LOGIN‘เท่าไหร่’ เสียงทุ่มดังกึกก้องภายในหูของฉัน ประกายดาวชาวับไปทั้งตัว ซีดเผือกลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาคมเข้มเหลือบมองหน้าอกของเธออย่างจงใจ ยิ่งเธอขยับตัวหนี นั้นยิ่งทำให้ร่างกายเธอเสียดสีเข้ากับหน้าอกอันเปลือยเปล่าของเขา
มือหนาทั้งสองข้างกดข้อมือเล็กลงบนโซฟาภายในห้อง Vvvip
“ว่าไง ฉันถาม เท่าไหร่” สมองทื่อ ยังไม่ทันประมวลผลนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาในระยะใกล้ชิด ใกล้มาก มากซะอีกนิดปลายจมูกของเขาจะแตะที่ปลายจมูกของฉัน
!! ตุบๆ ตับ ๆ !! หัวใจดวงเล็กเต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับรู้สึกได้ ใบหน้าสวยรู้สึกร้อนพราวๆ ขึ้นมาด้วยท่าทีเขินอายที่เธออยู่ในท่าที่อันตรายกับเขา
“ถ้า พี่หมายถึง เครื่องดื่มพวกนี้ 3,000 บาท เช็คบิลที่ข้างล่างได้เลยค่ะ” ไม่รู้แหละว่าเขา หมายถึงอะไร แต่ถ้าเป็นเครื่องดื่มตั้งตรงหน้านี้ ราคาคงประมาณนี้แหละ ประกายดาวหลับตาพริบๆ ตอบ
หึ...! ภีมภพใบหน้าอันหล่อเหลาขมวดคิ้ว ที่เธอตอบมาคือราคาเครื่องดื่มพวกนี้ สามพันแค่บรั่นดียี่ห้อนี้ก็ไม่ใช่แล้ว คนตัวโตเดาะลิ้นเข้ากระพุ้งแก้ม ภีมภพพยายามใช้ความคิด เขาชำเลืองมองสายริสแบนด์บนข้อมือของเธอ ‘เด็กใหม่งั้นเหรอ’
มือหนาจับข้อมือเล็กข้างขวาขึ้นมา ริมฝีปากหนักหนาได้รูปของคุณหมอพรมจูบข้อมือสวยแผ่วเบาซ่าบซ่าน ทำเอาร่างบางถึงกับสะท้านวาบๆหวิวๆ กับการกระทำของคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ประกายดาวคาดไม่ถึงที่เขาพรมจูบข้อมือของเธอ ใบหน้าสวยชะงักนิ่งค้าง หลงเสน่ห์คุณหมออย่างไม่รู้ตัว ฉันหูอื้อตาลายไปหมด เพียงแค่สลัดมือออกจากริมฝีปากหนาของพี่หมอภีมภพฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรง
“ริสแบนด์สีชมพู หมายความว่ายังไง สาวน้อย” น้ำเสียงเซ็กซี่ยั่วยวนถาม ขณะนัยน์ตาคมคู่ดุเพ่งสายตามายังเธอด้วยความรู้สึกสื่อความหมาย
‘หมายความว่าไง ฉันก็ไม่ทราบซะด้วยสิ’ แต่ยัยมายด์เคยบอกว่า ยัยแอมมี่ทำงานที่นี่
“พนักงานของที่นี่ค่ะ...” คนตัวเล็กตอบน้ำเสียงตะกุกตะกัก ประกายดาวประหม่าเสียอาการราวกับไม่เป็นตัวเอง
“งั้นเหรอ...” หึ...นี้ยัยนี้ซื่อหรือทึ่มกันแน่ มือหนาอีกข้างของคุณหมอลูบไล้เรียวขาสวย จนกระทั่งถึงโคนขาของเธอ
