บทที่5 ถึงเวลาเป็นของเฮีย

เสียงบานประตูไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดารินทร์สะดุ้งสุดตัวหลุดจากภวังค์ความคิด เธอรีบขยับถอยร่นไปจนชิดหัวเตียงเหล็กเก่าๆ ภายในห้องพักแคบด้านหลังอู่ซ่อมรถ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นร่างสูงใหญ่ของสามีหมาดๆ ตามกฎหมายที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาจัดการลงกลอนประตูดังแกรก บรรยากาศอุดอู้ในห้องดูคับแคบลงไปถนัดตาเมื่อผู้ชายกักขฬะอย่างเฮียผาก้าวเข้ามายืนจังก้าอยู่ตรงหน้า

หลังจากเหตุการณ์ตอกหน้ากวินทร์เมื่อช่วงสาย เขาก็ไล่ให้เธอเข้ามาเก็บกวาดห้องพักซอมซ่อนี้ ส่วนตัวเองก็มุดใต้ท้องรถทำงานต่อหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอนั่งฟุ้งซ่านขลุกอยู่คนเดียวจนฟ้ามืด คำพูดทิ้งท้ายของเขาที่บอกว่า ‘คืนนี้เธอก็ต้องตอบแทนฉันให้คุ้มค่าเหนื่อย’ ยังคงดังก้องตีรวนอยู่ในหัว

“นั่งเกร็งเป็นรูปปั้นเลยนะ กลัวหรือไง” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยทักทาย รอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ทำให้เขายิ่งดูอันตราย

“รินทร์... รินทร์แค่ยังไม่ชินที่ต้องมาอยู่ในที่แคบๆ แบบนี้” ดารินทร์โกหกคำโต ใครจะไม่กลัวบ้างล่ะ ผู้ชายตัวโตอย่างกับหมี ทั้งยังมีรังสีคุกคามยังแผ่กระจายออกมาแทบจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวแบบนี้อีก

คำตอบของหญิงสาวทำให้ผาหัวเราะในลำคอ เขาเอื้อมมือไปกระตุกชายเสื้อยืดสีดำที่เปื้อนคราบน้ำมันของตัวเองออกทางศีรษะแล้วโยนทิ้งลงตะกร้ามุมห้องอย่างไม่แยแส เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อหน้าอกและลอนหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยความแข็งแกร่ง ดารินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของเขา รอยสักรูปพยัคฆ์ลายพาดกลอนขนาดใหญ่ตระหง่านอยู่กลางแผ่นหลัง ลายเส้นคมกริบ ลงสีดำสลับแดงอย่างประณีตและดุดันราวกับมีชีวิต

รอยสักแบบนี้... ช่างซ่อมรถธรรมดามีเงินไปสักด้วยเหรอ งานละเอียดแถมดูแพงลิบลิ่วขนาดนี้ ต้องเป็นช่างฝีมือระดับประเทศแน่ๆ

“มองขนาดนั้น อยากลูบดูไหมล่ะ” เฮียผาพูดพร้อมกับหันกลับมาจับจ้องแววตาจับผิดของเด็กสาว ดารินทร์รีบเบือนหน้าหนี หน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกจับติด

“ใครอยากลูบกัน เฮียไปอาบน้ำเลย ตัวเหม็นน้ำมันจะแย่”

“เหม็นแล้วไง สุดท้ายคืนนี้เธอก็ต้องนอนดมมันทั้งคืนอยู่ดี” ผาพูดเสียงเข้มพร้อมกับก้าวสืบเท้าเข้ามาใกล้เตียง ดารินทร์พยายามกระเถิบหนีแต่แผ่นหลังก็ชนเข้ากับกำแพงห้องเสียแล้ว มือหนาเท้าลงบนฟูกเก่าๆ กักขังร่างบอบบางไว้ใต้อาณัติ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียนในขณะที่เขาพูดต่อ “จำข้อตกลงของเราได้ใช่ไหมรินทร์ ฉันช่วยฉีกหน้าไอ้เด็กเปรตนั่นให้เธอแล้ว... ถึงเวลาที่เธอต้องจ่ายค่าจ้างฉันสักที”

“ตะ... แต่เราเพิ่งรู้จักกันแค่ไม่ถึงวัน รินทร์ขอเวลาปรับตัว...”

“ในโลกของฉัน ไม่มีคำว่าขอเวลา”

ขาดคำ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาครอบครองกลีบปากนุ่มอย่างจาบจ้วง รินทร์เบิกตากว้าง สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกเปลือยเปล่าตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว รสจูบของเขาไม่ได้อ่อนโยน มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน หิวกระหาย และเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานในโพรงปาก กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่รสมินต์ที่ติดอยู่ปลายลิ้นของเขาปลุกปั่นความรู้สึกแปลกประหลาดในช่องท้องของเด็กสาว

ดารินทร์พยายามเม้มปากหนี แต่เขากลับใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนต้องเผยอออก ร่างกายของดารินทร์สั่นสะท้าน เธอไม่เคยถูกจูบอย่างลึกซึ้งและเรียกร้องขนาดนี้มาก่อน กวินทร์เต็มที่ก็แค่หอมแก้มหรือจูบแบบผิวเผิน แต่ผู้ชายคนนี้กำลังสูบวิญญาณเธอผ่านริมฝีปาก

“อื้อ...” เสียงครางประท้วงดังอู้อี้อยู่ในลำคอ เมื่อมือข้างที่ว่างของเขาเลื่อนลงมาลูบไล้สีข้าง ลากผ่านเอวคอด และสอดเข้าไปใต้เสื้อนักศึกษาตัวบาง สัมผัสสากระคายจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนทำเอาขนกายของหญิงสาวตั้งชัน

ผาผละริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบหายใจรวยริน ดวงตาคมกริบของมัจจุราชทอประกายไฟราคะอย่างปิดไม่มิด เขาจัดการปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ ก่อนจะดึงมันให้พ้นทาง เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราเซียลูกไม้สีขาว

“สวยกว่าที่คิดไว้อีกนะ” ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอ

“อย่านะเฮีย รินทร์อาย...” ดารินทร์พยายามเบี่ยงตัวหลบ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดกลัว สับสน และความซ่านหวิวที่ร่างกายทรยศตอบรับสัมผัสของเขา

“จะอายทำไม เธอเป็นเมียฉันแล้วรินทร์ ผัวจะดูร่างกายเมียตัวเอง มันผิดตรงไหน”

ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ เขาโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีจางไว้บนผิวขาวจัดเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาครอบครองยอดปทุมถันผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ ดารินทร์แอ่นอกขึ้นรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว สองมือที่หลุดจากการเกาะกุมเผลอสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมดกหนาของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

บทรักของผาเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและบีบบังคับ เขาเชี่ยวชาญการชักนำร่างกายของคนเบื้องหน้าให้ตกเป็นทาสปรารถนา แม้สมองของเด็กสาวจะสั่งให้ต่อต้าน แต่ร่างกายกลับหลอมละลายไปกับไฟราคะที่เขาสร้างขึ้น เขารูดรั้งกางเกงยีนส์และชั้นในของเธอออกไปพ้นทาง ก่อนจะจัดการกับปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเอง