ตอนที่9

เฉิงฟาหยางเดินทางกลับประเทศจีนไปก่อนโดยเขาสั่งให้เลขาส่วนตัวจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ของอรุณรัก เพราะเธอไม่มีเอกสารอะไรแม้แต่อย่างเดียวจึงใช้เวลาหลายวันกว่าจะเดินทางได้ เฉิงฟาหยางจึงกลับไปก่อนหลังจากรู้ข่าวจากอรรถพลว่าอรุณรักยอมตกลง

"อิจฉาจังเลยอ้ายจะได้ไปประเทศจีนด้วย อย่าลืมซื้อขนมมาฝากพวกพี่นะ" เหล่าแม่บ้านพากันอิจฉาอรุณรักที่จะได้ไปต่างประเทศอย่างกะทันหัน โดยไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปในฐานะอะไร แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้

"อ้ายไปทำงานนะพี่ดวงไม่ได้ไปเที่ยวสักหน่อยแค่หกเดือนก็กลับแล้ว" อรุณรักตอบอย่างยิ้มๆ เอาเข้าจริงเธอเองก็หวั่นใจไม่น้อยที่ต้องจากบ้านไปไกลและนานพอสมควร แล้วยิ่งต้องไปอยู่ใกล้คนน่ากลัวแบบเขาเธอก็ยิ่งกังวล แต่เธอก็แค่ทำงานและคอยหลบหน้าเขาก็คงพอแล้ว

ในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลศิวะโสภาพานิช คุณหญิงวาสนานั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อรู้ข่าวจากลูกชายว่าจะส่งอรุณรักไปให้เฉิงฟาหยาง

"ทำไมแกไม่ให้น้องไปตาพล"

"แม่! ไปเป็นผู้หญิงแก้ขัดนะครับจะให้ส่งลูกแพรไปได้ยังไง" อรรถพลกระซิบกระซาบกับผู้เป็นแม่ให้ได้ยินแค่สองคนเพราะกลัวคนอื่นได้ยินแล้วไปบอกอรุณรัก

"แต่แกก็น่าจะมาปรึกษาแม่ก่อน อย่างน้อยๆ น้องสาวแกก็ยังมีดีกว่านังอ้าย นังเด็กบ้านนอกนั่น"

"ส่งอ้ายไปน่ะดีแล้วครับแม่ คิดเหรอว่าถ้าส่งลูกแพรไปแล้วไอ้คุณเฉิงอะไรนั่นจะหลงรักลูกแพรเข้า ไม่มีทางเสียหรอก สู้แม่หาผู้ชายดีๆ มาแต่งงานกับลูกแพรไม่ดีกว่าเหรอครับ น้องจะได้ไม่เสียชื่อ" อรรถพลพูดเกลี้ยกล่อมผู้เป็นแม่จนคุณหญิงวาสนาเริ่มคล้อยตาม

"ก็จริงนะ ส่งนังอ้ายไปก็ได้ ยังไงนังนั่นก็ไม่มีอะไรให้ต้องอับอายอยู่แล้วก็แค่เด็กบ้านนอกใจแตก"

"แต่ว่าเรื่องนี้แม่ห้ามบอกให้พ่อกับยัยลูกแพรรู้นะครับ รู้แค่เราสองคนพอ"

"ทำไมล่ะลูก" คุณหญิงวาสนาถามอย่างสงสัย

"ก็ถ้าบอกไปคุณพ่อต้องไม่เห็นด้วยแน่แล้วผมก็จะไม่ได้รับตำแหน่งนะครับแม่"

"ก็จริงของลูก เอาเป็นว่าแม่จะไม่บอกใคร แต่ยังไงนังอ้ายมันหายไปก็ต้องสงสัยอยู่ดีนะลูก" คุณหญิงวาสนาเป็นคนที่รักลูกมากแต่เธอรักลูกในทางที่ผิด หากคนอื่นต้องลำบากแต่ลูกเธอจะได้ประโยชน์ เธอไม่สนใจทั้งนั้น

"แม่ก็แค่บอกว่าส่งอ้ายไปทำงานที่บ้านเพื่อนสักหกเดือน แค่นี้คุณพ่อกับลูกแพรก็ไม่สงสัยแล้วแหละครับ" อรรถพลคิดวางแผนมาอย่างรอบคอบแล้วเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

"ได้จ้ะ แม่ล่ะอดตื่นเต้นแทนลูกไม่ได้ จะได้ไปเป็นผู้บริหารที่อเมริกาได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทองแน่นอน เก่งมากลูกแม่” คุณหญิงวาสนาชื่นชมลูกชายของตัวเองอย่างภาคภูมิใจโดยได้ไม่สนใจเลยว่าเด็กที่ตัวเองกับสามีรับมาดูแลอย่างอรุณรักจะต้องไปเจอกับอะไรบ้าง

หลายวันผ่านไปอรุณรักทำได้แค่รอเท่านั้น หนังสือเดินทางและเอกสารการเดินทางของเธอถูกส่งมาที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ไฟล์ทบินของเธอคือวันพรุ่งนี้

