LOGINจะหาใครซวยไปมากกว่ากรองขวัญคงไม่มี ถูกผู้ชายเทไปหาสาวอื่นไม่พอ ยังเผลอปีนขึ้นเตียงให้อาหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนรักถอนขนต้มลวกทั้งคืน! แค่เสียงสะอื้นครั้งเดียว ภวัตก็พลิกตัวมาถามในความมืด "เป็นอะไร" "ลูกเป็ด...นอนไม่หลับ" "แล้วพี่ต้องทำยังไง" คนใจไม่ดีลุกขึ้นมาร้องไห้โฮยอมรับชะตากรรม "ลูกเป็ดอยากกอดอาวัต...ไม่...ฮึก...ไม่ใช่เสื้อตัวนี้อ่ะ...ฮืออ..." "ไหนบอกว่าไม่ชอบนอนกอดพี่" เขาไม่ยอมโอ๋แล้ว เผียะ! "อย่ามาล้อนะ เค้าไม่อยากกอด แต่เค้านอนไม่หลับ ถ้าไม่ได้กอดอาวัตนี่" "แล้วทำไมไม่อยากกอด เราเป็นผัวเมียกัน มากกว่ากอดก็เคยทำมาแล้ว อยากทำอะไรพี่ก็ทำสิ จะกอด จะหอม หรือจะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้พี่เป็นของลูกเป็ดโดยชอบธรรมแล้ว" ผู้ชายตรงหน้าบอกพร้อมกับอ้าแขนออกรอด้วยสีหน้าอบอุ่น กรองขวัญไม่อยากกอด ไม่อยากกอดเขาเลยจริงๆ "...ก็แค่นี้" ไม่ต้องบอกใช่ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มหวานๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวยของคนซุกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นจัดของสามี
View Moreแขนเล็กเรียวขาวของหญิงสาวผมยาววัยต้นยี่สิบกระชับหมอนข้างมากอดเอาไว้แน่น ทั้งยังซุกหน้าหาตำแหน่งเหมาะๆ ให้ตัวเองหลับต่ออย่างสบายใจ ไม่มีใครอยากลุกจากเตียงนอนนุ่มๆ ในเช้าวันเสาร์หรอก
แต่ลมอุ่นๆ กลับเป่ารดหน้าผากจนหน้านิ่วอย่างขัดใจ สะลึมสะลือขยับหน้าไปซุกจุดอื่นก็พลันรู้สึกถึงแรงเต้นตึกตักเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอตรงแก้มนุ่ม ด้วยความรำคาญเธอจึงหมุนตัวหันหลังสละหมอนข้างทิ้งมันเสียเลย
หญิงสาวหลับไปพักใหญ่กว่าจะปรือตาขึ้นมา ทว่าก็ต้องกะพริบขึ้นลงอยู่นานกว่าจะเปิดขึ้นมาเต็มหน่วยตา ความเหนื่อยล้าทั่วร่างกายทำให้อยากละลายไปกับผ้าห่มเตียงนอนให้มันรู้แล้วรู้รอด การแฮงค์แบบสุดๆ นี่มันเหนื่อยเอาเรื่องขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
คิดแล้วลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาเฮือกๆ ก่อนจะยันกายบางลุกขึ้น
“จะไปไหน...”
เอ๋ เสียงใคร?
กรองขวัญนิ่วหน้างงๆ คิดว่าหูฝาดไปเองจึงออกแรงดันตัวเองออกจากผ้าห่มต่อ แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่หลุด ราวกับมีอะไรคอยรัดเอาไว้
“โอ๊ย! นี่ผ้าห่มหรืองูเหลือมเนี่ย จะรัดอะไรนักหนา ปวดฉี่!”
ร่างเล็กยันตัวขึ้นมาได้นิดหนึ่งก็ทิ้งตัวลงโวยวายคนเดียว เธอมึนหัวจนไม่รู้ว่าจะจัดการกับผ้าห่มที่รัดเอวแน่นเข้าๆ จนกระดิกไม่ได้ยังไงดี
“อืม”
เสียงแหบต่ำของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง กรองขวัญยังไม่ทันจะหันไปมอง สัมผัสร้อนนุ่มก็แนบลงมาบนหัวไหล่มนหนักๆ
“จะหนีไปไหน”
เธอพลิกตัวกลับไปมองเจ้าของเสียงทักแหบพร่าหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตกะพริบมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงขึ้นลงอยู่อย่างนั้น ‘เขา’ ยันกายขึ้นมานั่งในสภาพเปลือยอกขาวนวลเนียน ราวกับว่าไม่เคยโดนแดดต้องลมมาก่อน ตาโตๆ เบิกมองตามผิวตัวขาวๆ แล้วถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ
ต่อให้เด็กเกิดใหม่ยังรู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!
