LOGINจะหาใครซวยไปมากกว่ากรองขวัญคงไม่มี ถูกผู้ชายเทไปหาสาวอื่นไม่พอ ยังเผลอปีนขึ้นเตียงให้อาหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนรักถอนขนต้มลวกทั้งคืน! แค่เสียงสะอื้นครั้งเดียว ภวัตก็พลิกตัวมาถามในความมืด "เป็นอะไร" "ลูกเป็ด...นอนไม่หลับ" "แล้วพี่ต้องทำยังไง" คนใจไม่ดีลุกขึ้นมาร้องไห้โฮยอมรับชะตากรรม "ลูกเป็ดอยากกอดอาวัต...ไม่...ฮึก...ไม่ใช่เสื้อตัวนี้อ่ะ...ฮืออ..." "ไหนบอกว่าไม่ชอบนอนกอดพี่" เขาไม่ยอมโอ๋แล้ว เผียะ! "อย่ามาล้อนะ เค้าไม่อยากกอด แต่เค้านอนไม่หลับ ถ้าไม่ได้กอดอาวัตนี่" "แล้วทำไมไม่อยากกอด เราเป็นผัวเมียกัน มากกว่ากอดก็เคยทำมาแล้ว อยากทำอะไรพี่ก็ทำสิ จะกอด จะหอม หรือจะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้พี่เป็นของลูกเป็ดโดยชอบธรรมแล้ว" ผู้ชายตรงหน้าบอกพร้อมกับอ้าแขนออกรอด้วยสีหน้าอบอุ่น กรองขวัญไม่อยากกอด ไม่อยากกอดเขาเลยจริงๆ "...ก็แค่นี้" ไม่ต้องบอกใช่ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มหวานๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวยของคนซุกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นจัดของสามี
View Moreแขนเล็กเรียวขาวของหญิงสาวผมยาววัยต้นยี่สิบกระชับหมอนข้างมากอดเอาไว้แน่น ทั้งยังซุกหน้าหาตำแหน่งเหมาะๆ ให้ตัวเองหลับต่ออย่างสบายใจ ไม่มีใครอยากลุกจากเตียงนอนนุ่มๆ ในเช้าวันเสาร์หรอก
แต่ลมอุ่นๆ กลับเป่ารดหน้าผากจนหน้านิ่วอย่างขัดใจ สะลึมสะลือขยับหน้าไปซุกจุดอื่นก็พลันรู้สึกถึงแรงเต้นตึกตักเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอตรงแก้มนุ่ม ด้วยความรำคาญเธอจึงหมุนตัวหันหลังสละหมอนข้างทิ้งมันเสียเลย
หญิงสาวหลับไปพักใหญ่กว่าจะปรือตาขึ้นมา ทว่าก็ต้องกะพริบขึ้นลงอยู่นานกว่าจะเปิดขึ้นมาเต็มหน่วยตา ความเหนื่อยล้าทั่วร่างกายทำให้อยากละลายไปกับผ้าห่มเตียงนอนให้มันรู้แล้วรู้รอด การแฮงค์แบบสุดๆ นี่มันเหนื่อยเอาเรื่องขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
คิดแล้วลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาเฮือกๆ ก่อนจะยันกายบางลุกขึ้น
“จะไปไหน...”
เอ๋ เสียงใคร?
กรองขวัญนิ่วหน้างงๆ คิดว่าหูฝาดไปเองจึงออกแรงดันตัวเองออกจากผ้าห่มต่อ แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่หลุด ราวกับมีอะไรคอยรัดเอาไว้
“โอ๊ย! นี่ผ้าห่มหรืองูเหลือมเนี่ย จะรัดอะไรนักหนา ปวดฉี่!”
ร่างเล็กยันตัวขึ้นมาได้นิดหนึ่งก็ทิ้งตัวลงโวยวายคนเดียว เธอมึนหัวจนไม่รู้ว่าจะจัดการกับผ้าห่มที่รัดเอวแน่นเข้าๆ จนกระดิกไม่ได้ยังไงดี
“อืม”
เสียงแหบต่ำของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง กรองขวัญยังไม่ทันจะหันไปมอง สัมผัสร้อนนุ่มก็แนบลงมาบนหัวไหล่มนหนักๆ
“จะหนีไปไหน”
เธอพลิกตัวกลับไปมองเจ้าของเสียงทักแหบพร่าหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตกะพริบมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงขึ้นลงอยู่อย่างนั้น ‘เขา’ ยันกายขึ้นมานั่งในสภาพเปลือยอกขาวนวลเนียน ราวกับว่าไม่เคยโดนแดดต้องลมมาก่อน ตาโตๆ เบิกมองตามผิวตัวขาวๆ แล้วถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ
ต่อให้เด็กเกิดใหม่ยังรู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!
แต่เขาเป็น...
“อาวัต?”
ไม่มีเสียงตอบ เพราะเจ้าของชื่อกำลังหลุบตาลงมองต่ำฉ่ำปรือ พอกรองขวัญก้มมองตามก็ต้องผวาดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกตนมือสั่น
เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันนี่!
ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น นึกย้อนหาสาเหตุการอยู่ด้วยกันในสภาพนี้ของเธอกับเขาแบบใจไม่ดี
ไม่ได้! เธอกับเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้!
กรองขวัญได้แต่ย้ำคิดความเป็นไปได้อยู่ในใจ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจอะไรเลย ถึงได้เอ่ยทักออกมาเสียงหวาน
“หวัดดีตอนสาย”
กรองขวัญส่ายหน้าบอกเสียงเครียด “ไม่ดีค่ะ ไม่ดีมากๆ เลยด้วย อาวัตไม่ควรมาอยู่บนเตียงลูกเป็ด โดยที่เราสองคนไม่มีเสื้อผ้าติดตัวทั้งคู่แบบนี้!”
หลังจากเตรียมดินด้วยการไถ่กลบหน้าดินไว้ตั้งแต่ช่วงสงกรานต์ ตอนนี้ก็ได้เวลาเตรียมต้นกล้าข้าว ซึ่งการตกกล้าของนาข้าวคำหอมนั้นต่างจากชาวบ้านตรงที่ใช้แรงงานควายไถ แทนการใช้รถไถนาเดินตามหรือรถไถแบบอื่น โดยพวกเขาจะต้องไถ่นาเตรียมหว่านเมล็ดพันธุ์กล้าถึงร้อยกว่าไร่ เพื่อให้มีต้นกล้าพอต่อการปักดำในพื้นที่นาข้าวทั้งหมดของคำหอมควายเก้าตัวจากฟาร์มก้องหล้าได้ออกงานแล้วภวัตคิดว่าพวกตนออกจากบ้านเช้ามากๆ แล้ว แต่พอไปถึงแปลงนาที่จะทำการหว่านเมล็ดพันธุ์ต้นกล้านั้นกลับพบว่ามีควายงานกับคนงานกลุ่มหนึ่งมารออยู่พร้อมแล้วไม่ท่ามากให้เสียเวลา อธิบายงานคร่าวๆ ให้ภวัตรู้แล้ว แดนดินก็สั่งให้ลูกชายทั้งสามสาธิตการไถนาให้ดูหนึ่งรอบ จากนั้นเขาก็ส่งเชือกควายพร้อมคันไถให้ภวัตรับผิดชอบหนึ่งคู่...ครึ่งวันผ่านไปสภาพแรงงานทุกคนแทบจะกลายเป็นร่างเดียวกับควายของตัวเองเหนื่อยโฮกกก!!“ข้าวเที่ยงมาแล้วว...ววว”เสียงสดใสของนรีกานต์ตะโกนบอกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากจุดที่ทุกคนกำลังไถนาอยู่เทวินทร์กับเทวาผู้ได้รับหน้าที่หวานเมล็ดข้าวหอบตะกร้าข้าวเปลือกของตนวิ่งไปหาพี่สาวทันที ขณะที่แดนดินกับคเชนทร์และคนงานอื่นๆ ทยอยไล่ควายข
ชีวิตใหม่ดูเหมือนจะเป็นไปอย่างเรียบง่ายและมีความสุข ซึ่งเป็นอะไรที่แตกต่างจากภาพในหัวที่กรองขวัญเคยนึกเอาไว้มากนอกจากภวัตจะไม่ทำเย็นชาหมางเมินใส่เธอเหมือนพระเอกนิยายที่จำใจรับผิดชอบนางเอกที่ตั้งท้องจากความสัมพันธ์คืนเดียวแล้ว ภวัตยังตื่นเช้าขึ้นมาช่วยดูแลเธอทุกเช้า พาออกกำลังกายยืดแข้งยืดขา ไปเดินเล่นชมวิวทุ่งนา หาขนมอร่อยๆ มาให้ อ่านหนังสือแม่ลูกมือใหม่ให้ฟัง เขาคอยห่วงใยไม่ห่างราวกับเธอเป็นผู้หญิงที่เขารักจริงๆ หาใช่แค่คนที่เขาต้องรับผิดชอบเพราะความผิดพลาด คนที่บอกตัวเองว่าเขาทำเพราะลูกในท้องอย่างเธอ ได้สัมผัสความเอาใจใส่จากภวัตนานวันเข้า ใจดวงน้อยก็หวั่นไหวเป็นระลอกคลื่นทุกอย่างคงจะดีกว่านี้ ถ้าแดนดินจะไม่แย่งภวัตไปในตอนกลางวัน!บอกจะให้ลูกเขยได้สัมผัสวิถีชีวิตชาวนา แดนดินก็ทำตามที่บอกเอาไว้จริงๆ งานแรกที่พ่อตาพาลูกเขยไปลุยคืองานบุญบั้งไฟที่ชาวบ้านร่วมมือกันจัดขึ้นทุกเดือนหกในแต่ละปีเพื่อเป็นการบูชาพระยาแถน ซึ่งตามความเชื่อของชาวบ้านแล้ว พระยาแถนเป็นเทพเจ้าแห่งฝนฟ้า ชื่นชอบไฟเป็นอย่างมาก ชาวบ้านจึงจุดบั้งไฟขึ้นไปบูชาท่านเพื่อให้ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูกาล มีน้ำข้าวในนาอุดมสมบูรณ์ สืบทอด
