All Chapters of พันธนาการรัก: Chapter 1 - Chapter 8

กรุงเทพมหานคร 17:30 น.ท่ามกลางความวุ่นวายภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดแห่งนี้ กำลังมีผู้คนที่ทำกิจกรรมต่างๆโดยไม่สนใจใครและหนึ่งในนั้นคือ "น่านน้ำ" หญิงสาววัย 25 ปี ที่มีดีกรีถึงนักศึกษาปริญญาโท ที่พึ่งจบมาหมาดๆและได้เริ่มทำงานในบริษัทระดับมหาชนแห่งหนึ่งในเมืองหลวง"เห่อ...ฝนตกแบบนี้ทุกกวันเลยนะ"น่านน้ำบ่นกับตนเองเบาๆก่อนจะทอดสายตาไปยังท้องถนนและเฝ้ารอรถประจำทางที่เขาต้องขึ้นในทุกๆวัน"ขอโทษนะคะ...คุณน่านน้ำใช่ไหม?" เสียงหญิงสาวผู้แปลกหน้าเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของชื่อได้เป็นอย่างดี "ค่ะ คุณคือ?""ฟ้าใสค่ะ จำได้ไหม เราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน" น่านน้ำพยายามนึกถึงเรื่องราวในอดีตก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "อ๋ออ จำได้แล้วล่ะ ฟ้าใสที่เรียนอยู่ห้อง 6/1 ใช่ไหม"น่าน้ำยิ้มกว้างเผยรอยยิ้มแสนสดใสดั่งสาวแรกแย้มหากชายหรือหญิงใดผ่านพบก็คงมีหลงแน่นอน"ใช่แล้วล่ะ น้ำไม่เปลี่ยนไปเลยนะ""ไม่เปลี่ยนหรอกน้ำก็ไม่ได้เป็นคนแต่งตัวอะไรมากมายสงสัยยังคงเป็นยัยเฉิ่มของเพื่อนๆเหมือนเคย ฮ่าๆ"เจ้าของคำพูดหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้างเผยแววตากลมโตให้อีกฝ่ายได้เห็น "ฟ้า ทำงานที่บริษัทนี้เหรอ โหห ตอนนั้นเราสัมภาษณ์แต่

บริษัท xxx "ท่านครับ คุณสกายมาแล้วน้ำเสียงทุ้มเลขาคนสนิทของผู้เป็นพ่อดังขึ้นเพื่อเรียกชายวัยชราซึ่งกำลังนั่งจิบน้ำชาตรงโต๊ะทำงาน หันไปมองลูกชายคนเดียวของเขา"อืม.....เด็กคนที่แกไปสืบประวัติ สนใจ?""หึ ผมทำอะไรไม่เคยรอดพ้นสายตาพ่อได้เลยสินะ"เรนหรือสกายพูดขึ้นก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆที่หูตาของคนเป็นพ่อไวเสียวิ่งกว่าจรวด"เด็กคนที่ชื่อฟ้าใส ฉันไม่ชอบ ส่วนน่านน้ำ บ้านฐานะถือว่าปานกลาง แต่ความรู้เขาคงแน่นและดูฉลาดถ้าหากมาอยู่ข้างแกในอนาคต""ผมเลือกเองพ่อไม่ต้องยุ่งหรอก""จิ๊! ฉันก็เลือกสิ่งที่แกควรได้และเหมาะสมเท่านั้น"คนเป็นพ่อรู้สึกไม่พอใจที่ลูกชายคนเดียวของเขาดูเหมือนจะสนใจฟ้าใสมากกว่า"แล้วพ่อคิดว่าผู้หญิงที่พ่อเลือกมาเขาจะดีเหรอครับ?"จากที่ชายหนุ่มไปสืบประวัติของน่านน้ำมานั้นทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้วครอบครัวของหญิงสาวหลอกลวงคนที่มีฐานะไปทั่ว และแลกกับตัวลูกสาว แต่ทุกครั้งก็ไม่เคยได้คบหาหรือจริงใจกับใคร ยิ่งคิดก็ยิ่งรังเกียจผู้หญิงประเภทนี้ที่มัวแต่จับจ้องผู้ชายรวยๆ คงผ่านชายมาหลายมือแล้ว "ฉันรู้ทุกอย่างเพียงแต่เด็กคนนั้นเขาไม่ได้เหมือนพ่อแม่ของเขา...."อดีตประทานบริษัทที่ปัจจุบันผันตัวม

