ตอนที่ 19 God's blood (1)

" คนคนนี้ที่เราเจอเมื่อตอนนั้น... เนราเอ่ยขึ้นหลังจากพบชายแวมไพร์ ชายหนุ่มผู้เป็นอาจารย์อยู่คณะแพทย์ของมหาวิทยาลัย อีเมอร์สัน คาสเชล เขาช่วยเธอจากการจู่โจมขอองแวมไพร์ตนหนึ่งซ้ำยังขานเรียกชื่อเธอโดยที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทว่า โครว์และเคธี่เตือนเอาไว้ห้ามใกล้... เดินผ่านไปเฉยๆ ก็ได้มั้ง " สองขารีบเดินตรงไปยังอาคารเคมีเพื่อไปพบเคธี่ อย่างไม่ใส่ใจนักทั้งที่ใจของเธอกลับอยากจะอยู่สนทนา

" เนรา " เสียงเข้มทุ้มดังเข้าไปถึงโสตประสาททั้งหมด ไม่รู้ว่าเพราะออร่าเขาหรือท่าทางที่ดูทรงอำนาจจนน่าขนลุก ทำให้เธอหยุดทันที

" คะ " เธอรีบตอบรับแวมไพร์ อันเป็นบุคคลตต้องห้ามทันที ทว่าการขยับตัวอย่างรวดเร็วมาเข้าใกล้ทำให้เธอเกือบจะทิ้งตัวหงายหลังลงไป

" บาดแผลดีขึ้นแล้วสินะ " หญิงสาวทำหน้าแปลกใจ เขารู้เรื่องที่เธอถูกยิงด้วย?

" ค่ะ หายเร็วจนหมอต้องบอกว่าเป็นเคสแรกเลย " เธอตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถึงจะดูคุ้นเคยยามสบตาแต่ทว่ากลับทำให้เจ็บบริเวณหัวขึ้นมาแปลกๆ จึงเลี่ยงสายตาไปทางอื่น

" ระวังอย่าให้บาดเจ็บอีก " ดวงตาคู่คมคายสีดำหรี่มองหญิงสาวรุ่นน้องตรงหน้ายามดูท่าเธอจะกลัวเขาเอามา อีเมอร์สันตัดสินถอยหลังออกมา และเดินจากไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่ด้วยรอยยิ้มนั่นทำให้เนรารู้สึกว่าเขาไม่ได้อันตราย มันชั่งเศร้าอยู่ลึกๆ ราวกับเขามีเรื่องมากมาย

" อีเมอร์สัน คาสเชล แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ว่ากันว่าอยู่ในตระกูลสูงศักดิ์ คฤหาสน์ว่ากันว่าแกะสลักด้วยหินอ่อนทั้งหลัง เขามาเป็นอาจารย์ที่นี่ เพราะว่าถูกไหว้วานมาชั่วคราว มีสาเหตุมาจากการกระจายตัวของกลุ่มแวมไพร์ป่าเถื่อน เห็นว่าพวกป่าเถื่อนหนีมากลบดานที่รัฐนี้ ทางสมาคม Hunter ได้ขอให้อีเมอร์สันมาคอยสังเกตการณ์ร่วมกับ Hunter อีกคนหนึ่งชื่อว่าอีธาน "

เนรานึกย้อนสิ่งที่โครว์เล่าให้ฟังถึงอาจารย์แวมไพร์ประจำยังคณะแพทย์ มักพบเจอกับโครว์และเคธี่ผู้เป็นอาจารย์สอนวิชาเคมีอยู่บ่อยๆ เนื่องจากประจำการห้องพักอาคารหลังเดียวกัน

โรงแรมหนึ่งภายในรัฐซิลเวีย รัฐห่างไกลจากเมืองหลวงของประเทศมากที่สุดและอุดมสมบูรณ์ไปด้วยความสวยงามของทรัพยากรทางธรรมชาติมากที่สุดเช่นกัน เพราะนอกจากตัวรัฐจะแยกเป็นเขต เป็นหมู่บ้านแตกแขนงออกไปมากแล้ว ยังมีพื้นที่ติดป่าไม้เป็นสำคัญ เนื่องจากขึ้นชื่อว่าเป็นรัฐที่มีอุทยานรักษาพันธุ์สัตว์ใหญ่ที่สุดของประเทศ นอกจากป่าไม้สูงชันไล่เลี่ยเป็นหุบและเนินเขาทึบหนาไกลสุดลูกหูลูกตา ยังมีชายหาดยาวสำคัญๆ ร่วมอีกด้วย มากไปกว่านั้นรัฐซิลเวียยังขึ้นชื่อเรื่องตำนานพื้นบ้าน เผ่าพันธุ์พื้นเมืองลึกลับเป็นร้อยเรื่องเล่าสู่กันฟังมาจนถึงลูกหลานปัจจุบัน

