ตอนที่8

อรรถพลเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องนอนของแขกที่ครอบครัวเชื้อเชิญให้มาพักอย่างเต็มใจ ชายหนุ่มกำลังชั่งใจที่จะมาขอโทษเขาเรื่องวันนั้นที่ร้านกาแฟ ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายวันแต่เขาเองก็รู้สึกไม่ดีถ้าหากยังไม่ได้เอ่ยขอโทษอย่างจริงจัง

พรึ่บ! ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกโดยฝีมือของคนด้านใน อรรถพลสะดุ้งตกใจก่อนจะทำหน้าเจื่อนๆ แล้วก้มหัวให้อีกคน

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นลูกชายเจ้าของบ้านทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด

"คือ...ผมจะมาขอโทษคุณเฉิงน่ะครับ"

"ขอโทษ? เรื่องอะไรครับ" เฉิงฟาหยางทำเป็นจำไม่ได้ แต่ที่จริงแล้วเขาน่ะเป็นประเภทแค้นฝังหุ่นใครเคยทำอะไรไว้เขาไม่เคยลืม

"ระ..เรื่องที่ร้านกาแฟเมื่อวันก่อนน่ะครับ ผมไม่รู้ว่าคุณคือคุณเฉิง" อรรถพลก้มหัวอย่างรู้สึกผิด แต่อีกคนกลับไม่แสดงสีหน้าใดๆ

"ถ้าไม่ใช่ผมคุณก็คงทำแบบนั้นกับใครก็ได้สินะครับ" เฉิงฟาหยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ทำเอาอีกคนถึงกับหน้าเสียไปต่อไม่ถูก

"แต่ช่างมันเถอะครับ ผมก็ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไร ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปครับ" คนตัวสูงใช้คำพูดที่ให้ตัวเองดูดี แต่เขาน่ะตรงกันข้ามกับที่พูดเลยด้วยซ้ำ

"ขอบคุณนะครับคุณเฉิง" อรรถพลก้มหัวลงอย่างนอบน้อมเพราะคนตรงหน้าคือคนที่จะชี้เป็นชี้ตายให้เขา เขาต้องทำตัวประจบประแจงให้เฉิงฟาหยางยอมเซ็นอนุมัติให้เขาไปเป็นผู้บริหารที่อเมริกาภายในหกเดือนนี้ให้ได้ ไม่เช่นนั้นตำแหน่งผู้บริหารของที่นั่นคงตกเป็นของคนอื่นแน่

"คุณเฉิงครับ" อรรถพลเรียกเขาเอาไว้ก่อนที่อีกคนจะเดินไป

"??"

"เรื่องที่จะให้ผมไปเป็นผู้บริหารที่อเมริกา..." อรรถพลไม่กล้าพูดต่อเพราะกลัวว่าจะเหมือนเป็นการกดดันอีกฝ่ายมากเกินไป

"ผมเป็นคนเซ็นนี่เนอะ คุณมีเวลาแค่หกเดือนด้วยสิ ที่นั่นมีแต่คนเก่งๆ แย่งกันเป็นผู้บริหาร” เฉิงฟาหยางพูดอย่างไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้อรรถพลเหมือนลูกไก่ในกำมือของเขาเพราะอนาคตของอรรถพลเขาเป็นผู้กำหนด

"ครับ ถ้าไม่เป็นขอมากเกินไป ผมอยากให้คุณเซ็นอนุมัติให้ผมได้ไปทำงานที่นั่นครับ" อรรถพลเอ่ยปากขออย่างตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

"ผมก็อยากเซ็นให้คุณนะคุณพล แต่มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันบ้างสิ ผลประโยชน์แลกผลประโยชน์ไงครับ" คนหัวหมอเริ่มออกอุบาย

"คุณเฉิงต้องการให้ผมทำอะไรครับ ผมยอมทำทุกอย่างเลยครับ"

"คุณไม่ต้องทำอะไรหรอก ผมแค่อยากได้ผู้หญิงคนหนึ่งมาแก้ขัดสักหกเดือนในช่วงที่ผมรอดูผลงานของคุณ" เฉิงฟาหยางเอ่ยในสิ่งที่ตนเองต้องการออกมา อรรถพลเริ่มกังวล เขากลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นน้องสาวของตัวเอง

"ผมจะหาผู้หญิงให้ตามที่คุณเฉิงต้องการนะครับ"

"ไม่ใช่ใครก็ได้ครับ แต่ผมต้องการ..." เฉิงฟาหยางพูดก่อนจะเงียบไปทำให้อีกคนยืนลุ้นจนแทบหยุดหายใจ

"ใครดีล่ะ คุณลูกแพรก็น่าสนนะ" ทำเป็นแกล้งพูดถึงแพรพรรณ แต่แท้จริงแล้วเธอไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยด้วยซ้ำ

"น้องสาวผมยังเด็กเกินไปนะครับคุณเฉิง ผมสามารถหาคนที่ดีกว่าลูกแพรได้ครับ" อรรถพลรีบเอ่ยขึ้นทันควัน ถ้าเขาให้น้องสาวไปเป็นผู้หญิงแก้ขัดแลกกับตำแหน่ง เขาคงเป็นพี่ชายที่เลวมากๆ เพราะดูแล้วเฉิงฟาหยางไม่ได้คิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหน

"ใครครับ?"

