บทที่ 7 คำครหาและรอยประทับของมัจจุราช

คลาสเรียนช่วงบ่ายในมหาวิทยาลัยน่าเบื่อกว่าปกติ หรืออาจจะเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ทำให้ดารินทร์รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับสิบคู่คอยลอบมองเธอสลับกับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะตั้งแต่เช้า ข่าวลือเรื่องที่เธอทิ้งกวินทร์หนุ่มฮอตประจำคณะ แล้วไปคว้าช่างซ่อมรถซอมซ่อทำสามี แพร่สะพัดไปทั่วอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แน่นอนว่าต้นตอคงหนีไม่พ้นจิรดาและกลุ่มเพื่อนไฮโซปากหอยปากปูพวกนั้น

“มึงโอเคป่าววะรินทร์” มะนาว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวสะกิดแขนเบาๆ ขณะเอ่ยถาม แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “อย่าไปฟังพวกแม่งเลย อีเจลมันก็แค่หาเรื่องเหยียดมึงเพราะมันแอบชอบพี่วินมาตั้งนานแล้ว พอมีโอกาสมันก็เหยียบมึงจมดิน”

“เราโอเคนาว ช่างเถอะ ปากคนจะพูดยังไงเราก็ห้ามไม่ได้หรอก” ดารินทร์ฝืนยิ้มให้เพื่อน แม้ในใจจะหนักอึ้งเหมือนถูกหินทับ

ตอนเดินผ่านโรงอาหาร เสียงกระซิบกระซาบยิ่งดังชัดขึ้นจนไม่ต้องเงี่ยหูฟัง

“นั่นไงแก เด็กทุนที่หวังจับพี่วินแต่โดนเท เลยประชดชีวิตไปเอาช่างซ่อมรถท้ายซอย”

“เห็นว่าพ่อเลี้ยงติดหนี้พนันบานตะไท สงสัยเอาตัวไปขัดดอกล่ะมั้ง โคตรเน่า ทำเป็นหยิ่งที่แท้ก็ร่าน”

ดารินทร์กำมือแน่น จนเล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ เธอเชิดหน้าขึ้น กัดฟันเดินฝ่าวงล้อมสายตาดูถูกพวกนั้นออกมาอย่างเงียบๆ ศักดิ์ศรีคือสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่ เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้พวกมันเห็นเด็ดขาด แม้ว่าข้างในจะแหลกสลายแค่ไหนก็ตาม

ท้องฟ้าช่วงเย็นอึมครึม บรรยากาศดูหดหู่เข้ากับความรู้สึก ดารินทร์นั่งรถเมล์กลับมาถึงหน้าอู่ซ่อมรถ ร่างกายอ่อนล้าเหมือนไปออกรบมาทั้งวัน ทันทีที่ก้าวพ้นรั้วสังกะสี เธอเห็นแผ่นหลังกว้างที่เริ่มจะคุ้นตากำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าฝากระโปรงรถกระบะของลูกค้า เฮียผาในชุดเสื้อกล้ามสีดำเปื้อนคราบฝุ่นกับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง หันมาสบตาเธอพอดี

ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าซีดเซียวของเด็กสาวเพียงปราดเดียวก็จับสังเกตได้ถึงความผิดปกติ

“หน้าเป็นตูดเชียว ใครทำอะไรมา” น้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม เขาโยนประแจในมือลงกล่องเครื่องมือเหล็กเสียงดังเคร้ง แล้วเดินก้าวเข้ามาหา

ดารินทร์รีบส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่า แค่เหนื่อยเรื่องเรียนนิดหน่อย”

คนตัวโตหรี่ตาลงแคบ เขาไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกว่าเมียตัวเองกำลังปิดบังอะไรอยู่ นิ้วสากเปื้อนคราบน้ำมันจางๆ เชยคางมนขึ้นให้สบตา แววตาดุดันของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธออย่างจับผิด

“โกหกไม่เนียนเลยนะรินทร์ บอกมาว่าไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนนั่นมันทำอะไร”

ความอบอุ่นที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงห่ามๆ นั้น ทำเอากำแพงความเข้มแข็งที่ดารินทร์สร้างมาทั้งวันพังทลาย ขอบตาร้อนผ่าว หยดน้ำใสๆ ร่วงแหมะลงบนหลังมือสากของชายหนุ่ม เธอพยายามเบือนหน้าหนี ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ

“ก็แค่ข่าวลือบ้าบอ พวกนั้นหาว่ารินทร์ขายตัวให้เฮียเพื่อขัดดอกพ่อเลี้ยง รินทร์แค่... รินทร์เกลียดสายตาพวกนั้น” ดารินทร์สะอื้นเบาๆ เสียงสั่นเครือ

ผาที่ได้ฟังก็กัดฟันกรอด ทำเอาสันกรามหนานูนขึ้นเป็นขอบชัดเจน แววตาของมัจจุราชวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิต พวกมดปลวกนั่นกล้าดีนักที่มาแตะต้องคนของเขา

“ช่างหัวแม่ง ใครจะเห่าจะหอนก็ปล่อยมันไป” ผาพูดก่อนจะดึงร่างบอบบางเข้ามากอดจมอก กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นกายบุรุษเพศที่เธอเริ่มคุ้นเคยช่วยปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำได้ดีอย่างประหลาด ฝ่ามือใหญ่ลูบกลุ่มผมของเธอเบาๆ พลางเอ่ยปลอบอีกครั้ง “จำไว้นะรินทร์ ตอนนี้เธอคือคนของฉัน เป็นเมียฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาดูถูก เหยียบหัวพวกมันขึ้นไปซะ อย่าลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับพวกขยะ”

คำปลอบโยนเถื่อนๆ แต่จริงใจทำให้ดารินทร์กอดตอบร่างแกร่งแน่นขึ้น เธอซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมเสื้อกล้ามของเขาจนชื้น

“ไปอาบน้ำซะ จะได้สดชื่น” เมื่อทุกอย่างเริ่มดีขึ้น ผาก็พูดพร้อมกับผละตัวออกเล็กน้อย ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาให้อย่างเบามือ ขัดกับภาพลักษณ์ดิบเถื่อนของตัวเองอย่างสิ้นเชิง

ดารินทร์พยักหน้า เดินเข้าไปในห้องพักแคบๆ ด้านหลังอู่ เธอจัดการอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า เปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดตัวโคร่งของผาที่ยาวคลุมสะโพกกับกางเกงขาสั้นกุดทับไว้ด้านใน เพราะเสื้อผ้าของเธอยังมีไม่กี่ชุดที่ขนมา

เมื่อดารินทร์เดินเช็ดผมออกมา ผาก็นั่งรออยู่บนเตียงเหล็กแล้ว เขาเพิ่งล้างหน้าล้างแขนมาหมาดๆ หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่บนไรหนวดและแผงอกแน่นตึงที่ปราศจากเสื้อปกปิด ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อของเขา แววตาที่เคยมองอย่างปลอบประโลมเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ดำมืดและร้อนรุ่ม

“มานี่สิ” ผาพูดพร้อมกับตบพื้นที่ว่างข้างตัวเบาๆ