ติวรักบทเรียนร้อน

“ฉิบหายแล้วไง ไอ้จ๋าย!” จ้านสบถออกมาเสียงดังปนเครียด “กูว่าป๊าม้าเอาจริงแน่ คราวนี้พวกเราโดนลดค่าขนมชัวร์”“แม่ง! กูอุตส่าห์จะอ้อนป๊า ขอเงินไว้ไปเที่ยวช่วงปิดเทอม สงสัยได้พับโปรเจกต์แหงๆ” จ๋ายเสริมพร้อมทำหน้าเซ็งจัด พลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เหมือนคนหมดแรงและสุดท้ายก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อป๊าม้ากลับมาจากงานเลี้ยง เห็นสองหนุ่มหน้าตาไม่สู้ดี ถามไถ่จนได้ความว่าเกรดออกแล้ว ทว่าต่อให้จ้านกับจ๋ายพยายามอธิบายว่ามันยากมากแค่ไหน หรือข้อสอบมันยากกว่าปกติหลายเท่าก็เถอะ แต่ทั้งสองก็ไม่ฟังเหตุผล หาเรื่องมาหักล้างข้ออ้างของพวกเขาจนหมด“พวกแกนี่นะ ยิ่งให้เงินใช้เยอะก็ยิ่งเหลิง เอาเงินไปใช้อีลุ่ยฉุยแฉก ไม่สนใจ การเรียน ทำตัวเหลวไหล เอาเงินไปลงขวดเหล้าซะหมด แล้วแบบนี้เวลาญาติๆ มาถาม ป๊าม้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนละฮะ!” สุดาส่ายหน้าพร้อมบ่นยาวไม่หยุด เสียงดังรัวราวกับเครื่องด่าที่เปิดทำงานเต็มอัตรา“โธ่...ม้า~ พวกเราตั้งใจเรียนแล้วนะ แค่ภาษาอังกฤษตัวเดียวเองที่เกรดห่วยอะ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่สิครับ” จ๋ายโพล่งเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเครียด“นั่นสิม้า ไอ้จ๋ายพูดถูก วิชาอื่นเกรดเราสวยหมด แค่ตัวนี้ตัวเดียว

และเธอก็ไม่จำเป็นต้องเดาให้เสียเวลาแม้เสี้ยววินาทีเดียว เพราะภาพตรงหน้านั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะสับสนนั่นน่ะ...แฝดนรกคู่ปรับของเธอแน่ๆแต่ช้าก่อน...นี่มันแฝดนรกเวอร์ชั่นอัปเกรด แตกหนุ่มเต็มตัวแล้ว!ใบหน้าของสองหนุ่มคล้ายกันมากราวกับภาพสะท้อนในกระจก ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งได้รูป คิ้วหนาเป็นเส้นเฉียงตัดกับดวงตาคมกริบ ที่หากเขามองใคร คนนั้นก็สามารถหลงรักพวกเขาได้ทันที ริมฝีปากของทั้งคู่แตะรอยยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสาวๆ โต๊ะนั้นถึงพยายามรั้งพวกเขาไว้ณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางหรี่ตามองอย่างพินิจ เธอไม่สามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจนเลยว่า คนไหนคือจ้าน และคนไหนคือจ๋าย พวกเขาเหมือนกันเสียจนแทบจะแยกไม่ออก ต่างกันก็แค่รอยสักรูปไม้กางเขนที่ใต้กกหูเพียงแค่นั้นเธอได้แต่นั่งนิ่ง มองภาพชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะพวกเขาไม่ใช่ไอ้เด็กขี้ก้าง ผิวคล้ำ หน้าแหลมเป็นจิ้งเหลนเหมือนในความทรงจำอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นหนุ่มหล่อที่มองมุมไหนก็ดูดีไปซะหมดผิดคาด! ไม่คิดเลยว่าหลายปีที่ไม่ได้เห็นหน้า พอมาเจออีกที พวกเขาจะหล่อขึ้นขนาดนี้ หล่อแบบที่เล่นเอาหัวใจเธอไหววูบอย่างไม่ท

“คือพวกเรารู้ดีว่าตอนเด็กๆ เคยทำตัวไม่ดี ล้อเจ้ แกล้งเจ้หลายอย่าง มันฝังอยู่ในใจมาตลอดเลยนะครับ เจ้จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่ว่าพวกเราอยากให้วันนี้เป็นวันละลายพฤติกรรมก่อน จะได้ไม่เกร็งกัน จะได้สนิทกันมากขึ้น ใช่มะ...ไอ้จ๋าย” จ้านหันไปทางแฝดน้อง รีบเสริมต่อทันที พร้อมกับแสร้งตีหน้าเศร้า สำนึกผิดอย่างสุดใจเธอเงยหน้ามองทั้งสองคน สายตาฉายแววเด็ดขาดแฝงความไม่ประนีประนอม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่หนักแน่นจนทั้งคู่รู้สึกเหมือนถูกสะกดให้เงียบลงทันที“ไม่จำเป็น หน้าที่ของฉันคือสอนในสิ่งที่พวกนายไม่เข้าใจ ไม่ใช่มาเล่นกิจกรรมทำความรู้จักแบบเด็กประถม ฉันไม่อยากเสียเวลาไปกับการเล่นบทพ่อแม่ลูกอะไรพวกนั้นหรอกนะ”แต่เป็นจ้านที่ระบายลมหายใจยาวก่อนจะยิ้มกว้างแบบกึ่งหมั่นไส้กึ่งเอ็นดู“จ้านว่าเราข้ามเรื่องนี้ แล้วเซลฟี่ด้วยกันก่อนดีกว่านะ จะได้ทำตามคำสั่งของม้าให้ครบ”“หืม คำสั่งอะไร?” ณิชาโพล่งถาม สีหน้างุนงง“ก็คำสั่งให้ถ่ายรูปคู่กับเจ้ทุกวันไงครับ จะได้เป็นหลักฐานยืนยันว่าเราสองคนไม่ได้เถลไถล มาติวกับเจ้จริง” จ้านเหลือบตาไปมองหน้าจ๋าย ในขณะที่ใต้โต๊ะ เขายกเท

เธอถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนจนตรอก หน้าตาเหนื่อยหน่ายปนระอากับสถานการณ์ตรงหน้า แต่จะปฏิเสธก็ใช่ที่ เพราะตอนนั้นเอง เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวเริ่มโปรยปรายลงมา ก่อนจะกลายเป็นสายฝนที่สาดซัดรุนแรงแบบไม่ลืมหูลืมตาในเวลาไม่กี่อึดใจเธอเลยจำต้องพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเร่งฝีเท้าพาทั้งสองวิ่งฝ่าพายุไปยังคอนโดใกล้ๆ ที่อยู่ถัดจากคาเฟ่ไม่ถึงร้อยเมตร เป็นการตัดสินใจที่เธอไม่เต็มใจนัก แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ในสถานการณ์นี้กระทั่งณิชาพาคู่แฝดขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 35 สภาพของทั้งสามคนช่างน่าเวทนา เปียกมะล่อกมะแล่ก เสื้อผ้าชุ่มโชกจนแนบเนื้อ หยาดน้ำเปียกปรอยหยดลงตามกรอบหน้าและลำคอ สายฝนที่เพิ่งสาดซัดเมื่อครู่เหมือนจะซัดเอาความอดทนของณิชาไปด้วยจนเกือบหมดสิ้น เธอยืนกอดอก หรี่ตาใส่สองแฝดที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า“ยืนตรงนั้นแหละ อย่าก้าวเข้ามาเชียวนะ ฉันเพิ่งถูพื้นไปเมื่อเช้า” น้ำเสียงเด็ดขาดของเธอเรียกให้สองหนุ่มหยุดเท้าอย่างรู้งาน “เดี๋ยวเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ ห้ามเดินออกจากพื้นกระเบื้องตรงนั้นเด็ดขาด เข้าใจไหม”“คร้าบบบ” ทั้งสองขานรับพร้อมกัน ในระหว่างที่สายตาสอดส่ายมองซ้ายมองขวาสำรวจห้องของเธอ“ให้ตายเถ

“พวกเราไม่ได้จะทำอะไรเลยจริงๆ แค่ไม่คิดว่าเจ้จะกล้าสักเท่านั้นเอง” จ้านที่ประคองแผ่นหลังเธอ สอดมือหนาเลื่อนเข้ามาสอดรอบเอวเธอไว้ ราวกับต้องการตรึงตัวเธอไม่ให้ขยับหนีไปไหน ก่อนจ๋ายรีบเสริมด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะปลอบใจแต่กลับให้ความรู้สึกเจ้าเล่ห์มากกว่า“สาบานด้วยเกียรติของลูกเสือหมู่กระทิงเลยเจ้ พวกเราไม่ได้คิดจะทำอะไรเจ้เลยจริงๆ ก็แค่อยากดูรอยสักนิดเดียวเอง อย่างที่เจ้รู้ ถ้าเกิดพวกเราทำอะไรเกินเลย ป๊ากับม้าเอาเราตายแน่ๆ”เขาไม่พูดเปล่า หากแต่ลงมือทันควัน มือหนึ่งค่อยๆ เลื่อนไปดึงเสื้อคลุมของเธอออกอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวทำให้ผ้าชิ้นนั้นตกใจ ส่วนอีกมือก็ไวเสียจนเธอไม่ทันได้รู้ตัวว่า สายผูกเสื้อคลุมของเธอถูกปลดออกตั้งแต่เมื่อไร เหมือนกับทั้งสองมีเล่ห์กลที่คอยเบี่ยงเบนความสนใจเธอไว้ ก่อนความจริงจะปรากฏออกมาท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งคู่“อ๊ะ...อ๊ายยย ไอ้พวกบ้า!” เธอหลุดเสียงอุทานออกมาทันทีที่รู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ และสายตาสองคู่ที่จ้องเขม็งมายังเรือนกายของเธอ ทว่าก็ช้าเกินไป เมื่อมือที่พยายามจะปิดบังสิ่งที่ไม่ควรถูกเห็นกลับเคลื่อนไหวไม่ทันการณ์ ทุกอย่างพลันพรั่งพรูปรากฏต่อหน้าพวกเขาในทันใด