ตอนที่2

[ห้างสรรพสินค้า]

ช่วงบ่ายของวันอรุณรักถูกเรียกตัวมาช่วยถือของให้คุณหนูของบ้านอย่างแพรพรรณ

"นี่ นังอ้ายเดินเร็วๆ ได้ไหม" หญิงสาวที่ทั้งตัวมีแต่ของแบรนด์เนมหันไปตะคอกใส่คนข้างหลังที่สวมเสื้อผ้าราคาถูกตามตลาดนัดทั่วไปซึ่งผิดกันอย่างสิ้นเชิง

"ค่ะ คุณหนู" อรุณรักรีบกระชับมือถือถุงเสื้อผ้าที่แพรพรรณซื้อแล้วก้าวขาตามให้ทัน สายตาของคนอื่นที่มองมายังเธอไม่ต่างจากเห็นเธอเป็นตัวตลก สมัยเรียนประถมเธอก็ต้องคอยทำตามที่แพรพรรณสั่งแบบนี้แถมเพื่อนในห้องก็มักจะหัวเราะเยาะเธออยู่ตลอดเวลาจนกลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเธอไปแล้ว

"แกรอข้างนอกแล้วกัน เข้าไปก็เกะกะ"

"ค่ะ" อรุณรักตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหาที่นั่งแถวหน้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่คนอย่างเธอไม่มีวันได้ใส่

"ต้องมีเงินเท่าไหร่ถึงจะซื้อได้นะ" นั่งบ่นพึมพำอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า เธออยากลองใส่เสื้อผ้าสวยๆ แบบนั้นบ้างแต่ฐานะอย่างเธอแค่ตัวละร้อยกว่าบาทยังว่าแพงเลย

"ทำไม อยากได้หรือไง?"

"เปล่าค่ะคุณหนู อย่างอ้ายไม่มีปัญญาซื้อหรอกค่ะ" อรุณรักรีบปฏิเสธเมื่อถูกจับได้

"หึ! รู้ตัวก็ดีละนังเด็กบ้านนอก อย่าลืมกำพืดตัวเองล่ะว่ามาจากไหน" คำพูดแสนเจ็บปวดเข้าแทงลึกเข้ามาในใจของเธอเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ อรุณรักทำได้แค่ยิ้มบางๆ แทนคำตอบและนึกสมเพชตัวเอง

"รีบตามมาสิฉันหิวข้าวแล้ว"

"ค่ะ" อรุณรักยิ้มร่าเพราะคิดว่าจะได้ไปกินข้าวเสียทีหลังจากที่เดินมาหลายชั่วโมง

"รอข้างนอก" เมื่อถึงร้านอาหารราคาแพงคำสั่งเด็ดขาดของแพรพรรณก็ถูกเอ่ยขึ้น

"คะ?"

"ฉันบอกให้แกรอข้างนอก ฉันจะไปกินข้าว"

"แต่ว่า..อ้ายก็ยังไม่ได้กินข้าวนะคะ"

"แล้วไง? ฉันจำเป็นต้องให้แกมานั่งร่วมโต๊ะกับฉันหรือไง ถ้าหิวก็ไปหากินที่อื่นสิ" ว่าจบก็เดินก้าวขาเข้าร้านอาหารไปโดยไม่สนใจคนที่กำลังยื่นทำหน้างงๆ อยู่หน้าร้านแม้แต่น้อย

"ว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้ ดีนะมีแซนด์วิชอยู่ในกระเป๋า" คนตัวเล็กหยิบแซนด์วิชที่ถูกทับจนลีบแบนออกมาจากกระเป๋าผ้าสีขาวที่เริ่มกลายเป็นสีเหลืองตามกาลเวลาออกมาแกะกินอย่างไม่รู้สึกอาย

[ประเทศจีน]

บริษัท เฉิง คาร์

บริษัทรถยนต์ยักษ์ใหญ่ที่มียอดขายอันดับหนึ่งติดต่อกันมานานหลายปี นับเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงและรายได้ต่อปีหลายพันล้านหยวน เฉิง คาร์ยังมีบริษัทย่อยในเครืออีกหลายประเทศด้วย

"คุณเฉิงคะ บ่ายวันนี้มิสเตอร์สตีฟจะเข้ามาคุยเรื่องสัญญานะคะ"

"อืม" คำตอบสั้นๆ จากผู้บริหารเป็นอันว่าเข้าใจในสิ่งที่เลขาบอก เขาคือเฉิงฟาหยางหรือฟาหยาง นันทกุลวิโรจน์ ลูกครึ่งไทยจีนอังกฤษ เขามีแม่เป็นคนไทยแท้และพ่อเป็นลูกครึ่งจีน-อังกฤษ เฉิงฟาหยางสามารถพูดได้มากกว่าห้าภาษา ทั้ง อังกฤษ ไทย จีน เยอรมันและญี่ปุ่น เขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบห้า ปัจจุบันเจ้าตัวอายุใกล้เลขสามแล้ว

"คุณเฉิงคะ เรื่องประชุมบริษัทสาขาที่ไทยคุณเฉิงจะไปเองหรือว่าจะส่งคนไปแทนคะ" เลขาวัยกลางคนถามผู้เป็นนายด้วยความอยากรู้

"มีประชุมวันไหนนะ?"

"สัปดาห์หน้าค่ะ" ชายหนุ่มเหลือบตามองปฏิทินบนโต๊ะทำงานก่อนจะชั่งใจคิดสักครู่หนึ่ง

"อืม...ผมไปเองดีกว่าอยากไปดูผู้บริหารที่นั่นด้วย"

"ได้ค่ะ ดิฉันจะจัดการเรื่องตารางงานให้นะคะ" ผู้บริหารหนุ่มพยักหน้ารับรู้ก่อนจะนั่งทำงานต่อให้เสร็จ เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่ชอบใช้เงินแก้ปัญหา อยากได้อะไรก็แค่เสนอราคาให้อีกฝ่ายพอใจจากนั้นก็เป็นอันจบ เฉิงฟาหยางคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งความสุข