ตอนที่3

การประชุมครั้งใหญ่แห่งปีของบริษัทในเครือเฉิง คาร์มีผู้บริหารจากหลายประเทศมาร่วมประชุมเพื่อเซ็นสัญญาในข้อตกลงฉบับใหม่ของบริษัท เฉิงฟาหยางเองก็มาร่วมประชุมในครั้งนี้ด้วยถึงแม้ว่าเขาจะส่งตัวแทนมาก็ย่อมได้

"เอาอเมริกาโน่ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งกาแฟเป็นภาษาไทยอย่างชำนาญ หลายคนในวงการธุรกิจเมืองไทยอาจจะไม่รู้จักเขาเพราะนานทีปีหนเขาถึงจะกลับมาประเทศไทยครั้งหนึ่ง

"น้อง เอาลาเต้ให้พี่ก่อน" เสียงทุ้มของผู้ชายอีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมกับแซงคิวคนที่กำลังยืนรอกาแฟด้านหน้าตัวเอง

"คุณครับ กรุณาต่อคิวด้วยครับ"

"โทษทีนะ พอดีรีบ" อรรถพลหันไปสบตาอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ วันนี้เขามีโอกาสได้เข้าร่วมการประชุมในฐานะของลูกชายผู้บริหารคนปัจจุบันเพื่อเรียนรู้งานก่อนได้จะได้ลงมือจริง

"ถึงจะรีบแต่ก็ควรมีมารยาทหน่อยนะครับ" ฟาหยางเอ่ยขึ้นเป็นการตักเตือน

"เป็นพนักงานใหม่หรือไงถึงไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร" อรรถพลเบ่งอำนาจเพราะคิดว่าพ่อของตัวเองมีอำนาจสามาถไล่ใครในบริษัทนี้ออกก็ได้

"คุณเป็นใครผมไม่สนหรอกนะ แต่คนอื่นเขามาก่อน"

"แล้วไง? หึ! ตั้งใจทำงานแล้วกันนะเด็กใหม่" อรรถพลเดินถือแก้วกาแฟของตัวเองเข้ามาพร้อมกับเดินชนไหล่ของเฉิงฟาหยางออกไปอย่างท้าทาย

"อย่าไปยุ่งกับลูกผู้บริหารเลยครับพี่ รายนั้นน่ะชอบเอาเปรียบคนอื่นอยู่เรื่อย" พนักงานร้านกาแฟเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีเพราะเห็นพฤติกรรมของอรรถพลมานาน

"ลูกผู้บริหาร?" ชายหนุ่มทำหน้าไม่เชื่อ

"ใช่ครับพี่ ได้ยินมาว่าอีกไม่นานก็จะได้นั่งเป็นผู้บริหารแทนพ่อตัวเองแล้วด้วยครับ" เมื่อได้ยินดังนั้นเฉิงฟาหยางยิ่งกลุ้มใจที่บริษัทสาขาของเขาที่นี่จะต้องมีผู้บริหารงี่เง่าแบบนี้

ผู้บริหารจากทุกประเทศในเครือของเฉิง คาร์เข้ามาพร้อมกันในที่ประชุมแห่งนี้โดยมีผู้บริหารใหญ่ของเครือข่ายสาขาประเทศไทยและลูกชายเข้ามาร่วมด้วย

"วันนี้เราได้รับเกียรติจากคุณเฉิงฟาหยาง ประธานบริษัทเฉิง คาร์มาเข้าร่วมประชุมด้วย ขอเชิญคุณเฉิงฟาหยางครับ" พิธีกรเกริ่นนำการประชุมพร้อมกับเชิญประธานบริษัทให้เข้ามาด้านใน ร่างสูงกำยำเดินหลังตรงเข้ามาอย่างมาดมั่น เหล่าผู้บริหารรีบพากันลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับการมาของเขา

"นั่งลงเถอะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่ดูจริงจัง

"ซวยแล้วกู" อรรถพลเอ่ยขึ้นเมื่อได้เห็นผู้บริหารสูงสุดของบริษัทชัดๆ และเป็นคนเดียวกับที่เขาไปเบ่งอำนาจไว้ที่ร้านกาแฟเมื่อเช้านี้

"เริ่มประชุมเลยครับเวลาของผมเป็นเงินเป็นทอง" เสียงเข้มที่เอ่ยขึ้นทำให้การประชุมเริ่มต้นทันที อรรถพลพยายามหลบหน้าอีกฝ่ายในใจได้แต่ภาวนาให้อีกคนจำตนไม่ได้ ไม่เช่นนั้นมีหวังความฝันที่จะได้ขึ้นเป็นผู้บริหารของเขาต้องล่มสลายแน่ๆ

"ยอดขายของสาขาประเทศไทยปีนี้เพิ่มมากกว่าปีที่แล้วสิบสองเปอร์เซ็นครับ ส่วนกำไรก็เพิ่มขึ้นอีกห้าเปอร์เซ็นด้วยเช่นกันครับ" อรรถพลทำหน้าที่กล่าวสรุปยอดขายในส่วนของสาขาประเทศไทยให้ในที่ประชุมรับรู้

"ถือว่าปีนี้ของทุกประเทศรวมกันแล้วเพิ่มมากขึ้นจากปีที่แล้วแปดสิบสองเปอร์เซ็น ส่วนกำไรมากขึ้นถึงห้าสิบหกเปอร์เซ็น" เฉิงฟาหยางเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำท่าคิดอะไรบางอย่าง

"คุณอดิศร"

"ครับคุณเฉิง?" ท่านอดิศรผู้เป็นพ่อของอรรถพลและเป็นผู้บริหารบริษัทสาขาประเทศไทยรีบขานรับคนอายุน้อยกว่าอย่างเคารพ

"ได้ข่าวว่าลูกชายคุณจะขึ้นแทนตำแหน่งของคุณใช่หรือเปล่า" เขาเอ่ยขึ้นตามสิ่งที่รับรู้มา

"ใช่ครับ"

"จะดีกว่าไหม ถ้า...ลูกคุณไปบริหารสาขาที่อเมริกาแทนที่นี่"

"ดีครับคุณเฉิง!" ท่านอดิศรตอบกลับทันควันเพราะการไปเป็นผู้บริหารสาขาที่อเมริกานั่นดีกว่าเป็นไหนๆ

"แต่ว่า...ผมจะเป็นคนพิจารณาด้วยตัวเอง ถ้าผมไม่อนุมัติลูกชายคุณก็จะไม่ได้รับตำแหน่งทั้งสาขาที่ไทยหรือที่ไหนก็ตาม คุณตกลงไหม" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างผู้ชนะ คนอย่างเฉิงฟาหยางไม่เคยด้อยกว่าใคร เขาต้องเป็นที่หนึ่ง อรรถพลนั่งหน้าเครียดผิดกับผู้เป็นพ่อที่นั่งยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจเพราะคิดว่ายังไงเฉิงฟาหยางก็ต้องเซ็นอนุมัติให้ลูกชายของตนแน่นอน

อรรถพลนั่งตัวลีบด้วยความเกรงกลัว การที่จะได้ขึ้นเป็นผู้บริหารแทนผู้เป็นพ่อว่ายากแล้วเพราะต้องผ่านการยอมรับจากผู้บริหารจากหลายๆ ประเทศ แต่การที่เขาจะไปเป็นผู้บริหารในสาขาต่างประเทศยิ่งเป็นอะไรที่ยากกว่ายิ่งต้องผ่านการอนุมัติจากเฉิงฟาหยางคนที่เขาเพิ่งไปเบ่งอำนาจใส่มาเมื่อเช้าแล้วยิ่งไม่มีหวังแม้แต่น้อย