" เมอร์สัน เนราเป็นยังไงบ้าง " เสียงชายอาวุโสเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ระหว่างมองกระจกเบื้องหน้าออกไป

" สบายดีครับท่านพ่อ ไม่มีเรื่องความเจ็บปวดทางร่างกายที่น่าเป็นห่วง "

" พ่อติดต่อด็อกเตอร์คาร์สันแล้ว เขาบอกว่าเป็นชะตาของเนรา เนื้อคู่เธอเป็นหมาป่าลึกลับโบราณที่ว่ากันว่าสาบสูญไปนานแล้ว สเวน ควอซ์ คือคนที่พาเนรามายังซิลเวีย "

" งั้นคงไม่น่าเป็นห่วง เพราะพวกนี้หากได้ผูกจิตกับเนื้อคู่แท้ ทั้งชีวิตและจิตวิญญาณก็ตกเป็นของภรรยา "

" พ่อไม่กังวลเรื่องความซื่อสัตย์ที่ชายผู้นั้นจะมอบให้เนรา แต่ศัตรูของสเวน คือกลุ่มอาเรย์ " คนฟังเบิกตาสีดำขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงกลับมาเป็นดังเดิม

" ท่านพ่อทราบได้ยังไงครับ "

" พ่อให้คนสืบข้อมูลของพวกนั้นมา "

" อาเรย์หมาป่าเผ่าพันธุ์โบราณ ที่ทรงอำนาจในเรื่องธุรกิจเหมืองและจิวเวลรี่ แม้เราจะทราบว่าเขาเป็นกลุ่มหมาป่าที่เข้ามาทำงานภายในเมืองหลวงแบบเรา... เขาอธิบายอย่างรู้ดีในข้อมูลพื้นฐานทั่วไปสำหรับกลุ่มมนุษย์ที่ไม่ใช่ส่วนมากในสังคมทั่วไป และกลุ่มอาเรย์คือ พวกถูกโจษจันมากสุด ถึงความน่ากลัวในการควบคุมคนงาน... แต่ว่าการกระทำเยี่ยงสัตว์ป่าก็ไม่ได้หายไป ความโหดร้ายและทารุณคนงานของตนหากปฏิบัติหน้าที่ไม่เป็นไปตามเป้าทางเศรษฐกิจ ภายใต้หน้าฉากดูเป็นผู้อุปถัมภ์โบสถ์และสถานสงเคราะห์เด็กหรือผู้ไร้ญาติ หากสมุนที่เข้าโจมตีเนราวันนั้นเป็นอาเรย์จริงพวกเราต้องระวังกันเพิ่ม..."

" พ่อคิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น กลุ่มครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์บางพวกที่นับถือสเวน เล่าให้ฟังว่าพ่อของสเวนจบชีวิตเพราะน้ำมือของอาเรย์เพื่อนสนิท เนื่องจากต้องการขึ้นเป็นใหญ่ของกลุ่มหมาป่าและต้องการเปลี่ยนกฏวงจรชีวิตบางส่วน..."

" งั้นเนราก็ติดร่างแหเหรอครับ " น้ำเสียงปนตกใจกับสิ่งไม่เคยเตรียมใจไว้ดังขึ้น จนผู้เป็นพ่อต้องหันมา เพราะลูกชายปกติไม่เคยแสดงอารมณ์หรือสีหน้าแปลกใจ ตื่นตระหนก ที่ผสมความกลัวลุ่มลึกไว้ภายใต้จิตใจแสนเย็นชา มันไม่ได้เกิดขึ้นมานาน

" เมอร์สันพ่ออนุญาตให้ลูกคุ้มครองเนราได้เท่าที่จำเป็นแต่อย่าให้เธอและคนรอบกายสงสัย เพื่อความปลอดภัยตลอดชีวิตของเนรา เด็กสาวผู้มีโลหิตแห่งพระเจ้าจะต้องไม่มีใครรู้ความลับของเลือดนั่น "

" พวกเราก็มีชีวิตอยู่มาเพื่อการนั้น ผมเข้าใจแล้วครับ แต่หากว่ามีใครได้ลิ้มลองเลือดเธอแล้ว ความลับนั่นต้อง..."

