TOXIC BOYFRIEND แฟนเลว

DM (Direct Message)

Celine: มึงงงงง

Celine: อยู่ไหน

Celine: กูกับอีลูกกอล์ฟถึงแล้วนะ

Celine: เหลือมึงกับอีเอลีน

ระหว่างที่กำลังรีบสุดฤทธิ์ สมาร์ทโฟนที่กำแน่นอยู่ในมือก็สั่นเนื่องจากการแจ้งเตือนของแชทไอจี คนที่กำลังเดินอย่างรีบเร่งก็เลยจำต้องทำสองอย่างในเวลาเดียวกัน คือเดินไปด้วย ยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอไปด้วย ถึงได้รู้ว่าเป็นเซลีน เพื่อนของเธอที่แชทมา

“รู้แล้วน่า รู้แล้ว กำลังไปๆ”

ที่พูดอยู่ตอนนี้ แน่นอนว่าเจ้าของสมาร์ทโฟนอย่าง ‘นาตาชา’ ตั้งใจตอบคำถามคนในแชท หากแต่คนได้ยินก็คงมีแค่เธอคนเดียว ในเมื่อคนรีบยังเดินไม่ถึงลานรับน้องเลย

..วันนี้เป็นวันรับน้องปีหนึ่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจบราวน์ (Faculty of Engineering / J Brown University)

“โทษคับๆ”

ปึก!

“โอ๊ย!”

ระหว่างที่กำลังเดิน เดิน เดิน แล้วก็เดิน (เร็วๆ) สงสัยฟ้าคงหมั่นไส้ ถึงได้สั่งให้ใครก็ไม่รู้วิ่งสวนเธอมาแล้วชนไหล่เธอไปอย่างแรงเพราะความรีบร้อน จนเธอเซ และตอนนี้เหมือนไม่ใช่แค่เซอย่างเดียว แต่ทำท่าเหมือนจะเซแล้วหงายหลังด้วย เพราะเสียหลัก ทรงตัวไม่อยู่

..ซวยแล้วนาตาชา แบบนี้หงายหลังกระแทกพื้นแน่ๆ เลย!

ปึก!

หลังเธอกระแทกจริงๆ แต่เหมือนไม่ได้กระแทกพื้นอย่างที่คิด

..แล้วกระแทกอะไร?

สิ่งที่หลังเธอไปกระแทกเข้า มันแข็งก็จริง แต่เธอก็ไม่เจ็บ แถมไม่ได้หงายหลังล้มตึงอย่างที่คิด แต่เธอยังยืนอยู่ แค่หลังเธอเอนไปด้านหลังนิดหน่อย เพราะเหมือนไอ้ของแข็งที่ว่านั่นมันค้ำยันเธอไว้ไม่ให้เธอหงายหลังไปทั้งตัวอย่างที่ควรจะเป็น

“นะ..นาย?”

ตอนนี้ที่หันไปเห็น ถึงได้รู้ว่าที่หลังเธอไม่กระแทกพื้น เพราะเหมือนเธอจะเซหงายหลังไปชนเข้ากับด้านหน้าของใครคนนึงที่เดินมาด้านหลังของเธอพอดี ..ผู้ชายหน้านิ่งๆ ที่เธอเห็นแว้บแรกก็ทำเอาหัวใจเต้นแรง

และเธอไม่รู้เหมือนกันว่าที่หัวใจเต้นแรงเป็นเพราะความหล่อ+++ของเขา หรือเป็นเพราะว่าเธอตกใจที่การเซแทบหงายหลังของเธอมันทำให้เธอเซไปชนคนอื่นเข้าอีกต่อหนึ่งกันแน่ แต่ที่รู้ๆ คือเธอต้องพูดอะไรสักอย่าง สิ่งที่ควรจะพูดในสถานการณ์ที่เหมือนเธอจะเป็นฝ่ายผิด

“เอ่อ ขะ..ขอโทษ”

นาตาชาแทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ แต่ก็พยายามพูดได้จนจบพร้อมๆ กับประคองตัวเองให้กลับมายืนตรงได้

ในขณะที่คนที่เปรียบเสมือนถูกยัดเยียดให้เป็นแผ่นหินหนาหนักที่ตั้งตรงสูงตะหง่านอย่างมั่นคงเพื่อกันเธอไม่ให้ล้มเมื่อกี้นั้นก็ยังคงอยู่ในอาการเดิม คือหน้านิ่ง แววตาก็นิ่ง ไร้ความรู้สึกใดๆ คำขอโทษของเธอ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รับอีกต่างหาก

..เพราะเธอคงทำให้เขาไม่พอใจเข้าให้แล้ว!