“ฉัน...ว่า พี่หมอ...” คำว่าภีมหลุดกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากเรียวสวยได้รูป ถูกริมฝีปากหนาประกบจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยท่าทีตกใจ จะ...จูบ ฉันถูกที่หมอภีม ขณะที่ฉันไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจ ภีมภพผมไม่ชอบคนโกหก เพียงแค่ตอบมาตรงๆ ว่า‘ขาย’ ผมก็ไม่ติด แต่ใครจะคิดว่ายัยผมจุกเธอเล่นแง่ ปั่นหัวผม เฉไฉ ตอบไม่ตรงคำถาม
เมื่อเล่นตัวแบบนี้ ก็ต้องลองกันหน่อย ทว่าขณะที่ผมดันลิ้นเข้าโพรงปากเล็ก ภีมภพกับรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ทุกครั้งที่ผมสอดลิ้นเข้าโพรงปากของใคร จะถูกแลกลิ้นกลับเสมอ แต่ตอนนี้กับไม่ใช่ นอกจากที่จะไม่ส่งลิ้นกลับแล้ว เธอยังพยายามผลักและดันลิ้นผมออก
“อ่าส์...” จากที่ภีมภพแทรกลิ้นกวาดชิมโพรงปากหวานอย่างดูดดื่มและหนักหน่วง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มต่อต้าน ขัดขืน เล่นตัว ปฏิเสธจูบที่ตนมอบให้ ลิ้นสากหนาดันเข้าโพรงปากอย่างหนักหน่วงรุนแรงและป่าเถื่อนขึ้นเรื่อยๆ
!! ตุบ ตับ !! มือเรียวทุบเข้าหน้าอกแกร่งหนาของคนตัวโต จูบที่เธอไม่พร้อมที่จะรับมัน แต่เขาจงใจยัดเยียดเข้ามานั้น ประกายดาวนั้นแทบช็อกร่างบางแทบหยุดหายใจ ’จะ...จูบแรกของฉัน’
ประกายดาวรู้สึกแสบจี๊ดๆ ที่ภีมภพดันลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธอ เขาไม่เว้นช่องว่างให้เธอมีโอกาสได้หายใจ
!! ฮือ...!! จูบที่ดุเดือดที่เขาจงใจแทรกลิ้นเข้า จูบดูดวิญญาณ ประกายดาวหน้ามืดตามัว หวิวๆ ท้องไส้ปั่นป่วนยังไงชอบกล จูบแรกของฉันที่ไม่เคยแตะกับผู้ชายคนไหนมาก่อน จริงอยู่ว่าฉันชอบเขา แต่ในเมื่อฉันยังไม่พร้อม ถึงจะหล่อมากแล้วไง แต่ใช่ว่าจะยอมให้จูบหรอกนะ
!! อู้อี้...!!
ยิ่งคนใต้ร่างต่อต้านขัดขืน ภีมภพนั้นยิ่งเพิ่มน้ำหนักลงริมฝีปากเรียวบางอย่างหนักหน่วง
“อ่าส์...” ใครจะคิดว่าเด็กร้านที่นี่ เพียงแค่สอดลิ้นใส่กับถูกใจเขาชะมัด แม้จะดูไม่เป็นงาน เล่นตัวไปหน่อย แต่กับมีเสน่ห์ รู้สึกหลงใหลกับจูบที่แสนธรรมดา ทว่าขณะที่ลิ้นเรียวลิ้นร้อนระอุของผมสัมผัสเข้าริมฝีปากเรียวบาง มือข้างขวาสัมผัสแบบเค้นเข้าบริเวณหน้าอกอวบอึ๋มผ่านเนื้อผ้า ลิ้นตวัดโพรงปากหวาน ส่วนมือบีบขย้ำเข้าเต้าอกอวบอึ๋มตรงหน้าไปตามแรงอารมณ์ดิบที่ตนเร้า
“ใหญ่โคตร ใครจะคิดว่ายัยผมจุก ไซส์มินิที่ไอ้ไทม์” สะกิดให้ผมในวันนั้น จะซ่อนรูปเต็มไม้เต็มมือผมขนาดนี้
“อ่าส์...อืม” จากที่อยากลิ้มลอง แต่กลับกลายเป็นว่าผมหยุดลิ้นและมือไม่ได้