" งั้นก็อย่าปล่อยให้พวกมันหลุดไปได้... น้ำเสียงเยือกเย็นบอกผ่านสายตาอันเปลี่ยนจากสีน้ำตาลเข้มกลายเป็นแดง เพื่อย้ำในสิ่งที่ควรทำโดยไม่ต้องลังเล... เมอร์สันพ่อรู้ว่าลูกรักและห่วงยัยหนู แต่ความทรงจำของเธอจะไม่มีวันกลับคืน... แค่ตอนนี้... ฉะนั้นเราได้แต่คอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ "

" รับทราบครับท่านพ่อ "

4 กุมภาพันธ์

ในมหาวิทยาลัย FOREST วันที่สายฝนเริ่มกลายเป็นหิมะขาว เนราที่ไม่พบเจอกับเพื่อนข้างกายระหว่างเรียนอย่างมีนามาสองอาทิตย์ได้แต่เดินคิดไปมาตามทางเดินหลังจากไปยืมหนังสือ สาเหตุที่มีนาและแวนไม่มาเรียนเพราะว่าตัวเธอนั้นดันไปรู้ความลับว่าทั้งสองเป็น Hunter หรือ เพราะกำลังรู้สึกผิดคิดไปว่ากำลังหักหลังตัวเธออยู่ ใบหน้าไร้รอยยิ้มหยุดตรงระเบียงของอาคารชั้นเดียวซึ่งมีหอสมุดประจำวิชา มองไปยังเนินเขาเตี้ยเต็มไปด้วยซุ้มนั่งเป็นสิบยี่สิบ พลางคิดถึงช่วงเวลากลางวันและพักเบรคที่เธอและมีนามักไปนั่งเล่นกินข้าวอ่านหนังสือ

" ยัยสาวเอเชีย... เสียงหนึ่งเรียกขึ้นแน่นอนว่าเธอจำเจ้าของเสียงได้ดี พวกโรสรารี่... เพื่อนทิ้งไปเหรอหายไปไหนเสียหละยัยตัวแสบนั่น " ด้านเนราถอนหายใจเบาๆ ก่อนหมุนตัวกลับทำเป็นไม่สนใจ ทางที่ดีเธอควรหลีกเลี่ยงการสนทนากับหญิงสาวกลุ่มนี้มากกว่าจะตอบกลับ การหมุนตัวของเนราทำให้อีกฝ่ายดึงผมหางม้าของเธอทันที ทว่าเนรากลับหมุนตัวกลับมา มือซ้ายที่ว่างปัดข้อมืออีกฝ่ายอย่างแรง พร้อมแสดงสีหน้าไม่พอใจขู่กลับไปบ้าง

" อย่าคิดว่าใช้กำลังเป็นฝ่ายเดียว " น้ำเสียงเธอดูขึงขังมากกว่าปกติโดยไม่กลัวว่าสามสาวตรงหน้าร่างสูงกว่าจะรุม เธอมั่นใจว่าหากวัดกล้ามเนื้อเธอมีมากกว่าพวกผอมบางเป็นแน่ ด้านฝ่ายโดนปัดข้อมือถึงขั้นโกรธจัดจนกัดฟันกรอด

" อย่าคิดว่าเพื่อนในห้องเป็นมิตรแล้วจะรอด เธอนี่อ่อยไปทั่วเลยนะไหนจะรุ่นพี่ชมรมเทควันโดนั่นอีก แล้วยังจะระริกระรี้ยิ้มหน้าบานกับผู้ชายในห้อง..."

" จำไม่ได้ว่าเคยทำแบบนั้นตอนไหนนะคะ กับพี่จอร์จเพราะฉันไปฝึกซ้อมทักษะการต่อสู้ที่เคยเรียนมาเพื่อไม่ให้ลืมวิชา ส่วนในคลาสเรียนเพราะพวกเขามาปรึกษาเรื่องรายงาน... "