"เด็กในอุปการะของที่บ้านผมครับ คุณคงรู้จักเธอแล้ว" อรรถพลตัดสินใจเอ่ยถึงอรุณรักเพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่น อย่างน้อยก็ดีกว่าส่งน้องสาวของตัวเองไป เฉิงฟาหยางลอบยิ้มมุมปากแต่ก็ยังทำหน้านิ่งเก็บอาการเอาไว้

"คุณหมายถึงเด็กที่ชื่ออ้ายน่ะเหรอครับ"

"ครับ ถ้าคุณยอมเปลี่ยนจากลูกแพร"

"ผมอยากได้คนที่เต็มใจไปกับผม ผมไม่อยากขืนใจใคร"

"ผมจะลองคุยกับอ้ายให้นะครับ" อรรถพลเริ่มไม่แน่ใจว่าอรุณรักจะยอมหรือเปล่า

"หวังว่าผมจะได้คำตอบก่อนบินกลับประเทศจีนนะครับ" เฉิงฟาหยางเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงลงไปนั่งเล่นที่สวนหลังบ้านเพื่อแอบลอบมองใครบางคนที่ชอบมารดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน เขาลอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ถ้าได้เธอมาแก้ขัดสักสามเดือนคงจะดีไม่น้อย

อรุณรักกำลังยิ้มแย้มหัวเราะร่าอยู่กับแม่บ้านวัยกลางคนที่กำลังเล่าเรื่องตลกให้เธอฟังตอนกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนของคุณหญิงวาสนา

"พี่ดวงพอแล้ว ฮ่าๆๆ" อรุณรักยังคงหัวเราะไม่ยอมหยุด ถึงเธอจะดูเหมือนคนอมทุกข์ตลอดเวลาแต่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยหัวเราะยิ่งเวลาได้ฟังเรื่องตลกเธอยิ่งเก็บอาการไม่อยู่

"ฮ่าๆๆ ฉันล่ะขำแทบตายเลยนะอ้าย" ทั้งสองคนหยุดขำแล้วกลับมาทำงานของตัวเองให้เสร็จ อรุณรักยิ้มไปรดน้ำต้นไม้ไป ก่อนสายตาจะพลันไปเห็นคนที่เธอพยายามหลบหน้าเขามาตลอด ปากเล็กที่ยิ้มอยู่ก่อนหน้าหุบยิ้มอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มยักคิ้วให้เธอก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือในมือของตัวเองต่อ ร่างบางจึงเลิกสนใจเขาแล้วมาทำงานของตัวเองให้เสร็จจะได้รีบไปจากตรงนี้

"อ้ายๆ คุณพลให้มาตาม"

"คุณพลเหรอจ๊ะ" อรุณรักยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะรีบทิ้งงานของตัวเองตรงดิ่งไปหาคนที่เรียกเธอทันที

“มาแล้วเหรออ้าย เข้ามาก่อนสิ" อรรถพลเรียกเธอให้เข้ามาในห้องของตัวเอง อรุณรักชั่งใจก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าห้องของเขาไป

"คุณพลเรียกหาอ้ายมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"นั่งลงก่อนสิอ้าย" อรรถพลดึงมือของเธอให้นั่งข้างๆ เขา อรุณรักรู้สึกประหม่าเพราะไม่เคยได้อยู่ใกล้เขามากถึงขนาดนี้ ใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงจนเก็บอาการไม่อยู่

"อ้ายเป็นผู้หญิงที่สวยมากๆ เลยนะรู้หรือเปล่า" อรรถพลเริ่มเกริ่นขึ้นมาทำให้อรุณรักทำตัวไม่ถูก อยู่ๆ ก็ถูกชมอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"จะ...จริงเหรอคะ"

"จริงสิ ฉันจะโกหกเธอทำไมล่ะ"

"ขอบคุณนะคะ" ร่างบางยิ้มหวานอย่างมีความสุขเธอไม่เคยถูกใครชมมาก่อน แต่ใครชมก็ไม่มีความสุขเท่ากับคนที่เธอรักชม

"แต่อ้ายรู้ไหมความสวยเป็นประโยชน์ได้นะ" อรรถพลค่อยๆ เริ่มเข้าเรื่องช้าๆ เขาเองก็ชั่งใจอยู่นานว่าจะขอร้องเธอยังไงดี

"ยังไงคะ"

"อ้ายรู้จักคุณเฉิงใช่ไหม ต้องรู้จักสิเนอะเขามาอยู่บ้านเราหลายวันแล้ว" อรรถพลถามเองตอบเองจนอรุณรักเริ่มสงสัย