"คุณพลคะ"

"อ้าย? ว่ายังไงล่ะ" อรรถพลหันมาตามเสียงเรียกของเธอ

"คือพรุ่งนี้อ้ายต้องไปแล้ว คุณพลจะไปส่งอ้ายที่สนามบินไหมคะ" คนที่ไม่เคยจากบ้านไปไหน ไม่เคยขึ้นเครื่องบิน ไม่เคยไปต่างประเทศได้แต่กังวล

"ขอโทษนะอ้าย แต่ฉันต้องช่วยคุณพ่อทำงานที่บริษัทน่ะ" อรรถพลทำหน้ารู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรค่ะ อย่าหักโหมมากนะคะคุณพล"

"ขอบใจมากนะอ้าย" อรรถพลจับมือของเธอขึ้นมือกุมเอาไว้ ร่างบางเขินจนหน้าแดง วันนี้เธอได้สัมผัสมือของชายหนุ่มที่เธอรักแล้ว มันนุ่มต่างจากมือที่จับแต่ไม้กวาดไม้ถูทุกวันแบบเธอเหลือเกิน

"พรุ่งนี้อ้ายต้องทำยังไงคะ อ้ายไม่เคยไปต่างประเทศเลย"

"อ้ายไม่ต้องกลัวนะ คนของคุณเฉิงจะมารอรับอ้ายที่สนามบินตอนที่อ้ายไปถึงจีน" อรรถพลเอ่ยให้อีกคนรู้สึกสบายใจ แต่เธอก็ยังกลัวอยู่ดี พรุ่งนี้เธอต้องเดินทางคนเดียวทั้งๆ ที่ไม่เคยไปไหนมาก่อน เธอจะขึ้นเครื่องบินถูกลำหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย เด็กบ้านนอกเข้ากรุงแบบเธอจะได้ไปต่างประเทศครั้งแรกก็ตื่นเต้นไม่น้อย

"ขอบคุณค่ะ อ้ายขอตัวนะคะ" อรุณรักยิ้มหวานให้เขา เมื่อเธอเดินไปอรรถพลถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะเดินผิวปากอารมณ์ดีขึ้นห้องของตัวเอง

[สนามบิน]

อรุณรักถือกระเป๋าเสื้อผ้าขนาดกลางที่มีแค่ของจำเป็นลงมาจากรถประจำทาง ไม่มีใครมาส่งเธอทั้งนั้น เธอจึงต้องขึ้นรถประจำทางมาเองด้วยเงินติดตัวอันน้อยนิด ตอนนี้เธอดูเหมือนคนลี้ภัยเสียมากกว่า กระเป๋าเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่กับการแต่งตัวที่ไม่ต่างจากการออกไปจ่ายตลาด แม้แต่โทรศัพท์ของเธอยังเป็นรุ่นเก่าที่ใช้หนังยางมัดฝาหลังซึ่งเก็บเงินซื้อมาจากตลาดของมือสองเมื่อสามปีที่ก่อน อรุณรักเดินถือตั๋วเครื่องบินพร้อมกระเป๋าเดินทางของตัวเองเข้ามาถามทางคนที่แต่งตัวคิดว่าน่าจะเป็นพนักงานของสายการบิน

"ขอโทษนะคะ ฉันต้องไปทางไหนต่อเหรอคะ" อรุณรักถามอย่างซื่อๆ เพราะเธอไม่เคยมาสนามบินมาก่อน นี่คือครั้งแรกของเธอ

"เดี๋ยวดิฉันนำทางไปนะคะ" พนักงานสาวสวยเอ่ยบอกอย่างสุภาพ เธอมีหน้าที่ดูแลผู้โดยสารทุกคนอยู่แล้ว และดูเหมือนคนตรงหน้าคงจะเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก

"ขอบคุณนะคะ" อรุณรักยกมือไหว้ขอบคุณพนักงาน ก่อนจะเดินตามไปอย่างติดๆ เพราะกลัวหลง เธอกำกระเป๋ากับตั๋วเครื่องบินไว้แน่น

"เข้าไปตรงนี้นะคะ เตรียมหนังสือเดินทางให้เจ้าหน้าที่ตรวจด้วยนะคะ จากนั้นนั่งรอฟังประกาศแล้วขึ้นเครื่องได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณมากนะคะ" อรุณรักยกมือไหว้อีกครั้งอย่างนอบน้อม

"ด้วยความยินดีค่ะ" พนักงานสายการบินเดินจากไปหลังจากมาส่งเธอที่หน้าเคาน์เตอร์เช็กอิน ร่างบางรีบค้นกระเป๋าแล้วหยิบหนังสือเดินทางของตัวเองส่งให้เจ้าหน้าที่ทันที

"เรียบร้อยครับ" หนังสือเดินทางถูกส่งคืนกลับมา ร่างบางรีบรับแล้วไปหาที่นั่งใกล้ๆ ทางไปขึ้นเครื่อง เธอนั่งตัวลีบ สายตาพยายามมองคนข้างๆ ให้แน่ใจว่าเธอมานั่งรอถูกที่แล้ว

