เพื่อนรักร้ายนายวิศวะ

“...นี้เขากรี๊ดอะไรกัน” ไม่เว้นแม้กระทั้งยัยน้องสาวตัวดีของฉันพอมาถึงนอกจากนางจะกรี๊ดคอแทบแตก ตัวยัยอัญญาเลื้อยไม่ต่างอะไรจากงูเหลือม“ตี๊ด...โย่ว” โบกไม้โบกมืออย่างสนุก ราวกับนางปลดปล่อย อาการไม่ได้ออกมาตื๊ดของนาง ไม่พอนางยังจับไม้จับมือฉัน โบกไม้โยกตัวไปด้วย“ตื๊ดสิ ป้าเน่”“ป้า...เลยเหรอวะ...” คนถูกเรียกป้ามองหน้าน้องสาวตัวดีตาเขียวปัด“ญ่านี้ พี่ไม่ได้เป็นมนุษย์ป้า อย่างที่แกว่าฉันหรอกนะ”“ถ้าไม่ใช่ป้า พี่เน่ก็สนุกกับน้องสิ พี่เน่ดูดีเจคนเสื้อขาวคนนั้น”“กรี๊ดด อร้ายหล่อมาก ดีเจเสื้อขาวพี่เน่ คนด้านขวา ฮื่อ หล่อกว่า ปาร์คเจย์ของฉันอีก หล่อมากเบ้าหน้าฟ้าประทานสุดๆ พี่เน่ดูนั้นสิ” ถึงยัยอัญญ่าจะแหกปากหล่อเทวดาฟ้าสวรรค์ของนาง แต่ด้วยความที่สายตาสั้นของฉัน ถึงจะสวมแว่นแต่มันก็มองไม่ชัด เอาจริงปะ ฉันเห็นแค่เสื้อและลีลาของดีเจเสื้อขาวเท่านั้นแหละ“ฮือ หล่อ รักดีเจเสื้อขาว กรี๊ดคะ ญ่ารักเค๊า”“ใครอะ ดีเจหน้าใหม่เหรอคะ ไม่เคยเห็น” อัญญาถามสาวสวยที่ยืนข้างเธอ“ดีเจวาคิม พึ่งรับงานที่นี่ครั้งแรก” สาวสวยอีกคนตอบน้องสาวฉัน ถึงในบาร์จะเสียงเพลงดังมาก ถึงจะเห็นหน้าไม่ชัด แต่ต่อมเผือกฉันทำงาน อย

ด้านเนเน่ที่ถูกคนเมาประกบจูบ ปิดปากอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้น ตาเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจสุดๆ ร่างบางถึงกับชาไปวับทั้งตัว ขาที่จะก้าวเดินชะงัดนิ่งค้าง ความคิดที่จะต่อต้านลิ้นหนาที่แทรกเข้ามาในโพรงปากของฉัน ร่างกายแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง จูบสูบวิญญาณ“วา คิม ผู้ชายปากร้าย หล่อหยิ่ง ที่มีดีเพียงแค่หน้าหล่อๆ ไว้ตั้งบนคอ” เขาจูบฉันอย่างดูดดื่ม ลิ้นหนาเกี่ยวเข้าโพรงปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ ฉันที่จะปฏิเสธกัดปากนายนี้กับหาจังหวะไม่ได้เลย อย่าว่าแค่ปากไว้กัด แค่มือผลักออกยังไม่มีเรี่ยวแรง จูบที่ดูดดื่มกระชากวิญญาณฉันออกจากร่างฉันรับรู้รสชาติของบรั่นดีกลิ่นองุ่นที่ติดมากับลิ้นของเขา ให้ตายสิ วาคิมเขาจูบฉันอย่างรุ่นแรงและป่าเถื่อน จากที่จูบแทรกลิ้นเกี่ยวลิ้นฉัน“จึก...” ฉันกับรู้สึกได้ถึงอะไรแสบๆ จี๊ดๆ ที่ริมฝีปากนุ่มๆ ของฉัน เจ็บมากถึงกับน้ำตาคลอเบ้า“ฮือ...” ให้ตายสิ นายนี้เมาหนักถึงขั้นไม่ได้สติเลยเหรอ ด้านวาคิมจากที่คิดจะจูบเพื่อให้ฤทธิ์ยาในร่างกายของผมทุเลาลง แต่ยิ่งจูบกับยิ่งติดใจ รสชาติและกลิ่นน้ำหอมของดอกกุหลาบจางๆ ที่อยู่บนตัวเนเน่ ปฏิเสธไม่ได้ถึงยัยนี้ไม่สวยแต่จูบแล้วติดใจดึงดูดผมชิบหาย สั่นสู้สิค

