใช่ๆ พี่ใหญ่จะไปรู้อะไร เนอะไอ่แสบของพี่” พี่รองเอื้อมมือมาลูบหัวผม

“เหอะ แกอย่าไปสปอยมันมากเดียวมันจะได้ใจเอา”พี่ใหญ่พูดพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

“แบร่😜” พี่ใหญ่ง้างมือทำท่าจะตบผม

“5555555” เสียงพี่รองหัวเราะ ทำไหมพี่ไม่ช่วยผมบ้างเนี่ยยย

“หยุดๆ พอกันได้แล้ว” หลังจากทานข้าวเช้ากันเสร็จทุกคนพากันไปส่งพี่รองที่สนามบิน แต่ระหว่างทางมีรูปพี่ลูกพีช (ลูกของเพื่อนแม่ที่แม่เคยสัญญาไว้ว่าจะให้แต่งงานกับพี่ใหญ่)

“พี่สะไภ้สวยเหมือนกันนะครับเนี่ยยย😏” ผมพูดพลางมองไปทีพี่ใหญ่

“เหอะ....ถ้าแกยังไม่เลิกกวนประสาทฉันนะแกได้ตายแน่!!!”ผมกับพี่ใหญ่ทะเลาะกันเป็นประจำครับ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะพี่ใหญ่เป็นคนที่น่าแกล้งมาก

“ผมไม่กลัวหรอกครับเพราะผมมีพี่รองอยู่ เนอะพี่รอง”ผมหันไปมองหน้าพี่รองกะหวังว่าพี่รองคงจะเข้าข้าง

“555555เราก็อย่าไปกวนพี่ใหญ่มากนักสิ”

ระหว่างทางผมนั่งกวนประสาทกับพี่ใหญ่ตลอดทั้งทางเลยครับ ที่ผมกล้าทำแบบนี้เพราะมีพี่รองอะครับถ้าไม่มีรองรองคือผมจะกวนพี่ใหญ่น้อยลงนิดนึง และในที่สุดก็ถึงสนามบินครับ พวกเราพากันลงไปส่งพี่รองเพื่อกลับไปทำงานที่พี่รองรักครับ

“พอร์ชไม่เปลี่ยนในจริงๆ เหรอลูก”คุณแม่ผมพูดพร้อมกับปาดน้ำตา

“คุณแม่ครับ แม่ขอร้องพอร์ชมากี่ปีแล้วครับ”

“ใช่คุณ ปล่อยลูกให้ทำสิ่งที่ลูกรักเถอะ” คือแม่ผมไม่อยากให้พี่รองเป็นหน่วยซีลครับเพราะแม่เป็นห่วงพี่รองมากๆพี่รองเคยเกือบตายมาแล้วท่านเลยไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีก

“ฮื่อ😥..ลูกดูแลตัวเองด้วยนะ ถ้าอยากกลับบ้านเมื่อไหร่โทรหาแม่ได้ตลอดเลยนะ” แม่ผมน้ำตาไหลอีกแล้วครับ

“พอร์ชดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ครับคุณพ่อ☺️”

“ดูแลตัวเองด้วยหล่ะ รีบกลับหล่ะไม่นั้นน้องชายสุดที่รักของแกได้ตายคามือฉันแน่” เกี่ยวอะไรกับผมเนี่ยยยย

“555555ครับพี่ใหญ่ พี่อะรีบมีเมียสักทีเหอะผมอยากอุ้มหลานแล้ว” ผมเห็นด้วยครับ

“เหอะ....”

“พี่รอง...ให้พี่ใหญ่พี่แฟนให้ได้ก่อนเหอะ”

“ไอ่พี!!!!”

“555555”

“พี่รอง รีบกลับมาน่า กลับมาอย่าให้มีรอยแม้แต่นิดเดียวหล่ะ ไม่นั้นผมจะไม่ให้พี่กลับไปอีก” ผมโผล่กอดพี่รองก่อนพี่รองจะไป

“5555รับทราบบ เราก็อย่ากวนพี่ใหญ่มากนักหล่ะ” อยู่ๆ เสียงไฟล์บินของพี่รองดังขึ้น

“ผมไปก่อนนะครับ”

“ระวังตัวด้วยนะลูก....”

หลังจากผมกลับมาจากส่งพี่รองผมก็ตรงไปที่โรงพยาบาลทันที แต่ก่อนที่ผมจะเข้าทำงานผมแวะซื้อกาแฟร้านประจำก่อนครับ

“สวัสดีค่ะหมอพี” พนักงานสาวเอ่ยทักทายผม

“ค้าบบบ😊”

“เหมือนเดิมนะคะ”

“ครับผม” ผมรีบจ่ายเงินแล้วมายืนรอกาแฟข้างๆ เคาว์เตอร์

“สวัสดีค่ะ ลูกค้ารับอะไรดีค่ะ”

“เอออ ฮัดชิ่วว... เออขอโทษค่ะ ขอเป็นช๊อกโกแลตเย็นค่ะ” ผมได้ยินแค่สียงเขาน่ารักมากเลยครับ แต่ทำไหมถึงกินช๊อกโกแลตทั้งๆที่ตัวเองไม่สบาย

“ของหมอพีได้แล้วค่ะ😁”

“ขอบคุณค้าบ” ผมรับแก้วจากพนักงานแล้วรีบเดินขึ้นห้องตรวจของผมทันที

“สวัสดีค่ะคุณ” เสียงหมวยพยาบาลหน้าห้องเอ่ยทักทายผม

“สวัสดีครับ”

ผมเข้าห้องตรวจของผม ลูกค้าประจำเอ่ยไม่ใช่สิคนไข้ของผมส่วนมากจะเป็นผู้หญิงพวกไฮโซบ้าง ดาราบ้าง เพราะผมหล่อใช่ไหมล่ะครับแต่นั้นคือคงเป็นเหตุผลเล็กๆ แต่เพราะผมเก่งต่างหาก55555 ผมลืมบอกผมเป็นแพทย์ด้านโสต ศอ นาสิกวิทยา พูดง่ายๆ คือหมอเฉพาะทางครับ ส่วนมากที่เจอบ่อยๆ ก็จะเจอคนไข้ที่มาทำเลสิกและคนไข้ที่เป็นภูมิเยอะครับ ก็ต้องเข้าใจอะเนอะว่าอยู่ในกรุงเทพเรื่องภูมิแพ้มันเป็นเรื่องธรรมดา

“คุณรมิตาเชิญเข้าห้องตรวจค่ะ”

“สวัสดีค่ะ” เธอเดินเข้ามาแล้วสวัสดีผมเสียงเธอคุ้นๆ เหมือนเจอที่ร้านกาแฟครับ

“สวัสดีครับ”

“ฮะ...ฮัดชิ่ววว ขอโทษค่ะ” ผมรู้ทันทีเลยครับว่าเธอเป็นอะไร แต่เดียวนะแววตาของเธอคุ้นมากเลยครับเหมือนคนที่ผมรู้จัก