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณพล" ทำไมเธอรู้สึกไม่ค่อยดีกับประโยคต่อไปที่เขาจะพูดเลย

"ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นการขอร้องอ้ายมากเกินไปหรือเปล่า แต่อ้ายจะปฏิเสธก็ได้นะ"

"??" อรุณรักทำหน้าสงสัยในสิ่งที่เขาพูดมา

"อ้ายรู้ใช่ไหมว่าฉันกำลังจะได้เป็นผู้บริหารของบริษัท"

"ค่ะ อ้ายรู้" เธอรู้เรื่องของเขาหมดทุกเรื่อง แต่ที่เธอไม่รู้คือตอนนี้เขาต้องการจะบอกอะไรเธอ

"ฉันจะได้เป็นผู้บริหารของสาขาที่อเมริกา ถ้าคุณเฉิงเซ็นอนุมัติให้ฉัน"

"อเมริกาเลยเหรอคะ" อรุณรักเองก็ตื่นเต้นไปกับเขาด้วย เธอดีใจที่ชีวิตของเขากำลังจะไปได้สวย

"ใช่ อ้ายอยากไปด้วยไหมล่ะ"

"อยากค่ะ แต่ว่าอ้ายคงไปไม่ได้" อรุณรักรีบตอบก่อนจะมารู้ตัวทีหลังว่าเธอจะไปได้ยังไงกัน

"ได้สิ ถ้าอ้ายช่วยฉันเราจะได้ไปด้วยก้น" อรรถพลรู้ว่าเธอคิดยังไงกับตนเอง เขาจึงจะใช้ประโยชน์ตรงนี้ของเธอ

"อ้ายไปด้วยได้จริงๆ เหรอคะคุณพล"

"แน่นอน ฉันสัญญาว่าฉันจะพาอ้ายไป แต่อ้ายต้องช่วยอะไรฉันก่อน"

"อะไรคะ?" คนตัวเล็กไม่เคยได้ไปต่างประเทศตาลุกวาวและที่ดีใจกว่านั้นคือเธอจะได้ไปกับเขา

"อ้ายไปอยู่กับคุณเฉิงก่อนซักหกเดือนได้ไหม" อรรถพลเข้าเรื่องหลังจากที่พูดหว่านล้อมเธอมานาน

"คะ?"

"คุณเฉิงเขาต้องการให้ฉันหาแม่บ้านเพิ่มน่ะ แค่หกเดือนเอง ระหว่างที่รอเขาเซ็นอนุมัติให้ฉัน"

"ทำไมต้องเป็นอ้ายล่ะคะ" อรุณรักยังคงสงสัยว่าทำไมต้องเป็นเธอกันล่ะ

"เพราะอ้ายคือคนสำคัญของฉันไง ระหว่างที่อ้ายไปอยู่กับคุณเฉิงอ้ายก็ทำตัวดีๆ ให้เขายอมเซ็นให้ฉัน จากนั้นเราจะได้ไปอเมริกาด้วยกันไง" อรุณรักเริ่มคล้อยตามเมื่อเขาบอกว่าเธอคือคนสำคัญ แค่ตามไปดูแลเฉิงฟาหยางคงไม่ยากอะไรเมื่อแลกกับการที่เธอจะได้อยู่กับคนที่รัก

"แล้วอ้ายต้องทำอะไรบ้างคะ"

"อ้ายก็แค่ทำตามที่คุณเฉิงสั่ง เหมือนอยู่ที่บ้านนี้นั่นแหละ ไม่ยากเลยเห็นไหมล่ะ" อรรถพลไม่ได้บอกความจริงกับเธอว่าเธอต้องไปเป็นผู้หญิงแก้ขัดให้เขา แต่รอให้เธอรู้ด้วยตัวเองดีกว่าขืนบอกไปตอนนี้อรุณรักต้องปฏิเสธแน่ๆ

"แล้วคุณหญิงจะยอมเหรอคะ"

"เดี๋ยวฉันคุยกับคุณแม่เอง อ้ายแค่ไปเตรียมตัวเก็บของแล้วกลับไปกับคุณเฉิงนะ เรื่องเอกสารเดินทางเดี๋ยวคุณเฉิงเขาจัดการให้" อรุณรักยังไม่ทันได้ตอบตกลงแต่ก็เหมือนโดนมัดมือชกไปเสียแล้ว

"คุณพลจะให้อ้ายไปอเมริกาด้วยจริงๆ ใช่ไหมคะ" อรุณรักถามเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่อรรถพลไม่ได้ตอบเธอเขาแค่พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยนแค่นั้นก็ทำให้อรุณรักเชื่อเสียสนิทแล้ว เธอรักเขามาตลอด อะไรที่ทำให้เขามีความสุขได้เธอจะทำ เธอรู้ว่าเขาอยากเป็นผู้บริหารมาตลอดและเธอก็อยากเห็นเขาสมหวัง