ตอนที่ 18 ผสานรอยร้าว (จบ 2)

" อืม โลกที่ไม่มีเนอยู่ผมไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ หมาป่าอย่างพวกเรานอกจากการดูแลกลุ่ม หน้าที่ยิ่งใหญ่เหนือกว่านั้นคือครอบครัว ผมมีภรรยาคือเนเพียงคนเดียว ผมรักและซื่อสัตย์เพียงหญิงเดียวในชีวิต นั่นคือเหตุผลที่ผมยังหายใจ... ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดคำว่ารักออกมาจากปากง่ายๆ ทั้งที่บ่อยควรจะชินแต่ทุกครั้งที่เสียงอ่อนโยนนั่นเอ่ย กลับทำให้เธอใจเต้นอยู่ทุกครั้ง... ผมขอโทษเนรา... สองแขนโอบคนด้านหน้าเท่าที่จะทะนุถนอมไม่ให้เธอต้องระคายตัว... ผมเป็นสามีบกพร่องทั้งความคิดและการกระทำ บังอาจประชดเธอ ผมแค่กลัว กลัวว่าถ้าหากปล่อยเนกลับไปเนจะไม่กลับมาอีก... เขาย้อนถึงเหตุการณ์อันเป็นสาเหุตชนวนของความไม่เข้าใจ... เหมือนกับ..." เขาชะงักลงพร้อมคลายแขนออกจากหญิงสาวทันทีทว่าการเงียบลงไปของเขาทำให้เนราหันกลับมามอง แน่นอนว่าเธอกำลังตั้งใจฟังเขาพร่ำรำพันด้วย เพราะสเวนเป็นคนพูดน้อย ทุกครั้งที่เขาพูดเธอจึงอยากตั้งใจฟังให้มากที่สุด

" เหมือนกับอะไรคะ หรือว่าคุณมีคนรักที่เคย..."

" ไม่ใช่ เพราะรักใครไม่ได้นอกจากเธอเนรา ผมหมายถึงผู้หญิงที่ทิ้งผมกับพ่อไป..." คำตอบของสเวนบวกกับอาการที่ดูเศร้าลงไปถนัดทำให้เนราเข้าใจคำตอบได้โดยไม่ต้องอธิบายต่อ ในที่สุดก็ได้เข้าใจอาการต่อต้านของสเวน ในวันที่เธอได้รับจดหมายจากครอบครัว เธอยืนยันได้เลยหากรู้ความจริงาก่อนหน้าเธอจะพยายามตะล่อมทำความเข้าใจกับสเวนเอง จะไม่ประชดเขาคืน...

" เรื่องความตาย... เธอหันหน้าและตัวมาเผชิญกับเขา ด้านเขาเองก็เงยหน้าหน้าทันทีเมื่อหญิงสาวเปิดประเด็น... เนเตรียมใจไว้ตลอดตั้งแต่ถูกยิงครั้งแรก คิดว่ายังไงซะชีวิตคงไม่ได้อยู่แบบปกติแล้ว และคนที่ช่วยให้เนมีชีวิต คือคุณค่ะ สเวน... เนคิดว่าการที่เนยังมีชีวิตอยู่ คุณเป็นคนกำหนดฉะนั้นถ้าคุณจะฆ่าเน เนก็ไม่มีทางโกรธฉะนั้นอย่ากังวลไปเลย... "

" อย่าพูดแบบนั้น... ฝ่ามือใหญ่ยกทาบพวงแก้มพลางใช้นิ้วโป้งสัมผัสริมฝีปากเล็กๆ ของเธอ... ผมขอโทษ... เขาเอ่ยขอโทษเธอซ้ำไปซ้ำมาอีกครั้ง... ที่พาเนมาเจอเรื่องร้ายๆ เพราะจิตวิญญาณผมพันธนาการเธอไว้ ผมดึงเธอเข้าสู่โลกแห่งความหวาดกลัว ต้องหวาดระแวงอยู่ตลอดไม่เช่นนั้นแล้วเธอคงได้ใช้ชีวิตแบบมนุษย์ทั่วไป "

" สเวน คนที่พันธนาการคุณไว้ เสมือนบ่วงคล้องชีวิตคุณ เป็นจุดอ่อนของคุณคือเน เนต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ... แววตาสีนิลขลับเข้มจริงจังขึ้นมาถนัด มือบางสัมผัสฝ่ามือใหญ่ที่กุมพวงแก้มเธอไว้... เนอยากขอโทษมาตลอดในช่วงเวลาที่เราทะเลาะกันแต่... "