ไม่นานเสียงประกาศให้ขึ้นเครื่องก็ดังขึ้น อรุณรักรีบลุกขึ้นเดินตามผู้โดยสารคนอื่นไปติดๆ เพราะเธอไม่รู้อะไรเลย อินเทอร์เน็ตสามารถบอกได้ทุกอย่าง แต่เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปหาข้อมูล เธอต้องเดินทางกะทันหันแล้วอีกอย่างโทรศัพท์ของเธอแค่โทรเข้าโทรออกได้ก็บุณนักหนาแล้ว

"สวัสดีค่ะ ที่นั่งของผู้โดยตรงไปริมขวาสุดนะคะ" แอร์โฮสเตสผายมือบอกทำให้ร่างบางโล่งใจคิดว่าจะหาที่นั่งของตัวเองไม่ถูก อรุณรักเดินมาตามทางจนถึงที่นั่งของตัวเอง กระเป๋าของเธอถูกยกเก็บที่ช่องด้านบนก่อนที่เครื่องจะเริ่มบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

[ประเทศจีน]

ช่วงเวลายาวนานบนเครื่องบินสำหรับอรุณรักที่เพิ่งเคยขึ้นเป็นครั้งแรก เธอต้องนั่งคนเดียวอย่างเหงาๆ ทำได้แค่มองวิวไปรอบๆ และกินอาหารที่แอร์โฮสเตสนำมาเสิร์ฟให้ ตลอดเวลาหลายชั่วโมงเธอได้แต่นั่งนิ่งเฝ้ารอเวลาให้เครื่องลงจอด

เมื่อเครื่องลงจอดร่างบางก็ได้แต่นั่งนิ่งๆ รอให้ทุกคนลุกจนเกือบหมดก่อนที่จะทำเหมือนเดิมคือเดินตามผู้โดยสารคนอื่นๆ ออกไป ป้ายทุกป้ายมีแต่ภาษาจีนและภาษาอังกฤษทำให้คนโง่ๆ อย่างเธอไม่รู้จะไปทางไหนต่อดีจึงทำได้แค่ยืนรอนิ่งๆ ตรงที่คนยืนอยู่เยอะๆ

"เอาไงต่อล่ะ" อรุณรักพูดอยู่คนเดียวก่อนจะสอดส่ายสายตาหาคนที่คิดว่าเป็นคนของเฉิงฟาหยาง แต่คนก็เยอะเกินไปทำให้เธอถึงกับตาลาย อยากเข้าห้องน้ำแต่ก็ไม่รู้จะไปทางไหนทำได้แค่อั้นเอาไว้ก่อน

"สวัสดีครับ คุณอ้ายหรือเปล่าครับ"

"ชะ...ใช่ค่ะ" อรุณรักรีบตอบกลับทันควันเมื่อมีคนเข้ามาถามเธอเป็นภาษาไทย

"คุณเฉิงให้ผมมารับคุณครับ" ชายหนุ่มก้มหัวให้เธอ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าในมืออรุณรักไปถือเสียเอง อรุณรักได้แต่มึนงงก่อนจะก้มหัวให้เขาน้อยๆ

"เชิญทางนี้ครับ" เป็นอีกครั้งที่เธอเดินตามคนไม่รู้จักไปจนมาถึงรถยนต์สีดำยาวคันหรูที่เธอคิดว่าไม่น่าจะใช่รถที่เธอต้องขึ้น

"เชิญครับ" ประตูรถถูกเปิดออกกว้างแต่เธอก็ยังกล้าๆ กลัวๆ

"คันนี้เหรอคะ ไม่ผิดใช่ไหมคะ"

"ครับ ถูกแล้วครับ" อรุณรักค่อยๆ ก้าวขาขึ้นรถอย่างช้าๆ ก่อนจะนั่งตัวลีบเช่นเคย นั่งท่าไหนท่านั้นไม่ยอมกระดิกตัวไปไหนแม้แต่นิดเดียว ทำไมเขาถึงส่งรถหรูหราแบบนี้มารับคนอย่างเธอด้วยนะหรือว่าที่บ้านเขาอาจจะไม่มีรถคันอื่นแล้วก็เป็นได้ คนตัวเล็กได้แต่นั่งคิดอยู่คนเดียว

"ว้าววว คนเยอะจัง" ระหว่างทางร่างบางได้แต่ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ไม่เคยเห็น

ผู้คนเดินกันเต็มสองข้างทาง ร้านค้าต่างๆ ก็มีมากมายจนลายตา คนที่นั่งไม่ยอมขยับก่อนหน้านี้รีบเขยิบไปชิดกระจกเพื่อดูสิ่งแวดล้อมด้านนอกด้วยความตื่นเต้น รถคันหรูขับมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ต่างจากคฤหาสน์ ร่างบางก็ยิ่งตื่นตาตื่นใจเข้าไปอีก บ้านที่เธออาศัยอยู่ที่เมืองไทยว่าใหญ่แล้ว พอมาเจอกับบ้านของเขาก็แทบชิดซ้ายไปเลย