แต่เขาเป็น...
“อาวัต?”
ไม่มีเสียงตอบ เพราะเจ้าของชื่อกำลังหลุบตาลงมองต่ำฉ่ำปรือ พอกรองขวัญก้มมองตามก็ต้องผวาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกตนมือสั่น
เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันนี่!
ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น นึกย้อนหาสาเหตุการอยู่ด้วยกันในสภาพนี้ของเธอกับเขาแบบใจไม่ดี
ไม่ได้! เธอกับเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้!
กรองขวัญได้แต่ย้ำคิดความเป็นไปได้อยู่ในใจ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจอะไรเลย ถึงได้เอ่ยทักออกมาเสียงหวาน
“หวัดดีตอนสาย”
กรองขวัญส่ายหน้าบอกเสียงเครียด “ไม่ดีค่ะ ไม่ดีมากๆ เลยด้วย อาวัตไม่ควรมาอยู่บนเตียงลูกเป็ด โดยที่เราสองคนไม่มีเสื้อผ้าติดตัวทั้งคู่แบบนี้!”
ณ คาเฟ่ขนมหวานใต้ตึกสูงระฟ้า อันเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทพีเอ็มยานยนตร์ในเวลาบ่ายแก่ๆ อย่างนี้มีลูกค้าที่เข้ามานั่งในร้านมีเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อนกับเด็กชายหน้าตาน่ารักในชุดหมีทับเสื้อยืดสีแดงสดใส“อ้ามมม”"อ้ำ!"ขณะทั้งสองกำลังหยอกล้อแย่งขนมเค้กช็อคโกแลตกับไอศกรีมอยู่นั่นเอง โต๊ะด้านหลังพลันมีคนมานั่งลงพร้อมเสียงสนทนาที่น่าสนใจยิ่ง“นี่หล่อนได้ยินข่าวลือจากชั้นบนหรือเปล่า”“ได้ยินมาหลายเรื่อง หล่อนหมายถึงเรื่องไหนล่ะ”“ก็เรื่องที่แม่ผู้ช่วยคนใหม่อ่อยท่านประธานไง คนในบริษัทเม้าท์กันให้แซ่ด แม่นั้นจ้องจะงาบท่านเช้าเย็น”“แต่ฉันได้ข่าวมาว่าท่านประธานมีเมียแล้วนะ”“โอ๊ย มีแต่ไม่มาก็เหมือนไม่มีนั่นแหละ อีกอย่างหล่อๆ อย่างนั้น ถึงมีเมียแล้วผู้หญิงบางคนก็ยอมเป็นเมียน้อยย่ะ!”ช้อนที่กำลังตักไอศกรีมเข้าปากลูกชายชะงักไปตั้งแต่ได้ยินประโยคต้นๆ ของสองสาว ดวงหน้าสวยอย่างคนสุขภาพดีแอบหันไปมอง ถ้าดูจากชุดฟอร์มแล้ว ท่านประธานที่พวกหล่อนเอ่ยถึง น่าจะเป็นสามีของเธอ“แม่คับ อ้ำ!” เสียงใสๆ เรียกท้วงพร้อมเอื้อมมาคว้าช้อนของหวานเข้าปากเสียเองกรองขวัญได้สติหันมามองลูกชายส