" เนรา... ตัวผมก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดว่าอยากให้ใครสักคนมาเข้าใจหรือสนใจ ความเหงา ความโดดเดี่ยว ความเศร้ามันเป็นความเคยชินเมื่อนานมาแล้วและไม่ได้คิดไว้ว่าการพบเนื้อคู่จะช่วยให้ผมได้มีอารมณ์ในแบบมนุษย์ทั่วไป ทุกข์ สุข เศร้า... ใบหน้าคมคายดูอ่อนลงพลันหรี่ตาคู่งามลงแทบปิดยามเอื้อนเอ่ยถึงความรู้สึกที่ซ่อนไว้ภายใน... จนกระทั่งได้พบกับเธอผมจึงรู้ว่าความรักมันมหัศจรรย์ ซับซ้อนยากเกินกว่าจะอธิบาย... ฉะนั้นได้โปรดอยู่เป็นโลกให้กับผม และอยู่เพื่อให้ผมได้รัก... " ประโยคสุดท้ายใบหน้างามทรงเสน่ห์สมบูรณ์ไปทุกส่วนยยื่นเข้ามาใกล้ ใบหน้าผู้เป็นดั่งดวงใจ เขายังคงกุมพวงแก้มไว้โดยมีมือของเธอกุมมือเขาไว้อีกชั้น ริมฝีปากโน้มลงประทับตรากลางหน้าผากเนราอย่างแผ่วเบา ไม่เนิ่นนานเขาถอนทันทีกลัวว่าเธอจะกลัว และเลื่อนใบหน้าลงมาเสมอกันจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน

ด้านเนราเริ่มรู้สึกร่างกายร้อนเป็นเท่าทวีทั้งที่อากาศรอบตัวหนาวจนแทบแข็ง มือบางหลุดจากการเกาะกุมมือของสเวนที่ยังคงกุมพวงแก้มนั้นไว้ไม่มีทีท่าจะถอนออก เธออ่อนแรงชั่วขณะยามถูกความรู้สึกของเขารุกเข้ามาในจิตใจ ในตอนนี้ดวงตาสีเขียวอมเทาพยายามบอกความต้องการลำดับถัด ไปใต้จมูกเล็กๆ ของเธอ ความอ่อนโยนของคนตรงหน้ากลับกลายเป็นแช่แข็งร่างเธอไปดื้อๆ จนต้องหลับเปลือกตาลงเมื่อริมฝีปากอิ่มของเขากำลังจะทาบทับเข้ามา

จี๊ด ซวบ งิ๊ดๆ เสียงจากทางด้านหนึ่งทำให้เนราหันไปมองพร้อมกับดึงฝ่ามือที่กุมแก้มเธอไว้ลง สัตว์ตัวน้อยสีขาวและสีน้ำตาลหูยาวขนฟูฟ่องดวงตาเรียวโตดูแวววาวกำลังหยอกล้อกันไปมา

" กระต่ายนี่... เธอถอนตัวจากท่อนแขนของเขาทันทีลุกไปอุ้มเจ้าตัวน้อยที่เรียกความสนใจ... สเวน ดูสิคะ ขนฟูนุ่มนิ่มจังเลย กระต่ายป่าใช่ไหมคะ " ใบหน้าสดใสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่แสดงความพอใจราวกับลืมเหตุการณ์ช่วงดราม่าผสมความโรแมนติกเมื่อสักครู่ลงไปโดยปริยาย ด้านชายหนุ่มถอนหายใจแรง ดวงตาเรียวกลับมาคมเข้มดูน่าเกรงขามดังเดิม

" รู้แบบนี้น่าจะทำให้สูญพันธุ์ไปซะจริงๆ " เขาสบถพึมพำเบาๆ พร้อมใช้มือลูบผมที่ปกหน้าขึ้นไปอย่างหัวเสียกับเจ้าสัตว์ตัวจ้อยที่ดูเกรงกลัวเขายามมองจากที่ไกลๆ เพราะเขารู้หากเข้าไปเนราคงไม่ได้จับเจ้าตัวจิ๊ดริดเล่นแน่นอน พวกมันคงรีบวิ่งตาเหลือกตาลานเข้าป่าหาหลุมหลบภัยจากเขาผู้เป็นนักล่า