ไม่อย่างนั้น ตอนนี้คนที่ถูกยัดเยียดให้เป็นอัศวินคงไม่เปลี่ยนจากแววตานิ่งๆ เป็นแววตาที่เหมือนยังนิ่งก็จริง แต่เหมือนกำลังผสมคำด่าคนที่จำใจรับบทเจ้าหญิง (ซุ่มซ่าม) อย่างเธอทางสายตา

..ถ้าจะล้ม ก็ช่วยล้มให้มันไม่เดือดร้อนคนอื่นหน่อย

ใช่ เธอรู้สึกได้ว่าสายตานิ่งๆ แกมไม่พอใจของเขาที่มองมายังเธอมันคือประโยคประมาณนี้ ก่อนเขาจะเดินจากไปโดยไม่คิดจะเสวนาพาทีเพื่อนสี่ภาคกับเธอสักคำ

“สงสัยจะโกรธ..”

นาตาชามองตามตาละห้อยแล้วก็รู้สึกผิดอยู่ในที เพราะอาการของเขาเป็นแบบนั้น เธอคิดอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากเขาคงโกรธหรือไม่ก็ไม่พอใจ ที่เธอเซไปชนเขา ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่กงการอะไรของเขาเลยที่จะต้องมาเป็นหลักค้ำยันเธอไม่ให้เซหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น เพราะงั้นเขาจะโกรธจนถึงขั้นไม่รับคำขอโทษจากเธอก็คงไม่แปลก

แต่ที่แปลก.. คือเธอไม่รู้สึกหมั่นไส้หรือคิดไปว่าเขาหยิ่งหรืออะไรเลยสักนิด ที่เขาไม่รับคำขอโทษรวมทั้งไม่แม้แต่จะพูดโต้ตอบสักคำ เธอทั้งไม่หมั่นไส้ ทั้งไม่ขุ่นเคือง หนำซ้ำยังรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำที่เขาเหมือนช่วยเธอไว้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เต็มใจ

และที่แปลกไปกว่านั้น คือหัวใจเธอตอนนี้ มันยังเต้นแรงไม่หาย กับสายตาและใบหน้าหล่อนิ่งนั้น ใบหน้าและแววตาที่เหมือนกับว่าไม่ใช่แค่สมองของเธอเท่านั้นที่จดจำมัน แต่หัวใจก็เช่นกันที่กำลังมีสองสิ่งนั้นตราตรึง

@ลานรับน้อง

“เฮ้! เหี้ยเกียร์ ไอ้ผีดิบมาแล้วเว้ย”

นักศึกษาป้ายแดงนามว่าเจไดหันไปยิ้มบอกเกียร์เพื่อนสนิทของเขา ระหว่างที่พวกเขาสองคนกำลังยืนรอเพื่อนสนิทอีกคนนึงในกลุ่ม ‘เกรย์’

“ไหนวะ”

เกียร์หันไปถาม ก่อนจะมองตามสายตาของเจไดไป ถึงได้เห็นไอ้คนถูกเรียกว่าผีดิบกำลังเดินหน้านิ่งๆ ตรงมาทางพวกเขาจริงๆ และสีหน้าท่าทางไอ้สัสนั่น มันนิ่งเป็นสันดานแวมไพร์แบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่สมัยมัธยมมาจนกระทั่งตอนนี้ …มหาลัยปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมการบิน ใช่ พวกเขาร่วมหัวจมท้ายด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม จนตอนนี้มหาลัยก็ยังหนีกันไม่พ้น ยังตายตกตามกันมาอยู่ที่เดียวกันอีก ไม่รู้แบบนี้เรียกว่าพวกเขาทำบุญร่วมชาติหรือชาติที่แล้วร่วมกันทำบาป ชาตินี้เลยต้องมาร่วมกันชดใช้ (เวรกรรม)

“มาแล้วเหรอวะ”