จะมีสักกี่คนในโลกที่ตกหลุมรักใครสักคนอย่างไม่มีเหตุผลภวัตดันตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งโครมใหญ่เธอคนนั้นไม่ใช่ผู้หญิงสวยจัด ไม่ใช่ผู้หญิงพราวเสน่ห์น่าหลงใหล แต่เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักวัยยี่สิบคนหนึ่ง“สวัสดีค่ะอาวัต ชื่อลูกเป็ดนะคะ เป็นเพื่อนสนิทของดาด้าค่ะ”เด็กสาวยกมือไหว้พร้อมเอ่ยแนะนำตัวอย่างร่าเริง รอยยิ้มสดใสที่เธอส่งให้ในวันนั้น เปรียบเหมือนศรรักพุ่งเข้าปักหัวใจเขา แต่เพราะช่วงวัยที่ห่างกันเป็นสิบปี ชายหนุ่มจึงได้แต่เก็บงำความรู้สึกไว้ในใจ ไม่กล้าแม้แต่จะบอกให้เธอรู้บางทีภวัตอาจจะค่อยๆ ลืมรอยยิ้มสดใสในวันนั้น หากหลานสาวจะไม่ให้เขาไปรับที่มหาวิทยาลัยอาทิตย์ละสองสามวัน ซึ่งลูกเป็ดแสนน่ารักกับนาริสาก็มักจะติดสร้อยห้อยตามมาด้วยทุกครั้ง เด็กสาวทั้งสามเป็นเด็กเรียนดีที่เข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่างของทางมหาวิทยาลัย รู้จักคนมากมายทั้งในคณะและนอกคณะ ไม่แปลกที่ความน่ารักน่ามองของพวกเธอจะเข้าตาหนุ่มๆ จนเข้ามาตามจีบไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะลูกเป็ดของเขาภวัตเกรงว่าพวกเธอจะโดนล่อลวง จึงหาคนมาดูแลอยู่ห่างๆ คอย ‘กำจัด’ เด็กหนุ่มพวกนั้นออกไป โดยไม่บอกให้พวกเธอรู้ตัว ไม่คิดว่าขณะที่เขามุ่งมั่นสร้างควา
“ยังไม่รีบไปดูอีก!”เทวาตีนผีไม่รีรออะไรอีก แจ้นลงเรือนไปทันที ไม่นานก็วิ่งหน้าตั้งกลับมาบอกอย่างแตกตื่น “ไปแล้วพ่อ! ไม่มีใครอยู่สักคน! พวกเขาไปแล้ว!”พอได้ยินเสียงอาหนุ่ม พฤทธิ์ที่ถูกคุณตาอุ้มออกมานั่งตักรอฟังข่าวก็ส่งเสียงอ้อแอ้ใส่ เทวาได้แต่เดินไปนั่งลงข้างๆ พ่อแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นอะพ่อ”แดนดินจับตัวหลานชายที่ดิ้นไปหาเทวาอย่างต้องการเล่นกับอาด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้ลูกชายไปอ่านเอง เขาเจอมันตอนอุ้มพฤทธิ์ออกมาจากเปล เป็นโน้ตจากกรองขวัญ เขียนไว้ว่าฝากพฤทธิ์ด้วยนะคะเราสองคนขอไปฮันนีมูนย้อนหลังก่อนแล้วจะซื้อของมาฝากแม่เป็ดเอง (ห้ามรังแกหลาน)ใครๆ ก็บอกว่าเขาชอบคิดไปเองจนเรื่องมันบานปลายไปใหญ่โต ก็ดูสถานการณ์แต่ละอย่างที่เขาเจอสิ จะไม่ให้คิดไปเองยังไงไหว!ด้านเทวาอ่านโน้ตที่พี่สาวทิ้งไว้แล้วมือสั่น หันไปบอกพ่อด้วยสีหน้าจวนจะร้องไห้ “นี่มันก่อการร้ายชัดๆ เลยนะพ่อ พวกเรารับมือไม่ไหวแน่”“ปา...ปะ...”เสียงเล็กๆ พูดแทรกเหมือนอยากคุยด้วย แต่คุณตากับคุณอาได้ยินแล้วถึงกับสะดุ้งมองด้วยสายตาผวา กลัวพฤทธิ์จะแผลงฤทธิ์ ยามที่เจ้าอ้วนอารมณ์ดีก็น่ารัก
