บทที่ 3

สองชั่วโมงต่อมา...

@คอนโดอาร์โน

"เก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วใช่ไหม" ทันทีที่คนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์บนโซฟากลางห้องโถงอย่างจอมทัพเห็นเจ้าของห้องอย่างไคร่าเดินลากกระเป๋าใบใหญ่สองใบออกมาจากห้องนอน เขาก็หยัดกายขึ้นเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงยืนรอรับคนตัวเล็กลากกระเป๋ามาหาเพื่อที่จะได้คุยเรื่องสัญญาที่ฝั่งผู้ใหญ่ของไคร่าได้เสนอไว้ให้เจ้าตัวได้รับทราบ

"อืมเสร็จแล้ว นี่...ถามหน่อยสิทำไมต้องย้ายไปอยู่ด้วยกัน แค่จดทะเบียนสมรสเฉยๆ แต่แยกกันอยู่ไม่ได้เหรอ" ตอนที่นั่งเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ตามคำสั่งของจอมทัพหลังจากกลับมาจากสำนักงานเขต ไคร่าได้แต่นั่งคิดอยู่คนเดียวว่าทำไมเธอกับจอมทัพต้องย้ายไปอยู่ด้วยกันด้วย ต่างคนต่างอยู่ห้องตัวเองไม่ได้เหรอ อย่างน้อยๆ ความเป็นส่วนตัวมันก็มีมากกว่าการอยู่ด้วยกัน

อีกอย่างการจดทะเบียนสมรสเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อครอบครัวของเธอก็ทำไปแล้ว ที่เหลือก็แค่ต่างคนต่างอยู่ต่างใช้ชีวิตของตัวเองส่วนกระดาษใบนั้นที่ได้มาจากสำนักงานเขตก็เก็บไว้รอวันที่หมดสัญญา

ทว่าคำตอบที่เธอได้รับกลับมาจากคนตัวสูงตรงหน้าคือ...

"แล้วผัวเมียที่ไหนเขาแยกกันอยู่บ้างล่ะ" เหอะ ทำเอาเธออยากร้องกรี๊ดออกมาเลยทีเดียว

"อย่าใช้คำว่าผัวเมียได้ไหม ฟังแล้วเสนียดหู" เขากล้าใช้คำว่าผัวเมียได้หน้าตาเฉยแบบนี้ได้ไงกัน อินมากเหรอ?

"ช่วยไม่ได้ เธอตกเป็นเมียของฉันเอง..." คนตัวสูงพูดด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนจบก็ขยับตัวเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กกว่าก่อนที่จะโน้มตัวลงไปหาใกล้ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "อีกอย่างคืนนั้นเธอเริ่มก่อนก็ต้องยอมรับสิ่งที่ตามมา"

ผลัก!

"เริ่มก่อนแล้วทำไมไม่คิดจะหยุดทุกอย่างไว้ล่ะ จะสานต่อทำไม" ทันทีที่ได้ยินประโยคชวนขนลุกนั่นมือเล็กทั้งสองข้างก็ผลักหน้าอกแข็งแรงของคนตัวสูงตรงหน้าออกไปทันทีตามด้วยพ่นคำพูดน้ำเสียงขึงขังออกไปก่อนที่จะยืนกอดอกเสมองไปทางอื่นแทน

เนื่องจากตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกำลังเต้นระส่ำกันอย่างบ้าคลั่งหลังจากที่ได้ยินประโยคพวกนั้นบวกกับกลิ่นตัวหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนตัวสูงตรงหน้าอย่างคืนนั้นอีกครั้ง

เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองเผลอหวั่นไหวเพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงทุ้มลึกกระซิบบอกเบาๆ บวกกับกลิ่นตัวหอมๆ นั่น โคตรจะไร้สาระ

"ฉันให้โอกาสเธอนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีกครั้งว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง" จอมทัพยืดตัวขึ้นยืนตรงตามปกติอีกครั้งก็พูดประโยคที่ทำให้ไคร่ายืนนิ่งค้างออกมา

ก่อนที่ภาพความเร่าร้อนในคืนนั้นจะค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง ภาพที่เธอเป็นฝ่ายเข้าหาอีกฝ่ายก่อนภาพการสัมผัสที่แนบเนื้อไร้เสื้อผ้าอาภรณ์กันทั้งคู่ ร่างกายที่สมบูรณ์แบบหน้าท้องแข็งแรงประกอบด้วยมัดกล้ามที่แอบทำให้เธอใจหวิวจนเผลอลอบกลืนน้ำลาย สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่อุ่นร้อนที่ค่อยๆ ลูบไล้ตามผิวกายของเธอตั้งแต่ขาอ่อนขยับขึ้นมาเรื่อยๆ และตัวสำคัญที่สุดที่ทำให้เธอรู้สึกมวนท้องและปั่นป่วนหัวใจขึ้นมาดื้อๆ ตอนนี้ก็คือรสจูบที่เธอได้รับในคืนนั้น

เธอปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่ามันเป็นจูบที่บิ้วอารมณ์ได้ดีมาก มันนัวมันเร่าร้อนมันละมุนสลับกันไปมาจนเธอหน้าร้อนผ่าวไปหมดก่อนที่จะถูกตั้งคำถามและนำไปสู่ความเลยเถิดในคืนนั้นในที่สุด

"เธอคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะให้ฉันทำต่อ"