วันต่อมาด้านเนเน่ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านที่พร้อมทำงานนั้น ถึงเมื่อคืนฉันจะนอนดึก เช้านี้ฉันก็ต้องรีบตื่นเพราะฉันต้องสแกนนิ้วเข้าทำงานเหมือนพนักงานทั่วไป ไม่มีอภิสิทธิ์ลูกหลานเจ้าของโรงแรมแต่อย่างใด และวันนี้หลังจากที่พี่เก๋หัวหน้าแม้บ้านสุ่มตรวจงานถึงแค่ชั้น 7 คนที่รับผิดชอบชั้น 8 อย่างฉันก็รอดตัวไป แต่ที่จะไม่รอดก็น่าจะวันนี้แหละ ร่างบางที่เดินมาหยุดที่หน้าห้อง 828 แต่ประตูห้องกับไม่ได้ถูกล็อคนั้น มือเรียวถือวิสะเปิดเข้าไปภายในห้องทว่าขณะที่เดินเข้ามานั้น เนเน่ถึงกับยกมือขึ้นมาปิดปากเก็บเสียงแหกปากร้องของตน“ทำไม จะตกใจอะไร ไม่เคยเห็น” ร่างสูงที่นอนบนเตียง สวมเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวนั้นเอ่ยทัก เนเน่เห็นเช่นนั้นตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง“เล็กแบบนี้ใครมันจะอยากเห็น ฉันไม่ได้อยากจะดูหรอกนะ” เนเน่ไม่พูดเปล่า แต่มือเรียวกับโยนผ้าห่มคลุมตัวให้กับร่างสูงนอนเปลือยบนเตียง"พึ่งรู้ว่านายเป็นพวกชอบโชว์ของลับ”“ฉันชอบโชว์ตรงไหน เธอต่างหาก เป็นแม่บ้านประสาอะไร ถึงได้เปิดประตูเข้าห้องลูกค้าแบบนี้” วาคิมที่นอนอยู่ในห้องดีๆ มีอย่างที่ไหนที่เปิดประตูพรวดพาดเข้ามาในห้องเขา เข้ามาในห้องไม่พอ แถมมา

3 ชั่วโมงต่อมาด้านวาคิมร่างสูงที่อาบน้ำเสร็จแล้วนั้น ทว่ากับยังอยู่ในชุดคุมอาบน้ำเช่นเดิม สายตาคมเข้มเหลือบมองนาฬิกาตั้งแต่เนเน่หอบชุดเข้าออกจากห้องนี้ผ่านไป 3 ชั่วโมงแล้วแต่กับไม่มีท่าทีว่ายัยผู้หญิงปากแจ๋วนั้นจะกลับมาสักที ทั้งที่ตอนนี้เลยเวลาเช็คเอ้าท์มาครึ่งชั่วโมงแล้ว วาคิมจะตามชุดของตนกับพนักงานในโรงแรม!! ก๊อก !! เสียงเคาะประตูห้องกับดังขึ้นมา“เชิญ” พร้อมกับร่างบางที่ถือถุงกระดาษในมือของเธอยื่นให้กับเขา“เครื่องซักผ้ายี่ห้อไหนของเธอนาน โครต” วาคิมเอ่ยด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างไม่พอใจสุดๆ หายไป 3 ชั่วโมงพึ่งจะโผล่หัวมา“ก็นายไม่ได้บอกนี้น่าจะเอาชุดกลับกี่โมง”“หึ...แบบนี้แกล้งกันนี้หว่า เป็นพนักงานที่นี่ไม่ใช่เหรอเธอต้องรู้สิลูกค้าเข้าเช็คเอ้าท์กี่โมง” วาคิมที่เช้านี้ถูกเนเน่กวนประสาทตั้งแต่เช้า ร่างสูงถึงกับหัวเสียสุดๆ“นอกจากฉันเสียเวลาแล้ว ยังเสียค่าโรงแรมเพิ่มอีก”“ก็ใช้เครื่องอบผ้านานนี้น่า นายจะอะไรกันนักหนา แค่จ่ายค่าโรงแรมเพิ่มไม่กี่พัน คนรวยอย่างนายไม่สะท้านหรอกน่า” คนตัวเล็กเอ่ยอย่างเฉไฉ“แต่คนที่ทำให้ฉันเสียหาย เสียเวลาคือเธอ บริการแขกแบบนี้ ฟ้องใครได้บ้าง” เนเน่ที่ถูก

ด้านเนเน่พึ่งจะเก้าโมงเศษๆ แต่วันนี้ฉันกับวิ่งแข่งกับอากาศร้อนๆ ของประเทศไทยเหงื่อไหลท่วมตัว แต่โชคดีหน่อยอาจารย์กำลังขานชื่อ ยังไม่ถึงชื่อฉัน“เฮ้ย...จะเปงลม รอดไปอีก 1 วัน” ร่างบางเอ่ยขณะที่นั่งเก้าอี้ข้างใบเตย และใบตองเพื่อนสนิทของฉัน ลืมบอกไปเพื่อนในคลาสเรียนฉันมีแฝด 2 คู่ยัยเตย ยัยตอง แล้วก็สองแฝดนรก โรม ราม ที่นั่งถัดจากฉัน“สายอีกแล้ว มัวตีฉิงอะดิ” นั่งได้ไม่ทันจะหายเหนื่อย เพื่อนหน้าหล่อปากแซ่บก็เอ่ยแซวฉัน“ราม นั้นใช้ปากพูดแล้วเหรอ...” ฉันว่าให้กับเพื่อนตัวดี ช่างพูดมาได้“ก็เห็นเมื่อกี้ แกทั้งกอดทั้งหอมแฟนเธอ”“นายเห็นงั้นเหรอ” แต่เห็นแล้วไง คนรักกันแสดงความรักกับแฟนผิดตรงไหน ที่นายนี้ยังทำเลย“ไอ้มอสก็เห็น ใช่ปะ”“ชิ...เห็นแล้วไง ก็ฉันรักแฟนฉันนี้น่า ที่นายยังตามเฝ้าดาวคณะนิเทศเลย นายนั้นก็ด้วย แล้วมาแซวแค่ฉันนี้นะ คนเขาแสดงความรักกัน อิจ...ฉันเหรอ”“ใครอิจ...แก ไอ้เน่ ระดับรามคนนี้ไม่มีอิจโว้ย เพื่อนรัก” รามเอ่ย แต่ขณะที่รามจะก่อสงครามเล็กๆ กันนั้น อาจารย์ขารชื่อฉันพอดิบพอดี ทำให้เช้านี้เราจึงสงบศึกกันก่อน3 วันต่อมาด้านเนเน่และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันมาเรียน ซึ่งเป็นช่วง