บทที่ 7

ตอนที่7 ลบภาพจำ

มายด์หยุดไปถึงสองวันกว่าจะกล้ามาเรียน ร่องรอยที่ถูกคนเลวประทับบนร่างกายเริ่มจางลงแต่ถึงอย่างนั้นบางจุดเธอก็ยังต้องใช้รองพื้นปิดทับมันช่วยอยู่ดี

“ไอ้จ่อย!”

“กรี๊ด!!!”

“เฮ้ย!” บิวหน้าเหลอเขาไม่คิดว่าเธอจะตกใจมากขนาดนี้...มากขนาดที่กรี๊ดเสียงดังสุดแล้วน้ำตาไหลออกมา

“มายด์ ขอโทษไม่คิดว่าจะตกใจขนาดนี้”

“ไอ้บิวเพื่อนมึงเป็นผู้หญิงไอ้ห่า” รุ่นพี่ที่นั่งไม่ไกลเอ่ยขึ้นเพราะตกใจกับเสียงกรีดร้องของมายด์ด้วยเหมือนกัน

“ปกติผมก็แกล้งมันแบบนี้ แต่วันนี้แปลก” มายด์พยายามปรับลมหายใจให้กลับเป็นปกติ แต่ก็เหมือนว่าเธอยังหวาดระแวงไม่หายเพราะมือยังสั่นจนควบคุมมันไม่ได้

“เฮ้ย เป็นอะไร”

“ปะ..เปล่า” แม้จะหลุดพิรุธไปตั้งหลายข้อ แต่เพราะเพื่อนสนิทของเธอเป็นผู้ชายเลยไม่ได้ถูกซักไซ้อะไรมากนัก

“เอ๋อแบบนี้จะเรียนไหวเหรอ”

“ไหวสิ” เธอฝืนยิ้ม ก่อนจะบีบมือแน่นเมื่อเห็นโจกำลังเดินตรงมาหา

“สวัสดีครับพี่โจ”

“อืม”

“สวัสดีค่ะพี่โจ”

“ไงเรา หายไข้แล้วใช่ไหม”

“หาย..หายแล้วค่ะพี่โจ” เธอตอบเสียงติด ๆ ขัด ๆ อย่างควบคุมตัวเองไม่ได้จนทำให้รุ่นพี่หนุ่มขมวดคิ้วมอง

“ไปนอนพักที่ห้องพยาบาลไหม ยังดูไม่ไหวเลยนะ”

“ตัวมันจ่อยก็อย่างนี้แหละพี่โจ จริง ๆ มันถึกจะตาย”

“เพราะคืนนั้นแน่เลย” หญิงสาวชาไปทั้งตัวเมื่อรุ่นพี่เอ่ยออกมาแบบนั้น ถึงไม่ได้ส่องกระจกแต่ก็รู้ว่าหน้าตัวเองต้องเหลอหลามากแน่นอน

“คืนนั้นทำไมอะพี่โจ”

“ก็วันเกิดแพรไง มายด์กินตั้งหลายแก้ว”

“อ๋อ แอบไปกินเหล้านี่เอง”

“ไม่ได้แอบนะ นายไปไม่ได้เอง”

พรึ่บ หัวใจเต้นตึก เมื่อโจก้มหน้าลงมาจนเห็นใบหน้าคมคาย และริมฝีปากหนาสีชมพูเข้มของเขาใกล้ ๆ ก่อนหลังมือจะแตะลงบนหน้าผากของเธอ

“ตัวไม่ร้อนนะ”

“ค่ะ”

“ไม่ไหวโทร.หาพี่ เดี๋ยวพาไปส่ง”

“ไหวค่ะ”

“ไอ้โจ!อยู่นี่เอง” โจถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนตามหลอกหลอนเหมือนเจ้ากรรมนายเวร ทั้งที่เขามาไกลถึงหน้าตึกคณะบริหารฯ ไม่กี่นาทีนี่เอง

“อะไรวะ”

“มาซ้อมพรีเซนต์ได้แล้วครับคุณโจ ขาดมึงคนเดียวเนี่ย”

“เออ กูลืม”

“พี่ไปแล้วนะมายด์” หญิงสาวยังมีรอยยิ้มประดับมุมปากก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อบิวโน้มหน้าต่ำลงมาเล็กน้อย

“ชอบพี่โจเหรอวะ”

“ไม่มีเรียนหรือไงถึงมาเสนอหน้าอยู่ได้” ขณะที่ถามเธอก็ไล้สายตามองบิวที่สวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะฯ ไปด้วย

“มี”

“แล้วไม่ไปล่ะ ยังไม่ถึงเวลาเหรอ”

“ถึงแล้ว ไปละนะ” บิวแกล้งบีบปลายจมูกจิ้มลิ้มของเธอแรง ๆ จนกลายเป็นสีแดงแล้วถึงยอมเดินไปที่คณะ ก่อนจะหันมามองรอบหนึ่งแล้วหันกลับไปเพราะเจอเธอโบกมือไล่

.....