"อืม หนูต้องการเฮีย"

กรี๊ดดดดดด! ไม่จริงเธอไม่ได้แทนตัวเองแบบนั้นกับคนฉวยโอกาสแบบนี้สักนิด อีกอย่างเธอเป็นคนพูดว่าให้เขาทำต่อจริงๆ เหรอ คืนนั้นเธอต้องการเขาขนาดนั้นเลยเหรอ อยากจะบ้าตาย ผู้ชายในโลกนี้มีเป็นล้านๆ คนทำไมเธอต้องตกบันไดพลอยโจนได้เพื่อนพี่ชายเป็นผัวด้วย

"จำได้แล้วใช่ไหมว่าเธอเป็นคนเริ่มก่อน"

"ไม่รู้" ไคร่าปฏิเสธเสียงห้วนพร้อมกับหลบสายตาของจอมทัพมองไปทางอื่นแทน เธอไม่อยากรับรู้และไม่อยากเก็บความทรงจำอันน่าอับอายคืนนั้นไว้ในสมองของตัวเองอีกแล้ว

ให้ความอัปยศในชีวิตจบไปที่แค่คืนนั้นก็พอแล้ว

"อะ นี่คือสัญญาที่ปู่เธอร่างมาให้เราสองคนเซ็น" ไคร่าถอนเสียงหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายเล็กน้อยหลังจากที่เห็นสัญญาจากมือของจอมทัพกำลังยื่นตรงหน้าของเธอ

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าคุณปู่ของตัวเองจะมีเวลามาใส่ใจเรื่องของเธอขนาดนี้ ขนาดที่ว่ามีเวลาว่างร่างสัญญาให้เองขนาดนี้ เบื่อกับนิสัยของเธอจนต้องจัดการเธอขั้นเด็ดขาดขนาดนี้เลยเหรอ เธอไม่เข้าใจจริงๆ

หมับ!

"อ่านให้จบอ่านให้ละเอียดรู้สึกไม่โอเคตรงไหนก็บอก"

"บอกแล้วแก้ได้ไหม"

"ไม่ได้"

"แล้วจะบอกเพื่อ? ขอปากกาหน่อยจะได้เซ็นให้จบๆ ไป" จอมทัพแอบยกยิ้มมุมปากกับท่าทางที่ดูเบื่อหน่ายเต็มทนของไคร่าที่แสดงออกมาตอนนี้ก่อนที่จะยื่นปากกาให้ เขาไม่เคยรู้สึกว่าการยียวนไคร่าที่ผ่านมาจะสนุกเท่าครั้งนี้มาก่อน ได้เห็นเด็กจอมดื้อปฏิเสธอะไรไม่ได้คราวนี้บางครั้งเขาก็แอบสะใจเหมือนกัน เพราะต่อไปนี้ถ้าไคร่ามีปัญหาอะไรกับคู่อริที่ตามตอแยเธอไม่เลิก

‘เขาจะได้ใช้สถานะความเป็นผัวจัดการให้หมด’

"ยิ้มอะไร"

"เปล่า" ดวงตากลมสวยมองคนที่ตอบปฏิเสธแต่สวนทางกับใบหน้าที่แอบอมยิ้มน้อยๆ ก็ละสายตามองดูตัวหนังสือในกระดาษต่อก่อนที่จะรีบลงลายมือชื่อของตัวเองตรงจุดให้ลงชื่อในเวลาต่อมา จากนั้นก็ปรายตาอ่านข้อความในกระดาษที่เพิ่งเซ็นไปอย่างลวกๆ ว่าข้อความมันเขียนว่าอะไรบ้างอีกครั้ง

หลักๆ เลยที่เธออ่านจับใจความได้ก็คือ ให้จดทะเบียนสมรสเพื่อแสดงความรับผิดชอบกับสิ่งที่กระทำลงไปเป็นเวลาหนึ่งปี ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นหนึ่งปี อีกข้อที่เธออ่านแล้วก็แอบกลอกตามองบนก็คือ คุณปู่ของเธอให้คนตัวสูงตรงหน้าดูแลและปรับทัศนคติตามเห็นสมควรได้ทุกประการโดยที่ไม่ต้องเกรงใจครอบครัวของเธอ

เหอะ เธอแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง

"ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว งั้นก็กลับห้องเรากันเถอะ"

ห้องเรา? โอ๊ย! เธออยากจะอ้วก คำว่าเราพูดออกมาง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง เราคนเดียวไปเถอะ เธอไม่เอาด้วยหรอก

"มันจะไม่มีคำว่าเรา เฮียก็ส่วนเฮีย ฉันก็ส่วนฉัน" ไคร่าสวนกลับจบไปแค่นั้นก็สะบัดผมใส่หน้าจอมทัพพร้อมกับลากกระเป๋าทั้งสองใบของตัวเองเดินไปที่ประตูทางออกตามจริตลูกคุณหนูเอาแต่ใจคนเดียว ทำเอาคนที่เห็นท่าทางน่าหมั่นไส้นั่นอย่างจอมทัพถึงกับยืนเท้าสะเอวมองตามหลังร่างเล็กที่กำลังเดินส่ายก้นไปมาอย่างข่มอารมณ์เลยทีเดียวก่อนที่จะบ่นพึมพำคนเดียวออกมาว่า...

"ก่อนจะครบหนึ่งปีกูจะประสาทเสียก่อนไหมวะ"