-6-ฉัตรเดชา

07:30 น.

ในยามเช้าของใครหลายๆคนในเวลานี้อาจจะเป็นช่วงเวลาของความสุขที่ได้รับประทานอาหารร่วมกันพร้อมหน้าของครอบครัว หรือใครหลายคนกำลังอยู่บนท้องถนนเพื่อออกไปทำงานหรือทำกิจกรรมในยามเช้าที่ตนเองถนัด

น่านน้ำหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาเพราะแรงสะกิดไหล่เบาๆของชายหนุ่มหน้าคมอย่างคุณสกายหรือเรนเพื่อมาทำกิจกรรมในยามเช้าอย่างไม่พักผ่อนจนหญิงสาวเกิดความสงสัยคุณเขาไปเอาแรงกายมาจากไหนกันมากนัก?

"พอก่อนได้ไหมคะ น่านไม่ไหวแล้วจริงๆ "น่านน้ำพูดขึ้นอีกครั้งหลังเห็นคุณเขามือไม้เริ่มอยู่ไม่สุก

"ฉันยังไม่พอใจ"เสือร้ายอย่างเรนไม่ฟังคำปฏิเสธจากหญิงสาวก่อนจะเริ่มบทรักแสนร้อนแรงอีกครั้ง

จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบช่วงสายของวันเสือร้ายจึงปล่อยเหยื่อของเขาเพื่อให้พักผ่อนอีกครั้ง

เรนจ้องมองหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังหลับตาพริ้มด้วยความเพลียกาย ก็เขาเล่นแรงจนหญิงสาวสลบคาอกแกร่งของเขาถ้าหากมีแรงนั่นสิถึงจะเป็นเรื่องแปลก

"....."มือหนาอดไม่ได้ที่จะลูบวนเบาๆตรงริมฝีปากอมชมพูที่เขาเผลอดูดอย่างชั่งใจไม่อยู่เบาๆด้วยความหลงใหล

เขายอมรับเลยว่าไม่เคยมีคู่นอนของตนคนไหนที่ทำให้เต็มอิ่มขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ

"ถ้าเธอไม่เข้าหาฉันด้วยวิธีอย่างนั้น ฉันคงเลือกเธอไปแล้วจริงๆ"ย้อนกลับไปเรื่องเมื่อคืน เรนพอรู้ว่าหญิงสาวกำลังเล่นเกมเสี่ยงดวงกับเขา

เรนเดินผ่านทางมาเพื่อจะตามหาฟ้าใสหญิงสาวอีกคนที่เขารู้สึกถูกชะตา แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเจอน่านน้ำกับฟ้าใสยืนพูดคุยกันอยู่หน้าห้องน้ำที่เขากับน่านน้ำเพิ่งออกกันมา

และเมื่อเรนได้ยินคำพูดของหญิงสาวเจ้าแผนการอย่างหญิงข้างกายในตอนนี้ เขาก็รู้สึกสนุกและอยากปราบพยศ เพื่อให้รู้ว่ากำลังเล่นกับเสือป่าดุร้ายเช่นเขาอยู่

แต่ใครจะคิดกันล่ะว่าสิ่งที่เขาได้สัมผัสจากเธอคนนี้มันช่างวิเศษจนแทบจะยับยั้งชั่งใจไม่อยู่และเผลอรังแกไปทั้งคืนรวมถึงในช่วงเวลาเช้าของวันนี้อีก

จนเขาไม่คิดจะไปทำงานและบอกเลขาส่วนตัวเอาไว้ว่าวันนี้ไม่เข้าบริษัทและให้เลื่อนประชุมทั้งหมด

~ติ้ง~

เสียงข้อความโทรศัพท์มือถือของเรนดังขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เจอข้อความจากใครบางคนไม่คุ้นเคย

มือหนาได้เลื่อนหน้าจอเพื่อปลดล็อกก่อนจะกดเข้าไปดูข้อความที่ถูกส่งมาพร้อมใจที่สับสนเล็กน้อย

"ฟ้าใส"น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆเมื่อกดดูรูปโปรไฟล์ของหญิงที่เขาเบี้ยวนัดเมื่อคืน

"อื้อออ...ปวดหัว"เรนหันไปมองตามเสียงของคนขี้เซาพร้อมวางโทรศัพท์ลงทันทีที่คนตัวเล็กข้างกายเขาตื่นนอน

"ตื่นแล้วก็ลุก ฉันสั่งอาหารเที่ยงให้แล้ว"เรนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

น่านน้ำค่อยๆพยุงร่างกายที่อ่อนล้าของตนให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเธอเจ็บระบบตรงช่วงล่าง

"สำออย"น่านน้ำเม้มริมฝีปากของวาจาตนเบาๆพร้อมหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของคนวาจาร้ายที่ทำให้เธอต้องเป็นเช่นนี้