" หึ เพราะเธอมันให้ท่าแจกยิ้มไปทั่วยังไงหละแม่คนโกหก ฉันรู้แล้วว่าเธอคบกับสเวนอยู่... เนราสะดุ้งนิดกับความลับที่เธอพยายามปิดไว้ ไม่ใช่เธอไม่อยากบอกหรือกังขาเรื่องการเป็นเจ้าสาวแม้แต่สถานะแฟนแต่เพื่อไม่ให้มีปัญหากับบรรดาแฟนคลับสเวน... โกหกว่่าเป็นน้องสาว เธอนี่มันปลิ้นปล้อนจริงๆ "

" ที่จะมาบอกมีแค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นเนขอตัว..." เธอพยักหน้าให้กลุ่มโรสรารี่เชิงบอกลาตามมารยาท ทว่ากลับถูกดึงแขนกลับมาจนหนังสื่อเรียนสี่เล่มกระจายลงไปกับพื้น คนตัวเล็กกว่าก้มลงเก็บทีละเล่ม ครั้งนี้เธอไม่โต้ตอบเพราะกลัวว่าอาจจะบานปลาย แต่ดูท่าอีกฝั่งกลับหมั่นไส้จนผลักเธอที่ล้มเข่าก้มเก็บหนังสือเอนทิ้งตัวหงายลงไป

" น่ารำคาญ... โรสรีบดึงผมเนราขึ้นมาและจับร่างเธอกระแทกเข้ากับผนังทันทีโดยมีเพื่อนอีกสองคน ลิซ่า ซาร่าตามมากุมช่วงแขนทั้งสองข้างไว้ไม่ให้ได้ขัดขืนเนื่องจากเนราแรงเยอะพอสมควร... ทำไมสเวนถึงได้เลือกเด็กใหม่อย่างเธอ ทั้งที่ฉันมาก่อนและสนใจเขามากกว่าเธอที่ไม่ได้แสดงความรักกับเขา ทั้งที่ใบหน้านั้นไม่เคยยิ้มให้ใคร กลับยิ้มให้เธอ มือนั่นไม่เคยแม้แต่จะยื่นให้ผู้หญิงคนไหนในมหาวิทยาลัยนี้ แต่เธอกลับปฏิเสธไปง่ายๆ เวลาเขายื่นมือมารับ ชั่งเป็นคนที่หยิ่งผยองจริงๆ ... " ซาร่าปล่อยมือจากล็อคแขนเนรา เลี้ยวเข้าไปยังทางเดินที่มีห้องน้ำ...

" นั่นมันเป็นเรื่องของฉันกับเขา ไม่ได้เกี่ยวกับพวกคุณ " คนถูกกระทำที่ยังโดนมือยาวจิกผมไปด้านหลังพูดตอบกลับทันทีทว่าประโยคที่ว่าไม่เกี่ยวนั้นกลับทำให้อีกฝ่ายยิ่งโมโห

" เกี่ยวสิ ถ้าเธอไม่ได้รักเขาก็เลิกกับเขาไปสิทำไมถึงยังวนเวียนใกล้ตัวเขาอยู่... เธอก็ยังตอบตัวเองไม่ได้... เมื่อหลายวันก่อนฉันเห็นเธอยังไปอ่อยอาจารย์อีเมอร์สัน ดูสนิทสนม คิดจะเอาทั้งนักศึกษาทั้งอาจารย์เลยเหรอ... " ประโยคไม่เข้าหูยิ่งเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้น ทำให้เท้าของเนรา กระทืบเข้าฝ่าเท้าของผู้จิกผมเธอทันที ก่อนจะหันกลับมาพลิกข้อมือลิซ่า หมุนแขนมาไว้ด้านหลังและผลักลิซ่าล้มลงไป...

