บทที่ 2 ชีวิตที่ไม่มีเธอ (1)

              ตั้งแต่คืนนั้นเธอเลือกจากไปจากเขา ไม่คิดที่อยู่ให้เป็นภาระของเขาอีกต่อไป ขืนอยู่ต่อไปอาจจะมองหน้ากันไม่ติดด้วยซ้ำเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากได้เธอมาเป็นน้องสาวบุญธรรมตั้งแต่แรก เธอจำได้ดีตั้งแต่เธออายุสิบขวบมาอยู่ที่นี่เพราะพ่อแม่เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ มีเธอเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต แม่ของเขาที่เป็นเพื่อนของแม่เธอได้รับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม ทว่าเขาก็ส่งสายตามาว่าไม่ชอบ แถมตอนแม่ของเขาเผลอ เขาชอบมาแกล้งเธอเป็นประจำ ยังขู่ไม่ให้เธอไปบอกแม่ด้วย พวกคนงานในไร่บางกลุ่มต่างบอกว่าเธอเป็นกาลกิณีไปอยู่กับใครคนนั้นต้องชิบหาย ตอนนั้นพวกคนงานพวกนี้คิดว่าเธอเป็นเด็กเลยนินทาโดยไม่คิดว่าเธออาจจะได้ยิน ในตอนนั้นแม้ว่าเขาไม่ได้พูดว่าเธอเป็นกาลกิณีดังพวกคนงานว่าทว่าสายตาของเขามันบ่งบอกว่าแบบนั้น 

              พอเธออายุสิบเก้าแม่บุญธรรมของเธอก็มากด่วนเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็ง คำว่ากาลกิณียังคงตอกย้ำเธอเรื่อยมา จนถึงปัจจุบันนี้ แม้ว่าคนในไร่จะไม่พูดอะไร แต่สายตาของพวกเขามันชัดเจน เมื่อสิ้นใบบุญของแม่บุญธรรมแล้ว เธอยิ่งอยู่ที่นี่อย่างลำบาก แม้ว่าจะได้เรียนหนังสือจนจบมหาลัยเพราะเขาได้รับปากไว้กับแม่ของเขาว่าจะส่งเสียเธอเรียนให้จบ แต่ทว่าการอยู่กับเขาเหมือนเป็นคนรับใช้ เพียงแต่คนรับใช้อย่างเธอได้อยู่ในบ้านตึกใหญ่ของเขาก็เท่านั้นเอง

              “ไอ้นันน์ มึงซักเสื้อกูยังไงวะ สีเสื้อกูตกเนี่ย” เขาเดินโวยวายลงมาชั้นล่างเอาเสื้อให้ลูกน้องของเขาดู 

ลูกน้องที่กำลังขะมักเขม้นกับการถูพื้นบ้านให้เจ้านายถึงกับหน้าถอดสีทันที

              “สีตกหลายตัวเลย เสื้อตัวโปรดกูด้วย” เขาทำหน้าหงุดหงิดมากที่เสื้อตัวโปรดของเขาหลายตัวสีตกจนน่าเกลียด

              “นันน์ก็บอกแล้วว่าให้เอาไปส่งซัก นันน์ซักของตัวเองยังไม่ค่อยสะอาดเลย”

             “แล้วกูจะมีลูกน้องอย่างมึงไปทำไมวะ” เขาว่ากลับ

              “นันน์เคยทำแต่งานในไร่ให้มาทำงานบ้าน มันก็งานช้างแบบนี้แหละ”

              เขามองหน้านันน์ลูกน้องของเขาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา “เออ” “ตกลงว่าคราวหน้าลูกพี่ให้นันน์ส่งซักให้ไหมครับ”

             “ไม่ต้องเดี๋ยวซักเอง” เขาไม่ชอบให้ใครคนอื่นที่ไม่รู้จักมายุ่งกับของ ๆ เขา ชายหนุ่มจึงเลือกจะซักเองดีกว่า ชายหนุ่มหมุนตัวออกจะเดินออกจากบ้าน ทว่าไม่ทันระวังเขาลื่นจนเกือบล้ม โชคดีที่ยังทรงตัวเอาไว้ได้ “ไอ้นันน์ถูพื้นบ้านยังไงวะให้เปียกได้ขนาดนี้”