วันต่อมา

มายด์ทำตัวเองให้ยุ่งเพื่อไม่ให้สมองมีที่ว่างจดจำฝันร้ายนั้น ถึงจะเป็นคนเข้มแข็งแต่เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง เพียงแค่เผลอไปนึกถึง... น้ำตาก็จะไหล

“มายด์!” คุ้นว่าเป็นเสียงเพื่อน หญิงสาวก็หันซ้ายแลขวาเพื่อหาต้นเสียง กระทั่งเจอว่าบิวนั่งอยู่หน้าห้องเรียนที่เธอกำลังเดินออกมา

“นายมานั่งรอฉันเหรอ”

“แกบอกวันนี้เรียนคาบเดียว จะไปไหนต่อ”

“จะไปนมปั่นหน้ามอก่อน ยังไม่รู้จะไปไหน” เธอตอบไปตามที่คิด เพราะปกติไม่ได้ไปไหนถ้าไม่มีใครมาชวน

“ไม่รีบกลับห้องใช่ปะ”

“อืม ทำไมเหรอ”

“จะชวนไปดูฉันเล่นบอล”

“…”

“ลองชวนเฉย ๆ ไม่ไปก็แล้วแต่”

“อืม ไปตอนไหน”

“สรุปจะให้ไปไหมเนี่ย ถามแล้วเงียบ” มายด์ถามย้ำก่อนจะเดินนำออกมาเพราะเหลือเธอเป็นคนสุดท้ายแล้ว บิวจึงรีบเดินตามเธอมาติด ๆ

“ไปรอที่ร้านนมปั่นก็ได้เดี๋ยวขับรถไปรับ”

“ไปเลยก็ได้นะ นมปั่นไว้กินวันหลัง”

“ไม่สิ แกกินนมปั่นก่อนแล้วเราค่อยไปกัน” หญิงสาวพยักหน้าแล้วเดินไปที่คาเฟหน้ามหาวิทยาลัย ส่วนบิวรีบแยกไปเอารถที่จอดอยู่ค่อนข้างไกลจากตรงนี้

“นมสดปั่นใส่ไข่มุกแก้วหนึ่งค่ะ”

“นั่งรอก่อนนะคะ ปั่นอีกสามแก้วถึงคิวนะ”

“ค่ะ”

มายด์หาที่นั่งมุมข้างหน้าเพราะกลัวเพื่อนจะมาหาไม่เห็น เธอหยิบมือถือออกมาเล่นฆ่าเวลาก็เจอกับข้อความขอโทษ และเป็นห่วงจากพี่ชายมากกว่าสิบข้อความ รู้ว่าเขาไม่ได้ผิดคนเดียวแต่เธอก็ยังไม่พร้อมคุยอยู่ดี

กรุ๊ง กริ๊ง

“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ” หญิงสาวไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพราะเสียงประตูร้านก็ดังของมันเป็นเรื่องปกติเมื่อมีลูกค้าเดินเข้ามา

“กาแฟดำ”

ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงทุ้มต่ำนั้นทำเอาหัวใจของเธอกระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะ มือนิ่มบีบสมาร์ตโฟนแน่น ใจไม่กล้าพอที่จะเงยหน้าขึ้นมองให้เห็นกับตาว่าใช่ผู้ชายสารเลวคนนั้นหรือเปล่า

“ได้ค่ะนั่งรอก่อนนะคะเหลือออร์เดอร์ก่อนหน้าสามแก้ว”

ครืดด

เก้าอี้ตรงหน้าเธอถูกขยับออกแล้วตามด้วยร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมไม่คุ้นเคยฟุ้งแตะจมูกเธออย่างจัง จนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องภาวนาให้ตัวเองแค่คิดมากไปเอง

“มายด์ ยังไม่ได้เหรอ”

“บิว...”

“ไม่เป็นไร นั่งรอก่อนก็ได้ไม่รีบ” เธอที่กำลังจะเอ่ยชวนบิวไปจากที่นี่พูดไม่ออกเพราะโดนเขาตัดหน้าพูดเสียก่อน

“นมสดปั่นใส่ไข่มุกได้แล้วค่ะ”

“เดี๋ยวฉันไปเอาให้” บิวที่ยังไม่ทันได้นั่งชิงเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ส่วนเธอที่นั่งอยู่รู้สึกได้ว่ากำลังถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอย่างจงใจ

“จะนั่งกินที่นี่เปล่า”

“ไม่!”

“อ่า งั้นก็ถือไปกิน” บิวพูดอย่างงุนงงเมื่ออยู่ ๆ หญิงสาวก็ใช้โทนเสียงที่ดังเกินปกติ

ครืดดด

“อะหื้ม” เสียงกระแอมของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามดึงสายตาของเธอให้ช้อนมอง แล้วก็เกือบจะต้องล้มทั้งยืนเมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่รอยสักล้นออกมานอกแขนเสื้อยืดสีดำที่เขาสวม ดวงตาคมเข้มน่ากลัว แต่มุมปากหยักหนานั้นเธอกลับมองว่ามันกำลังบิดยิ้มเย้ย เพียงแค่เห็นดวงตากลมโตก็เริ่มแดงระเรื่อ

“มายด์ ไปสิ”

“อืม”

เดย์ตั้งใจหันมองตามคนทั้งสองที่เดินเคียงกันออกไปอย่างไม่ละสายตา กระทั่งหญิงสาวรับหมวกกันน็อกใบใหญ่มาสวมยังไม่วายจะมองมาที่เขาเล็กน้อยแต่เมื่อเจอว่าเขามองอยู่เธอก็รีบหันหนีแล้วปีนขึ้นซ้อนท้ายรถบิ๊กไบค์ก่อนจะพากันไปจากที่นี่

“หึ” ชายหนุ่มยิ้มร้ายเหมือนเรื่องสนุก....มันได้เริ่มขึ้นแล้ว