"คุณสกาย...ปล่อยน้ำได้แล้วค่ะ"หลังจากฉันถูกคุณสกายลากออกมาจากห้องกระจก ตลอดทางเดินฉันมีความรู้สึกว่า คุณเขาอารมณ์ขุนมัวแผ่รังสีดำออกมาตลอดทางจนฉันไม่กล้าแปล่งเสียงพูด"....."คนตัวหนาได้หยุดเดินทำให้ฉันต้องหยุดเดินตามไปด้วย แต่แล้วเมื่อเงยใบหน้าขึ้นไปมอง ฉันก็เจอกับเพื่อนตัวเองอย่างฟ้าใส"คุณสกาย....//ฉันไม่สะดวก ไว้ครั้งหน้าจะไถ่โทษเธอนะ"ฟ้าใสเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับคุณสกายแต่ก็ต้องชะงักเมื่อคุณเขาพูดปฏิเสธ"ค่ะ"ทำไมฉันรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่ไม่พอใจของฟ้าใสกันนะ แต่ช่างมันเถอะ ฉันเองก็ไม่ได้คิดจะสนใจเพื่อนที่ไม่จริงใจตรงหน้าอีกแล้ว ฉันก็มองออกว่าฟ้าใสกำลังคิดจะทำอะไร อย่างเรื่องไปเสริฟไวน์ในห้องกระจกนั่น ฉันก็พอรู้ว่าภายในห้องนั้นมีแต่พวกไฮโซหื่นกามทั้งนั้นเพราะก่อนที่จะถึงงานแม่ของฉันได้เล่าให้ฟังคร่าวๆในทีแรกก็คิดจะปฏิเสธอยู่หรอกนะแต่สายตาดีของฉันกลับหันไปเห็นคุณสกายที่ยืนมองพวกฉันสองคนคุยกันอยู่ ฉันจึงออกอุบายและเอ่ยถึงเจ้าของชื่อเพื่อให้เขาได้ยินว่ามีคนต้องการเจอ แต่การที่ฉันวางแผนเช่นนี้ ก็มีความเสี่ยงมากเช่นเดียวกันที่คุณเขาจะไม่หลงกลฉัน แต่สุดท้ายก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ค

"อ๊ะ! ปล่อยน่านนะคะคุณเรน"เสียงของน่านน้ำดังไปทั่วห้องเมื่อคุณเรนได้ฉุดกระชากลากเธอมาตลอดทางเดินจนถึงเรือนหลังเล็กที่เอาไว้พักผ่อนหย่อนใจโดยเฉพาะ"ทำไม! แค่ฉันคนเดียวไม่พอหรือไง!"//เพี๊ยะ//เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าหล่อคมบ่งบอกถึงอารมณ์โกรธจากหญิงสาวและนั่นยิ่งทำให้คุณเรนทวีคูณความไม่พอใจมากกว่า จนเผลอผลักร่ายกายเล็กลงบนเตียงนอนก่อนจะฉีกเสื้อผ้าออกเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นกายสาวที่มีรอยแดงจากกิจกรรมเมื่อคืน"ไม่เอาแล้ว ฮึก คุณเรน น่านยอมแล้ว อย่าทำน่านอีกเลยนะคะ"น่านน้ำรีบยกมือไหว้เพราะเขาเห็นอีกคนเริ่มถอดอาภรณ์จากกายหนา"....."เมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้สะอื้น ทำให้คนตัวสูงรู้สึกใจกระตุกเล็กน้อยพร้อมถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ พร้อมเดินไปยังกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ที่ภายนอกจัดเป็นสวนเล็กๆถูกออกแบบมาอย่างดี"แค่กๆ"น่านน้ำสำลึกกลิ่นควันเล็กน้อยเพราะเธอเป็นคนที่ไม่ชอบกลิ่นของมันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว"ไม่ชอบ?"เสียงทุ้มเอ่ยถาม และทำให้คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เธอจะรีบคลานไปยังหัวเตียงเพื่อนำผ้าห่มสีขาวผืนหนามาคลุมกายเอาไว้ก่อนจะจ้องมองไปยังเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดีบนพื้นห้