บทที่1476

หนึ่งชั่วยามต่อมา

เฉียวเนี่ยนยืนอยู่ตรงบันไดชั้นสอง ดวงตาคู่งามจ้องเขม็งลงไปเบื้องล่างอย่างไม่วางตา

เซียวเหอและฉู่จืออี้ต่างนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องโถงชั้นล่าง สายตาจับจ้องผู้คนที่สัญจรไปมานอกโรงหมอ ทว่าภายในใจกลับร้อนรุ่มดั่งไฟสุม

“ไม่ได้การ! ข้าทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว” เมื่อเห็นเวลาล่วงเลยผ่านไปทีละวินาที ไม่ว่าจะเป็นองครักษ์พยัคฆ์หรือองครักษ์เงาก็ยังไร้ซึ่งข่าวคราว ในที่สุดเซียวเหอก็มิอาจระงับความตื่นตระหนกในใจได้อีกต่อไป เขาผุดลุกขึ้นยืนโดยพลัน

เฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วมุ่น นางรู้ดีว่าต่อให้เอ่ยปากห้ามตอนนี้ เซียวเหอก็คงไม่ฟัง เพราะเขาอดทนจนถึงขีดสุดแล้ว

อิ๋งชีรับคำสั่งไปตามหาเกอซูอวิ๋น ทว่าเลยเวลานัดหมายมาแล้วก็ยังไร้ซึ่งวี่แวว

เวลาที่ไหลผ่านไปแต่ละชั่วขณะเปรียบเสมือนมีดทื่อที่คอยแล่เฉือนเนื้อหนัง สร้างความทรมานใจจนทำให้ทุกคนนั่งไม่ติดที่

แม้แต่ฉู่จืออี้ก็ยังลุกขึ้นยืน มองไปทางเซียวเหอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึม “ข้าจะไปกับเจ้า”

ต่อให้ตระกูลมู่จะเป็นภูเขาดาบทะเลเพลิง วันนี้พวกเขาก็พร้อมจะบุกฝ่าเข้าไป!

ทว่าในยามนั้นเอง ร่างของอิ๋งชีก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนในที่สุด

“ท่านเจ้าสำนัก” น้ำ