"น่านเจ็บจริงๆนะคะ"

"อืม...ลุกไปอาบน้ำ"ชายหนุ่มไม่พูดอะไรมากเพราะเขาก็ไม่ได้คิดจะช่วยคนตัวเล็กอยู่แล้ว

"ใจร้ายชะมัด"น่านน้ำพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆก่อนจะพยายามลุกจากเตียงนอนหรูพร้อมประคับประคองร่างของตนไปยังห้องน้ำเพื่อชำระกาย

แต่ก็ต้องแปลกใจที่ร่างกายของเธอผ่านศึกหนักมาแต่ทำไมไม่รู้สึกถึงความเหนียวตัวจากน้ำรักแถมมีกลิ่นหอมอ่อนๆจากแป้งเด็กที่ทาปะโลมทั่วผิวกายของเขาอีก

สายตาดีได้หันไปเห็นผ้าสีขาวที่ถูกทิ้งไว้ในอ่างล้างหน้าบ่งบอกถึงเคยผ่านการใช้งานมาแล้ว

รอยยิ้มน้อยๆที่มีลักยิ้มตรงมุมแก้มเล็กๆได้เผยออกมา เพราะอย่างน้อยๆคุณเขาก็ไม่ได้ใจร้ายปล่อยให้เธอจมกับกองน้ำขาวขุ่นของเจ้าตัว

"ปากแข็งชะมัด...ไม่ได้ๆๆยัยน้ำ แกจะไปหลงชอบคุณเขาไม่ได้ เรื่องเมื่อคืนก็แค่แกอยากลองเท่านั้นวันนี้แกก็จะเป็นอิสระแล้ว"น่านน้ำเรียกสติของตนกลับมา

//ทำอะไรอยู่ ชักช้า!//

คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อเสียงเคาะประตูจากนอกห้องดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงที่ไม่พอใจจากเจ้าของห้องทำให้เขาต้องรีบชำระกายพร้อมใส่เสื้อผ้าที่ถูกเตรียมไว้อย่างดีจนเรียบร้อย

"ทานข้าวสะ แล้วฉันจะไปส่งเธอ"

"..."มือเรียวสวยไม่รอช้ารีบหยิบช้อนเพื่อจัดการกับข้าวตรงหน้าด้วยความหิวตั้งแต่เมื่อคืนเธอไม่ได้ทานอะไรลงท้องเลย มีเพียงน้ำเปล่าที่คุณเขาให้ทานระหว่างพักยกเท่านั้น

"ค่อยๆทาน"เสียงดุๆของเรนดังขึ้นก่อนจะลงมือทานข้าวตรงหน้าบ้าง

30 นาทีผ่านไป

"..."หญิงสาวใช้ฝ่ามือเล็กลูบท้องกลมๆของเธอเบาๆเพราะความอิ่มจากอาหารเมื่อครู่

"อิ่มแล้วก็ไปเก็บของ ฉันจะไปส่ง"ใบหน้าสวยพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเก็บจานบนโต๊ะเพราะอย่างน้อยๆเธอก็มีมารยาทพอที่จะไม่ลืมล้างจานให้กับเจ้าของห้อง

ส่วนเรนก็ไม่ได้สนใจหญิงสาวเท่าไหร่นักเพราะเขาเองก็มีสายโทรศัพท์จากเลขาที่โทรมาให้กลับไปที่บ้านโดยด่วนเนื่องจากคุณท่านเป็นลมหมดสติไป

เรนไม่รอช้ารีบเก็บกระเป๋าของตนก่อนจะเดินไปหาหญิงสาวที่ยืนมองตาใสแป๋วตรงอ่างล้างจานพร้อมคว้าข้อมือเล็กให้เดินออกไปกับเขา

น่านน้ำไม่กล้าโวยวายเพราะเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่าย ถ้าหากเผลอขัดใจอะไรออกไปก็คงแหลกคามือแน่นอน

คฤหาสน์

"พ่อฉันอยู่ไหน?"เรนถามสาวใช้ทันทีเมื่อเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีบริเวณไม่ต่ำกว่า 10 ไร่

"อยู่ห้องนอนค่ะ...คุณท่านมีคุณหมอตรวจอยู่"สาวใช้ตอบกลับก่อนจะมองไปยังหญิงสาวที่คุณเรนพากลับมาด้วยความงุนงง

น่านน้ำเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกันเพราะเขาไม่คิดว่าคุณเรนจะพาติดมาที่คฤหาสน์ด้วย

เพราะตลอดทางมาที่นี่เธอเองก็เอาแต่นั่งเงียบและคุณเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถามทางกลับบ้านใดๆ

