บทที่ 6 แสงแดดอ่อนๆ ยามสาย

เมื่อความแข็งแกร่งดุดันแทรกซึมเข้ามาในร่างกาย ดารินทร์กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนหมอน ผาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความคับแคบและเยื่อบางๆ ที่ขวางกั้น เขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่กล้ายื่นข้อเสนอขอผู้ชายแต่งงานถึงที่จะยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง

“เจ็บ... เฮียผา รินทร์เจ็บ เอาออกไปที” ดารินทร์สะอื้นฮัก จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวด

“ชู่ว... ทนหน่อยคนดี เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” น้ำเสียงของผาอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้ดารินทร์อย่างทะนุถนอม ซึ่งขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง ผาหยุดนิ่งเพื่อให้ร่างกายของเธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเชื่องช้า และแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่เร่าร้อนและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์

เสียงเตียงเหล็กเก่าๆ ลั่นเอี๊ยดอ๊าดประสานกับเสียงครางหวานหูและเสียงหอบหายใจหนักๆ ของชายหนุ่ม ดารินทร์ถูกพายุอารมณ์พัดพาไปจนถึงฝั่งฝันครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่รู้ว่าบทรักนี้สิ้นสุดลงเมื่อไหร่ รู้เพียงแต่ว่าเขาตักตวงความหอมหวานจากร่างกายของเธออย่างตะกละตะกลาม ราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งเคยลิ้มรสเนื้อชั้นดีเป็นครั้งแรก

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาแยงตา ดารินทร์ขยับตัวด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่าง ราวกับถูกรถสิบล้อทับก็ไม่ปาน ผ้าห่มผืนบางร่นลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยจูบสีสีกุหลาบที่ประทับอยู่เต็มเนินอกและลาดไหล่ บ่งบอกถึงความป่าเถื่อนของคนกระทำเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี

ที่ว่างข้างกายเย็นเฉียบ บ่งบอกว่าเจ้าของเตียงลุกออกไปนานแล้ว ดารินทร์พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก กวาดสายตามองไปรอบห้องพักแคบๆ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับสิ่งของบางอย่างที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กใกล้หัวเตียง

มันคือนาฬิกาข้อมือสายเหล็กสีเงินวาววับ หน้าปัดฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ล้อมรอบตัวเรือน ดารินทร์ขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ น้ำหนักของมันหนักอึ้งเกินกว่าจะเป็นของก๊อปปี้เกรดเอตามตลาดนัด ตราสัญลักษณ์แบรนด์หรูระดับโลกที่หน้าปัดทำให้เธอต้องเบิกตากว้าง

นาฬิกาเรือนนี้ราคาไม่ต่ำกว่าเจ็ดหลักแน่ๆ ช่างซ่อมรถต๊อกต๋อยที่ไหนจะมีปัญญาซื้อของแบบนี้มาใส่ หรือต่อให้เป็นของปลอม งานประกอบก็เนี้ยบเกินไปจนน่าตกใจ เธอจำได้ว่าเมื่อวานเขาใส่มันไว้ที่ข้อมือซ้าย แต่ถูกคราบน้ำมันและแขนเสื้อที่ถลกขึ้นมาบังเอาไว้

ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง รอยสักราคาแพงบนแผ่นหลัง นาฬิกาเรือนละล้าน และรังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาตอนที่ผาข่มขู่กวินทร์เมื่อวาน มันมีบางอย่างผิดปกติ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ช่างซ่อมรถธรรมดาแน่ๆ

“ตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำ”

เสียงทุ้มทำเอาดารินทร์สะดุ้งรีบวางนาฬิกาลงที่เดิมราวกับจับของร้อน ผาผลักประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงพลาสติกใส่อาหารเช้า กลิ่นหมูปิ้งกับข้าวเหนียวร้อนๆ ลอยแตะจมูก เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีเทาและกางเกงยีนส์ตัวเดิม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเมื่อเห็นสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและรอยแดงบนตัวเธอ

“มองหน้าฉันทำไม ติดใจลีลาผัวหรือไง” ผาพูดพร้อมกับโยนถุงอาหารลงบนโต๊ะข้างนาฬิกาเรือนหรูอย่างไม่แยแส

“บ้า ใครติดใจกัน รินทร์ปวดไปหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย” ดารินทร์บ่นอุบ พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังหน้าอกด้วยความขวยเขิน

“ก็เธอเล่นรัดฉันซะแน่นขนาดนั้น ไม่ให้ปวดได้ไง” ผาพูดหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเขินจนแทบอยากจะหายไปเสียให้ได้ “รีบกินซะ จะได้มีแรง... คืนนี้ฉันจะเอาอีก”

ดารินทร์อ้าปากค้าง หน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก “เฮีย! คนบ้า รินทร์ช้ำไปหมดแล้วนะ”

“เป็นเมียช่างก็ต้องอดทนหน่อยสิวะ อะนี่ กินข้าวซะ ฉันต้องออกไปดูเครื่องยนต์ข้างนอกต่อ” ผาเดินเข้ามาขยี้กลุ่มผมของเมียเด็กเบาๆ สัมผัสนั้นมีความอบอุ่นเจือปนอยู่จนดารินทร์เผลอใจเต้นแรง

เธอมองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปจากห้อง ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก ผู้ชายคนนี้มีทั้งมุมที่ป่าเถื่อน ดุดัน เอาแต่ใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความอบอุ่นและปกป้องเธอได้ เขาเป็นใครกันแน่ ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้คราบน้ำมันและอู่ซ่อมรถซอมซ่อแห่งนี้คืออะไร ยิ่งเธอพยายามหาคำตอบ เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถลำลึกลงไปในกับดักที่เขาวางเอาไว้ กับดักที่เต็มไปด้วยความอันตราย แต่กลับหอมหวานจนยากจะถอนตัว