เรื่องที่สามีแอบวางแผนมัดใจตนมานานแสนนานทำให้กรองขวัญทั้งฉุนทั้งมีความสุขตลอดวัน เข้าใจแล้วว่าทำไมภวัตถึงยอมตามเธอมาอยู่ที่นาทองคำ ยอมให้แดนดินใช้งานสารพัดพอรู้ว่าเขารักขนาดนี้ อะไรๆ มันก็ดีไปหมดแต่ดูเหมือนว่าภวัตจะมีข้อเสียเรื่องความหื่น!สามีของเธอชักเริ่มเคยตัวขึ้นทุกวันๆ พอได้หนึ่งครั้ง...เอ่อ...หนึ่งคืนเต็มๆ ในวันนั้น เขาก็จัดให้แทบไม่ว่างเว้น ยังดีที่รู้ตัวว่าต้องชดใช้แรงงานให้เธอด้วยการเลี้ยงลูกแทน“แอะ!”กรองขวัญมองลูกชายที่โตวันโตคืนโบกไม้โบกมืออยู่บนเบาะนอนข้างๆ เหมือนอยากจะเล่นด้วย เธอเขี่ยแก้มยุ้ยของลูกชายเล่นเบาๆ อย่างรักใคร่ พฤทธิ์อยู่ง่ายเลี้ยงง่ายเหลือเกิน กินปุ๊บ หลับปั๊บ ถูกใจพ่อเขานัก แต่เวลาคุณชายโมโหไม่ได้ดั่งใจขึ้นมานี่ร้องจ้าหูร้าวกันทั้งบ้าน ต้องให้ภวัตอุ้มโอ๋ถึงจะหยุดร้อง“แอะ แอะ”“เด็กดี แม่ดีใจจริงๆ ที่หนูเกิดมาจากความรักที่พ่อมีต่อแม่”เรื่องที่ลูกชายเกิดมาเพราะพ่อแม่เมาไม่รู้ตัว เป็นปมใหญ่ในใจเธอมาตลอด เดิมคิดว่าภวัตมาแต่งงานด้วยเพราะต้องการรับผิดชอบเท่านั้น ใครจะคิดว่าความจริงคือเขาค่อยๆ ต้อนเธอด้วยความรักมาแต่แรกแล้ว“โตขึ้นหนูต้องเป็นเด็กดี รักพ่อกับ
สิ้นเสียงไก่ขันรับเช้าวันใหม่ ดวงตากลมโตของหญิงสาวร่างอวบในชุดนอนลายดอกก็เปิดขึ้นช้าๆ ขณะเอียงหน้าแนบอกอุ่นของคนข้างๆ เพื่อซึมซับเอากลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างละมุนใจ“ตื่นแล้วหรือ”เป็นอีกเช้าที่กรองขวัญได้ยินเสียงถามนุ่มหูทันทีที่ลืมตาตื่น เธอครางรับเบาๆ ราวลูกแมว ซุกหน้าแนบหาอกอุ่นมากขึ้น หลังเหตุการณ์ใ
“พี่วัตจะให้ลูกเป็ดแต่งบ้านเองจริงๆ เหรอคะ” กรองขวัญเลียบเคียงถามสามีด้วยความตื่นเต้น“ทำไมพี่ต้องโกหกด้วยล่ะ”“ก็...พี่เป็นคนเอาบ้านมา”“ลูกเป็ดเป็นอีกคนที่ต้องอยู่ในบ้านหลังนี้กับพี่ ลูกเป็ดจะทำอะไรกับมันก็ได้”“จริงเหรอคะ!” ถามตาวาวภวัตพยักหน้าบอกยิ้มๆ “แต่บอกไว้ก่อนว่าพี่ไม่ชอบหรูหรา ขอแบบอบอุ
“พระมาแล้วค่ะ”ภวัตเอาไม้กวาดไปเก็บแล้วยกถาดใส่อาหารกลับมาหากรองขวัญ เขามองพระสงฆ์เดินเข้ามาช้าๆ ด้วยอาการสำรวม“ถอดรองเท้าแล้วนั่งลงนะคะ พี่วัตหยิบถุงกับข้าวใส่ตามลูกเป็ดนะ เดี๋ยวลูกเป็ดจะหยิบถุงข้าวใส่ลงไปก่อน” หญิงสาวแนะวิธีใส่พร้อมกับนั่งลงคุกเข่าสองข้างกับพื้น โดยถอดรองเท้าวางไว้ข้างๆคิ้วหนาเ
“อาวัตขา...”คนเพิ่งข่มตาขมใจหลับไปไม่นานลืมตาขึ้นมาเงียบๆ“อาวัต...ฮือ...อา...ฮึก!”ร่างสูงกระโจนทีเดียวถึงสวิตช์เปิดไฟ พอไฟสว่างก็พบว่าหญิงสาวที่มีเฝือกห้อยคอกำลังนั่งอยู่กลางอาเจียนกองใหญ่บนเตียง“ลูกเป็ด!”“เหม็น!” คนอ้วกแตกกลางดึกครางบอกทั้งน้ำตา เธอเพิ่งจะหลับไปได้ครู่เดียว อยู่ดีๆ ก็ใจหวิวขึ