โรสรารี่เพิ่งตั้งหลักได้ หันกลับมากระชากหัวเนราอีกครั้งพร้อมกางมือจะตบ ด้านเนรารับข้อมือทันทีก่อนจะบีบอย่างแรงกระชากเข้าหาตัวเหวี่ยงไปชนกับลิซ่าที่กำลังจะลุกขึ้น เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันกลับมาเพื่อเก็บหนังสือแต่ปรากฏว่ามีน้ำลูกใหญ่ซัดเข้ามายังตัวเต็มๆ จากกลิ่นคงไม่ใช่น้ำที่ดีนัก ซ้ำยังมีเศษผงติดตามเสื้อโค้ท เนราที่กำลังเปียกปอนและสั่งน้ำออกจากจมูกเนื่องจากถูกซัดเข้าไปเต็มๆ โดยไม่ได้ตั้งตัวถูกดึงขาจนหงายหลังลื่นลงไปบริเวณน้ำเจิ่งนอง โรสรารี่ขึ้นค่อม ไม่รอช้า เปรี๊ย! ฉาดหนึ่งลงไปยังพวงแก้มขวาของเธอ ตามมาด้วยหลังมือแต่เปลี่ยนข้างเป็นทางด้านซ้าย ลิซา ซาร่าล็อคแขนและขาไว้เพื่อเตรียมการทำบางอย่าง กลับมายังโรสรารี่ที่ยังคงค่อมตัวเนราไว้หยิบโทรศัพท์ขึ้นพร้อมกับปลดกระดุม ไม่สิเธอฉีกเสื้อเชิ๊ตในเสื้อโค้ทของคนใต้ร่างออก เนรารีบตะโกนจะร้องให้คนช่วยทันทีเมื่อรู้สึกถึงสถานการณ์คับขันแต่ถูกลิซ่าผู้กุมแขนเธอไว้อุดปาก แม้จะอยากใช้จิตเรียกสเวนไปตรงๆ ก่อนที่เขาจะรู้เอง แต่โทษทัณฑ์ที่สเวนจะประทานให้แก่สามสาวนี่คงไม่ใช่เล็กน้อย

" นี่หยุดนะ! ...เสียงตะโกนหนึ่งดังเข้ามาพร้อมฝีเท้า น้ำเสียงนั้นเนราคุ้นเคย คือ เพื่อนเธอที่หายไปเกือบสองอาทิตย์... ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้... มีนาวิ่งสาวเท้าเข้ามาหวังจัดการผู้หญิงคนค่อมร่างเพื่อนตนไว้ ทว่าซาร่าที่กุมข้อเท้าเนราลุกขึ้นจะขัดขวาง แต่ถูกมีนาเหวี่ยงล้มไปอีกทางจนแผ่นหลังกระแทกฝาผนัง ฝ่ามือค่อนข้างหนาไม่เหมือนมือผู้หญิงเนื่องจากใช้ฝึกอาวุธดึงกระชากผมโรสรารี่ขึ้นมาทันทีก่อนจะดันร่างสูงเพรียวบางเข้าชิดเสาต้นหนึ่ง... ถ้ายังยุ่งกับเนราฉันได้ก้อนผมฟูๆ ของเธอส่งร้านตัดเย็บเสื้อผ้าขนสัตว์แน่ " ด้านลิซ่าห่วงเพื่อนมากกว่าจึงปล่อยแขนเนราทันทีทว่าถูกชายร่างสูงคนหนึ่งมายืนขัดไว้ สายตาคมเข้มของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนราวกับปีศาจทำให้เธอนิ่งอยู่กับที่ มีนารีบเข้าประคองเนราที่หายใจหอบแถมเนื้อตัวเปียกมีกลิ่นไม่ค่อยดี พลางเห็นโทรศัพท์มือถือตกอยู่ข้างตัว มีรูปถ่ายไม่สมควร

" เล่นแรงกันขนาดนี้เลยเหรอ " มีนาพูดขึ้นด้วยอารมณ์ร้อนรนเมื่อรู้แผนการน่ารังเกียจของสามสาว เธอกำโทรศัทพ์แน่นก่อนจะทำท่าปาออกไป ด้านเนราจับแขนเพื่อนที่ห่างหายไปไว้ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือให้ลบภาพไปก็พอ แต่นั่นไม่ใช่คำขอที่มีนาจะให้ได้ โทรศัพท์ถูกแกะออกมาและถอดซิมการ์ดออกก่อนจะหักมันลงทันทีเพื่อเตือนหญิงสาวทั้งสามตรงหน้าอย่างไม่ปรานี

" อยากน่วมหรือไงยัยโง่... แวนผู้เดินมาพร้อมกับมีนาตวาดขึ้น... ทำไมไม่ร้องให้คนช่วย "

" ถะ ถูกปิดปาก " คนยังไม่หายตกใจกับเหตุการณ์ สะดุ้งน้ำเสียงของชายหนุ่มจนพูดติดขัด

" ฮะ! ฟันมีไว้ทำไมกัดนิ้วมันสิ " แวนอธิบายวิธีง่ายๆ ให้เนราได้คิดแต่มันไม่ได้ง่ายจนจะมีโอกาสกัดได้

" ทำไมต้องตะคอกด้วย " เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

" ก็เธอมันโง่ไง หรือชอบเจ็บตัว " ทั้งคู่ยังคงมองตากันไม่วางราวกับวันนี้จะต่อปากต่อคำกันอีกนานไม่มีกำหนดเวลาเลิก