สุดท้ายก็มาจบลงที่คฤหาสน์แห่งนี้ ที่มีเหล่าคนใช้และลูกน้องมองมายังน่านน้ำด้วยความสงสัยเพราะร้อยวันพันปี นายน้อยของบ้านไม่เคยพาหญิงสาวคนใดมาที่คฤหาสน์เลยสักคน

"รออยู่ตรงนี้"เรนหันมาพูดกับน่านน้ำ ก่อนจะเดินไปยังชั้นสองของบ้านทิ้งให้หญิงสาวยืนเคว้งอยู่กับสาวใช้ที่ทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกัน

"คุณเชิญนั่งตรงห้องรับแขกก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันไปเอาน้ำกับของว่างมาให้ค่ะ"

"ค....ค่ะ"น่านน้ำเดินไปนั่งตรงโซฟาซึ่งน่าจะเป็นห้องรับแขกของที่นี่อย่างสงบเสงี่ยม

"หื้ม?? สาวน้อยที่ไหนกัน"เสียงผู้มาเยือนใหม่ทำให้น่านน้ำสะดุ้งเพราะเป็นน้ำเสียงที่ละมุนปนความน่าเกรงขาม

"ชู้วว ไม่ต้องตกใจ ฉันชื่อฉัตรเดชา เรียกฉันว่าเดชแล้วกัน"ชายตรงหน้าแนะนำตัวก่อนจะสำรวจสาวน้อยตรงหน้าที่มีผิวพรรณผ่องใส แถมใบหน้าอวบอิ่มมีน้ำมีนวลชวนมอง "ชื่ออะไรเหรอเรา?"

"น่านน้ำค่ะ"คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนร่างกายหดเหลือสองนิ้วยังไงยังงั้น ทำไมคนบ้านนี้เขาถึงน่ากลัวจังเลยนะ

"หึหึ มากับไอ้เรนเหรอ"เดชถามเพราะเขาได้ยินสาวใช้พูดคุยกันก่อนจะเดินเข้ามาด้านใน

"...."

"ไม่ตอบสะด้วย ไม่เป็นไร...ทานอะไรมายัง ฉันมีขนมมาเยอะเลย"เดชยกถุงขนมเหมือนคนเอาของหวานมาล่อเด็กน้อยให้หันมาสนใจและก็ได้ผลเพราะขนมที่อยู่ในมือเป็นร้านดังที่ได้รับรางวัลการันตีความอร่อยจากเซฟชื่อดังระดับประเทศ

"คุณไปต่อคิวซื้อมาเหรอคะ"น่านน้ำถาม เพราะขนมเจ้าดังต้องไปรอคิวตั้งแต่เช้าตรู่ถึงจะได้ทาน

"เจ้าของร้านเป็นเพื่อนฉัน และอีกอย่างร้านนี้เป็นร้านโปรดของคุณลุงด้วยน่ะเลยซื้อมาเยี่ยมคนป่วยสะหน่อย"

น่านน้ำกับเดชนั่งพูดคุยกันตามคนที่มีอัธยาศัยดีและรู้สึกถูกชะตา ทำให้บทสนทนาเกิดรอยยิ้ม บ้างก็หัวเราะจนทำให้ใครอีกคนที่เดินลงมาจากชั้นสองเพื่อมาหาหญิงสาวที่หิ้วติดรถกลับมาบ้านด้วยเกิดอาการไม่พอใจเป็นอย่างมาก.....

"มาเยี่ยมคุณพ่อก็เชิญที่ชั้นสอง ส่วนยันเด็กคนนั้นไม่เกี่ยว!"น้ำเสียงไม่พอใจจากเรนทำให้น่านน้ำสะดุ้งด้วยความตกใจ

"หึหึ"เดชรู้สึกสนุกที่ได้เห็นของรักของหวง ของลูกพี่ลูกน้อง "เอาสิ ฉันไปเยี่ยมคุณลุงก่อนแล้วกัน...แล้วเจอกันใหม่สาวน้อย เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกเยอะ" เดชพูดจาเน้นคำแฝงไปด้วยความหมายเพื่อแหย่ให้อีกคนร้อนใจเล่น

และแน่นอนการที่เขากระทำเช่นนี้เป็นการจงใจ เพราะสิ่งไหนที่เป็นของเรน เขาก็จะแย่งมาเป็นของของเขา รวมถึงตำแหน่งและเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทอีกด้วย....

TBC

ตอนหน้ามาเจอพ่อคนปากแข็งกันต่อค่ะ ส่วนเดชดูก็รู้ว่ามาดีหรือร้ายเนาะะ

ความรักของคู่นี่จะไปสุดตรงไหน รอลุ้นนะคะ ใบ้สักนิด ยังมีความพีครออยู่ค่ะ 🫢