              “เอ้า! ก็ถูบ้านก็ต้องเปียกสิครับ” นันน์เถียงกลับเจ้านายทว่าเป็นจริงดังลูกน้องของเขาว่าทำเอาเขาอดคิดถึงตอนที่มะลิอยู่ที่นี่ไม่ได้ แม้แต่ถูพื้นเธอยังถูพื้นให้ได้แห้ง ไม่ลื่นหัวแตกแบบลูกน้องของเขา

              “เออ...งั้นก็รีบ ๆ ถู แล้วตามเข้าไปในไร่ด่วน”

              “ลูกพี่ไปกินข้าวรอก่อนเลยครับ กินเสร็จ นันน์ก็ถูพื้นเสร็จพอดี”

              “เออ เร็ว ๆ เข้า”

               ตั้งแต่มะลิไม่อยู่ที่บ้านหลังนี้ เขาต้องไปอาศัยกินข้าวที่โรงอาหารของที่ไร่เป็นประจำเกือบจะทุกมื้อบ้างมื้อเขาก็ออกไปกินข้างนอกบ้าง หรือบ้างครั้งเขาก็มาต้มมาม่ากินเองที่บ้านคนเดียว บ้านที่เคยสะอาดสะอาน ตอนนี้เละไม่เป็นท่า เสื้อผ้าของเขาที่มีเธอเคยซักรีดให้อย่างเรียบร้อยหอมฟุ้ง ตอนนี้ก็เละไม่ต่างจากความสะอาดในบ้านเลย ตั้งแต่ไม่มีเธออยู่ในบ้านหลังนี้ ทุกอย่างดูวุ่นวายขึ้นไปมาก ชีวิตของเขาเหมือนขาดอะไร ทั้งที่เมื่อก่อนอยากจะให้เธอออกไปให้พ้นหูพ้นตาทว่าครั้งนี้เขากับคิดถึงเธอจับใจ จนทำให้พานกินอะไรไม่ลง

              ช่วงนี้ลูกน้องในไร่ต่างเข้าหน้าเจ้านายหนุ่มของพวกเขาไม่ติดกันเลย ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูไม่เข้าหูเข้าตา ทุกอย่างที่ทำดูขวางหูขวางตาไปหมด มีเพียงแต่นันน์ลูกน้องคนสนิทที่ใกล้ชิดที่สุดดูจะกล้าเข้าไปหาเจ้านายของเขาได้มากกว่าคนอื่น ๆ นันน์จึงเป็นบุคคลที่ซวยที่สุดที่เป็นที่รองรับอารมณ์ของเขา

              ลูกน้องบางส่วนที่รักและเอ็นดูมะลิราวกับลูกหลานของไร่ ใช้ให้นันน์ไปถามไถ่เรื่องราวของมะลิที่หายออกจากบ้านไป โดยที่ทุกคนไม่ทราบสาเหตุกันเลย มีเพียงเจ้านายของเขาที่รู้อยู่เต็มหัวใจว่าเกิดอะไรขึ้น

              “ลูกพี่ครับบ้านไม่เป็นบ้านแบบนี้ ไปตามคุณมะลิกลับมาดีไหมครับ”

             “ไปตามมาทำไม!” เขาตวาดลั่นจนคนงานในไร่ที่กำลังเก็บส้มอยู่ต่างตกใจไปตาม ๆ กัน

              “บ้านก็จะได้เป็นบ้านไงครับลูกพี่ ทุกวันนี้บ้านช่องเละมากตั้งแต่ไม่มีคุณมะลิอยู่จัดการ”

              “ก็ช่างมันสิ บ้านฉัน ฉันจัดการเองได้ ส่วนใครเขาอยากจะไปก็เรื่องของเขา ไม่จำเป็นต้องไปตามกลับมา!”