تسجيل الدخول“ลองดูมั้ยล่ะ”อาหารที่หญิงสาวทำด้วยความตั้งใจเป็นหม้ายเก้อเพราะพวกเขามีเวลาไม่มากพอในการจะเสียกับอย่างอื่นไปพอสมควรเลยไม่มีเวลากินมัน“หน้าตานี่เบิกบานมาเลยนะ”“ก็คนมันอารมณ์ดี”“เหอะ แพรทิ้งนายนี่อีกสักทีก็ดีนะ” แววตาแข็งกระด้างสาดใส่แคลอรีนอย่างจริงจัง“ล้อเล่นน่า ถ้านายไม่เลวใครจะไปทิ้งจริงมั้ยแ
Special episode.เพียงชั่วแว้บหนึ่งเท่านั้นที่มีความคิดว่าควรให้โอกาสเธอก็มอบมันให้เขาอย่างง่ายดาย จากที่เดิมทีตั้งใจว่าจะไม่กลับมาแน่มันชั่ววูบจริง ๆแหวนไข่มุกไม่ใช่ของหมั้น ไม่ใช่ของแต่ง เขาบอกว่าให้เพราะอยากให้เธอจำว่าความรักครั้งใหม่มันเกิดขึ้นที่ไหน ให้จำแค่ตรงนั้นพอ“แพร” ชายหนุ่มสวมเพียงกางเ
“ระหว่างที่รอก็ไม่เคยว่างเลย เอาอะไรมาบ่น”“ก็มันไม่รู้ว่ารอแล้วได้อะไร”“งั้นก็กลับไปรักสนุกเถอะ มาฝืนตัวเองอยู่ทำไม”“ไม่ได้ฝืน เธอก็เห็นว่าตอนนั้นฉันไม่มองใครอีกเลย” ความรู้สึกผิดถูกเหวี่ยงมาให้หญิงสาวอย่างตั้งรับไม่ทัน เมื่อตอนนั้นเธอบอกว่ารู้สึก เขาก็พร้อมจะเปลี่ยนอย่างไม่ต้องปรับตัว“เจ็บอยู่ห
ตอนที่38 น้ำแตงโมแสนหวาน (จบ)แสงแดดที่แรงจนพื้นหาดทรายร้อนกรุ่นไม่ทำให้พริตาชะลอความเร็วของเท้าที่เดินฉับ ๆ ไปอย่างไม่มีจุดหมาย โดยที่หญิงสาวนั้นรู้ดีว่ามีอีกคนคอยเดินตามมาไม่ห่างนัก เธอเดินเรื่อย ๆ จนจากที่หงุดหงิดให้พี่ชายก็เริ่มเย็นลง สองเท้าก็ก้าวช้าลงเช่นกัน ก่อนจะมีเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งมากางบังแ
“น้องกูจะไปไหนต้องรายงานมึงด้วย?” พีระเดินออกมาจากบันไดเมื่อหยุดมองทั้งสองคนมาพักหนึ่งแล้ว มุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกันจนเขาจะอ้วกอยู่แล้ว ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวไม่ไกลกันนักมองหน้าสองคนนั้นสลับกันไปมาอย่างครุ่นคิด“ไอ้เอว่าจะมาพาไปกินข้าว”“เดี๋ยวผมพาไปกินเอง”“เสือกอะไรด้วยมึงน่ะ”“เมียผม ทำไมต้องให
ตอนที่37 ไม่รู้จะพูดคำไหนหลังอาบน้ำเสร็จดีแลนก็สวมเพียงกางเกงขาสั้นโดยไม่ลืมคว้าเสื้อยืดขึ้นพาดบ่ามาด้วย เขาเดินมาหาพริตาที่ร้านค้าของรีสอร์ท วันนี้บรรดาแม่บ้านจึงได้รู้เองว่าฝรั่งที่พวกเธอกลัวคือคนรู้จักของน้องสาวเจ้านายนี่เอง“ทายาให้หน่อย”“วินล่ะ”“หลับ”“แคล...”“ไม่เอาหรอก เราไม่ชอบกลิ่นยา” ห
“ขึ้นรถเถอะมายด์” เธอเปิดประตูของบิวแล้วขึ้นไปนั่ง ทนไม่ไหวต้องฟุบหน้าลงกับคอนโซลโดยมีสายตาของคนขับมองอย่างไม่เข้าใจ“โดนตีเหรอ”“เปล่า ทำไมพี่แม็คยังไม่เห็นมา”“เดี๋ยวคงตามมาแหละ” ดวงตาชื้นน้ำมองที่กระจกก็เห็นรถของพี่ชายขับตามมา เธอต้องบีบมือแน่นข่มตัวเองไม่ให้จำภาพแววตาอ้อนวอนนั้น เอาเข้าจริงเธอก็
ตอนที่40 อ้อนวอน“ไม่รักกูจริง ๆ เหรอ”“...” ดวงตากลมโตหลุกหลิกไปมาอย่างสับสน ถามตอนที่มองตากันแบบนี้ดันตอบยาก จึงเลือกไม่มองตาเขาแต่ก็ยังตอบไม่ได้อยู่ดี“ทำให้กูรักขนาดนี้มึงจะไม่รักกูสักนิดเลยเหรอ”“มายด์ไม่ได้ทำอะไร”“อืม กูแม่งเสือกรักมึงเองแหละ” เดย์ผละออกจากเธอพลางเย้ยหยันตัวเอง ‘เพื่อนเตือนก็
ตอนที่31 อย่าไปอ้อนใคร Ncคนตัวสูงแตะแสกนคีย์การ์ดสำรองที่แอบหยิบมาวันก่อน เมื่อประตูเปิดภาพแรกที่เห็นก็คือเจ้าของห้องที่นั่งทำงานกับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ๆ“เปิดเข้ามาได้ยังไง”“ไม่ได้ล็อคไว้หนิ” กลิ่นเหล้าคลุ้งมาก่อนตัวทำเอาหญิงสาวมองเขาอย่างหวาดระแวง ไม่รู้ว่าเมาแล้วเป็นยังไง“ไม่มีทาง จำได้ว่าล็อคแ
บิวยื่นหมวกกันน็อคที่เอามาแค่ใบเดียวให้ เธอรับมันมาสวมเพราะรู้ว่าเขาไม่มีทางให้ซ้อนท้ายหากไม่ยอมสวมหมวกที่สละให้ระหว่างทางมายด์คอยเหลือบมองที่กระจกรถอย่างคอยระแวงว่าเดย์จะตามมารังควานหรือเปล่า แต่ก็คิดมากไปเองกระทั่งถึงผับที่จอดรถทิ้งไว้ตั้งแต่คืนนั้น“ขอบใจนะ”“คืนนั้นไม่ได้กลับห้องสินะ” มายด์ก้มห





![แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