" นายเลิกดุเนราได้แล้ว... มีนาตะคอกใส่เพื่อนชายร่วมงานกลับทันทีพร้อมกับพยุงเนราให้ลุกขึ้น... ไปจัดการกับเสื้อเปียกๆ นี่ก่อนเถอะ "

มีนาพาเนรามายังห้องน้ำในส่วนของอาคารสระว่ายน้ำ มีทั้งห้องน้ำ เครื่องซักผ้า เครื่องอบแห้งเสร็จสรรพ ก่อนจะส่งคนเปียกเข้าไปในห้องน้ำ

" นี่นายเอาเสื้อผ้าเนราไปปั่นซัก อบแห้งมาด้วยหละ "

" หา! "

" แค่เดรสเชิ๊ตกับโค้ท ชุดชั้นในไม่ได้เลอะนายไม่ต้องเอาไป... มีนาตอบอย่างรู้ในอาการตกใจของชายตรงหน้า มันก็น่าแปลกอยู่จะให้เอาชุดผู้หญิงไปซักเพราะเขาเป็นผู้ชาย ซ้ำยังไม่ใช่คนสนิท แต่ไม่มีสองชิ้นนั้นที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างเขินอาย มันคงไม่เท่าไรนัก... เป็นการชดเชยที่นายยิงเธอ " แวนกระชากของจากมือมีนาทันทีเมื่อได้ยินประโยคท้ายสุดยกขึ้นขู่ แม้เขาจะแสดงท่าทีไม่รู้สึกผิด แต่ในฐานะ Hunter มันทำให้เขาเสียขวัญไม่น้อยกับการพลาดยิงมนุษย์ธรรมดา

20 นาที ผ่านไป...

" เสร็จแล้วหรอ " เสียงคนรอถามเพื่อนซักขึ้น

" ขอบคุณนะมีน "

" ขอโทษนะ ถ้าฉันอยู่กับเนหละ คงไม่โดนรังแกแบบนี้ "

" ไม่ใช่ความผิดของมีนหรอก... แล้วนี่หายไปไหนมาเหรอตั้งสองอาทิตย์ "

" ฉันมีเรื่องต้องคอยตรวจสอบพื้นที่ แล้วก็... คนถูกถามนิ่งลงเบือนสายตาไปทางอื่นเนื่องจากไม่กล้าสบตาและเอาหลังชนกับล็อคเกอร์ไว้... ไม่กล้ามา เจอ หน้าเธอ... พูดช้าๆ อย่างติดขัด...คงโกรธฉันมากสินะ ที่ตีสนิทเพื่อจะได้ใช้เธอเป็นสะพานเชื่อมไปยังข้อมูลของกลุ่มสเวน "

" ไม่หรอกก็มีนเป็น Hunter นี่นา จะให้เผยความลับมันก็ทำไม่ได้ใช่ไหมหละ " คำตอบกลับมาของเนราเต็มไปด้วยรอยยิ้มและแววตาแสดงความจริงใจ ไม่ได้โกหกเพื่อให้สบายใจ ทำให้มีนาเงยหน้ามองด้วยความตกใจนิดหนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดความในใจอันอัดอั้นมาตลอดสองอาทิตย์ไปทีเดียว

" เนราถึงฉันจะปิดบังเรื่องสถานะตัวเอง และทำเป็นไม่รู้เรื่องราวแต่ว่าความรู้สึกที่อยากเป็นเพื่อนกับเธอฉันไม่ได้โกหกแม้แต่นิด..." เนรามองอาการร้อนรนรีบพูดก่อนจะกุมมือไว้ที่ปากหลุดหัวเราะออกมาและวิ่งเข้าไปเขย่งขากอดคออีกฝ่ายทันที

" เราเป็นเพื่อนกันนี่นา หน้าที่ก็ส่วนหน้าที่ แค่เวลามีนอยู่กับเนแล้วเป็นแบบปกติก็พอ "

" เน... มีนกอดตอบเนราทันทีเมื่อได้รับมิตรภาพและการอภัยแม้เนราจะไม่ได้คิดโกรธเคืองตัวเธอเองก็ตาม... งั้นวันนี้ไปหาร้านขนมอร่อยๆ กินกันนะฉันเลี้ยงเอง "

" อื้ม ตกลง "