เจไดถามย้ำอีกรอบ เมื่อเกรย์เดินมาถึง และเพราะเกรย์มาถึงแล้วนี่เอง เจไดกับเกียร์ถึงเพิ่งจะเห็นชัดๆ เพราะอยู่ใกล้ จากที่เมื่อกี้เห็นไม่ชัด เพราะเห็นไกลๆ ว่าสีหน้าเกรย์มันไม่ได้นิ่งปกติ แต่มันนิ่ง..ผิดปกติ ราวกับมีอะไรสักอย่างไปกระตุ้นต่อมนิ่งให้เกิดปฏิกิริยา ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่ทำให้เกิดการไหวสะเทือน แต่เป็นปฏิกิริยาที่เหมือนไปกระตุ้นต่อมนิ่งให้ยิ่งนิ่งหนักกว่าเดิม เพิ่มเติมคือแววตาคู่เรียบนิ่งที่เดาความหมายไม่ออก คาดเดาไม่ได้ว่าภายในหัวสมองของคนเป็นเจ้าของมัน กำลังคิดอะไรอยู่

“…” และดูเหมือนว่านอกจากจะเดาไม่ได้แล้ว คนมาดนิ่งก็ไม่อยากให้ใครเดาด้วย ถึงได้เลือกที่จะไม่ตอบอะไร ยังคงนิ่งต่อไปอย่างกับโลกนี้ไม่มีอะไรที่สามารถทำให้เขารู้สึกสะดุ้งสะเทือน

“สัส เป็นเชี่ยไรวะ ทำไมนิ่งแปลกๆ หรือก่อนมาไม่ได้กินเลือดวะ แวมไพร์อย่างมึงเลยไม่กระปรี้กระเปร่า ฮ่าๆ” ถึงจะเห็นว่าตอนนี้เกรย์ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะหยอกล้อได้ แต่สันดานด้านคูณด้านบวกปากหมาเป็นสันดานอย่างเจไดก็ไม่ได้ยี่หระหรือหวั่นเกรงใดๆ

“งั้นให้กูกินเลือดมึงมั้ย เผื่อกูจะกะปรี้กะเปร่าขึ้นมา” ไม่ใช่แค่พูดเสียงเรียบนิ่ง แต่เกรย์ทำท่าจะก้าวเข้าหาเจไดด้วยสีหน้าท่าทางนิ่งๆ แต่จงใจจะเอาเรื่องด้วย กำหมัดอีกต่างหาก บ่งบอกเจตนาชัดเจนว่าเลือดที่เขากะจะกินคือเลือดตรงเบ้าหน้าของไอ้เพื่อนปากหมา ทำเอาเจไดถอยหลังแทบไม่ทัน ยกมือขึ้นมาป้องกันตัวพร้อมกันทั้งสองข้างอีกต่างหาก

“โว้วๆ ใจเย็นครับเหี้ยเกรย์ แหม กูแค่ล้อเล่นเอง ใช่มั้ยวะเหี้ยเกียร์” ไม่วายหันไปหาแนวร่วมอย่างเกียร์ที่ยืนยิ้มมุมปากราวกับอยากรอดูสงครามมากกว่าจะเข้าไปช่วยห้ามทัพ

“ไม่รู้ดิ กูโนคอมเม้นต์” คำตอบเหมือนเป็นการยืนยันว่าเกียร์เลือกอย่างแรก …เลือกให้เกิดสงคราม

“ไอ้เพื่อนเวร” เจไดสบถหยาบบวกมองแรงไปที่เกียร์อย่างไม่ปิดบังว่าถ้าเขารอดจากมือ+ตีนไอ้เชี่ยเกรย์ไปได้ ไอ้เชี่ยเกียร์คือรายต่อไปที่จะโดน (ตีน)

@อีกด้านของลานรับน้อง

“อร๊ายย อีนู๋ววว มาแล้วเหรอยะ แอร๊ยย โล่งไปที พวกกูก็นึกว่ามึงโดนฉุดกลางทางซะละ เห็นตอบแชทก็ไม่ตอบ” ลูกกอล์ฟชะนีเทียมเพียงคนเดียวในกลุ่มทักทันทีที่เห็นนาตาชาเดินเข้ามาหา

“โทษที กูรีบเดินอยู่ เลยไม่ได้ตอบ พวกมึงมาถึงกันนานยัง” นาตาชาตอบก่อนจะถามออกไป โดยหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น อุบัติเหตุที่เหมือนจะทำให้หัวใจเธอหลุดลอยไปกับผู้ชายหน้านิ่งแต่หล่อ+++คนนั้น