แม้จะสั่งเครื่องเรือนมามากมาย แต่ตามประเพณีความเชื่อในท้องถิ่นทางนี้แล้ว ภวัตกับกรองขวัญไม่อาจนำสิ่งของเข้าไปในเรือนหอหรือเข้าไปอยู่อาศัยได้เลย หากยังไม่ได้ทำการสู่ขวัญขึ้นบ้านใหม่ พิธีสู่ขวัญขึ้นบ้านใหม่จึงถูกจัดขึ้นโดยใช้ฤกษ์มงคลที่เร็วที่สุดวันงานนั้นแดนดินได้เชิญ ‘หมอธรรม’ ซึ่งเป็นชายชราผู้รักษาตนอยู่ในศีลธรรมและมีวิชาคาถาที่ตกทอดมาจากครูบาอาจารย์ เป็นผู้ที่ชาวบ้านเคารพนับถือมาสวดทำพิธีให้ตามวิถีปฏิบัติของท้องถิ่น นอกจากคนทำพิธีแล้ว เขายังเชิญชาวบ้านมาร่วมยินดีด้วย มากันแทบจะทั้งหมู่บ้าน เพราะหลายวันมานี้ทุกคนได้ยินข่าวลือว่านายใหญ่แดนดินได้ลูกเขย พอถูกเชิญให้มาร่วมงานขึ้นบ้านใหม่ จึงพากันถือหมอนหอบเสื่อมามอบให้เจ้าบ้านกันอย่างเนืองแน่นภวัตซึ่งเคยรับแต่สิ่งของมงคลต่างๆ ที่ช่วยส่งเสริมเรื่องพวกฮวงจุ้ย โชคลาภ ความมั่งคั่งมั่งมีในวันเริ่มต้นกิจการใหม่ ได้แต่เฝ้ามองวิถีปฏิบัติของชาวบ้านอยู่เงียบๆ ไม่ลืมดูแลความสะดวกให้กับภรรยาของตนไปด้วย ตอนนี้กรองขวัญเอาเฝือกที่แขนออกแล้ว แต่หมอยังสั่งให้งดใช้งานแขนข้างนั้นอยู่ ชายหนุ่มเอาแต่สนใจภรรยา จนไม่เห็นว่าตัวเองก็ถูกจับตามองเป็นพิเศษจากชาวบ
แดนดินแค่นยิ้มเอ่ย “รู้จริงก็ดี แต่ถ้าแค่พูดพล่อยๆ ฉันก็จะบอกว่าลูกเป็ดไม่ใช่ลูกฉัน ฉันรับลูกเป็ดกับลูกไก่เป็นลูกบุญธรรมตอนพวกเขาอายุห้าขวบ ที่นี่เป็นบ้านเดิมของพวกเขา ฉันดูแลรักษาและปรับเปลี่ยนมันจนกลายเป็นบ้านสวนใหญ่โต เพราะมันเป็นมรดกที่ตกทอดมาจากตายายที่แท้จริงของพวกเขา ฉันคิดจะปล่อยให้ลูกเป็ดเล่นสนุกจนพอใจ ค่อยเรียกกลับมาสานต่อบ้านสวนนี้ให้งอกงาม แต่นายทำให้ความหวังฉันพัง”ดวงตาคมของภวัตกวาดมองสวนผักตรงหน้าอย่างชื่นชม พอเดินผ่านออฟฟิศที่น่าจะดัดแปลงจากบ้านเก่ามาแล้วถึงเจอสวนผักของจริง มีทั้งแบบปลูกบนดินและแบบไร้ดิน ด้วยเป็นเวลาเที่ยงวัน ตอนนี้จึงไร้เงาคนงานอยู่ในสวน เขามองจนทั่วแล้วจึงหันไปบอกพ่อตา “สวนผักน่าสนใจมากครับ ถ้าลูกเป็ดอยากทำ ผมก็ไม่ขัด แต่ต้องเป็นหลังคลอดลูก ตอนท้องผมไม่อยากให้ลูกเป็ดทำงานหนัก”“ดูนายรักและตามใจลูกสาวฉันมากเลยนะ แต่บังเอิญฉันให้คนไปสืบมาแล้ว ก่อนหน้านี้ลูกเป็ดคบกับผู้ชายอีกคน ไม่ใช่นาย บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมสองเดือนต่อมานายถึงกลายมาเป็นพ่อของหลานฉัน คบซ้อนหรือพลาดพลั้ง บอกฉันมาตรงๆ”“คุณพ่อคงเคยได้ยินประโยคที่ว่า คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน ผมไม่ไ