“อ่าส์...” ไม่ใช่เพียงแค่ภีมภพที่เสียอาการกับจูบอันเร่าร้อนที่ตนมอบให้หญิงสาวตรงหน้า ประกายดาวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ของร่างกาย จูบอันดูดดื่ม และรุนแรงที่คนตัวสูงมอบให้ ฉันแทบจะตายลงตรงนี้ มือหนาอีกข้างกดข้อมือทั้งสองข้างไว้ติดโซฟา ขณะที่ป้อนจูบเข้าโพรงปากหวานอย่างช่ำชองและดูดดื่ม ภีมภพไม่อาจหยุดจูบอันเร่าร้อนนี้ได้ เมื่อเกิดอารมณ์ในร่างกายชายแล้วนั้น
มือหนาลูบไล้สัมผัสบริเวณเรียวขา ภีมภพถลกชายชุดเดรสลากนิ้วอันตรายไล่มาถึงโคนขาเนื้ออ่อน ประกายดาวไม่อาจปฏิเสธและดันตัวเองออกมาได้ เมื่อเธอถูกคนมากประสบการณ์ระดมจูบไปทั่วทั้งใบหน้าและริมฝีปากเรียว ภีมภพบดขยี้ลงกลีบปากบางอย่างหนักหน่วง
!! จ๊วบ จ๊วบ !! เสียงจูบดังไปทั่วทั้งห้อง
“อะ...อืม” ประกายดาวถึงนี้เป็นครั้งแรกที่ร่างกายฉันกับต่อต้าน อารมณ์ดิบที่เริ่มปะทุขึ้นไม่ได้ เพียงแค่เป็นริมฝีปากอันเร่าร้อนของพี่หมอตวัดเข้าใส่ไม่ยั้งแรงอารมณ์ ฉันรับรู้ถึงร่างกายที่ผิดปกติ รู้สึกได้ถึงน้ำใสๆ ของฉันแฉะมาที่บริเวณส่วนนั้น แต่แล้วกับต้องชะงัก เมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมบางอย่างที่สะกิดและสอดเข้าร่องสวาทของฉัน
“อะ...อะ นี้” เขาดันนิ้วเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน ประกายดาวรู้ตัวอีกที ร่างบางกระตุกตัวตามแรงขยับของนิ้วอันตรายที่นักศึกษาแพทย์ปี 4 ดันเข้าโพรงพิศวาสของเธอ
! หือ...!! นี้ฉันกลายเป็นคนใจกล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ คนใต้ร่างเด้งตัวบิดเร้าขึ้นมาตามแรงขยับของนิ้ว ขณะที่ถูกริมฝีปากหนาเข้าครอบงำอย่างหนักหน่วง
“อะ...อืม” นี้ร่างกายฉันเป็นอะไร ฉันรู้สึกหวิวๆ จนจะทนไม่ไหวแล้ว
!! แฉะ แฉะ !! ภีมภมกระตุกนิ้วเข้าๆออกๆ แค่นิ้วยังรัดผมแน่นขนาดนี้ ถ้าได้กระแทกสักที จะรัดเขาแน่นขนาดไหนกันเชียว ชักอยากลองแล้วสิ
“จ๊วบ จ๊าบ” ก่อนที่คุณหมอจะถอดจูบออก เน้นริมฝีปากบดขยี้ลงอย่างหนัก มือหนาปลดปมผ้าขนหนูที่พันรอบเอว
!!พรึบ !!
“เย้ เย้”“สีเขียว และสีแดง เข้าเส้นชัยไปพร้อมกัน เสมอ” เสียงพิธีกร ประกาศ ทำเอาผู้แข่งขันและกองเชียร์ถึงกับเหนื่อยหอบไปตามๆ กัน ภีมภพและไทม์วิ่งแข่งไปสองรอบ คุณพ่อลูกสองถึงกับวิ่งหมดแรงหอบไปตามๆ กัน“เสมอ นะคะหนุ่มๆ” ปลายฝันหันไปเอ่ยกับสามีของเธอ“พี่หมอภีม ไม่ชนะไม่เป็นไรค่ะ แต่ชนะใจดาวและเจ้าสองแสบก็พอค่ะ” ประกายดาวเอ่ยพร้อมกับระบายยิ้มหวานให้สามี“พี่ทำดี ที่สุดแล้วที่รัก ไอ้ไทม์มันขายาววิ่งเร็วมาก”“มึงก็เหมือนกัน แค่ออมแรงให้กูสักนิดมันจะตายไหมว่ะ”“เหอะๆ กูบอกแล้ว ไม่เคยแพ้ใคร”“ไม่แพ้แต่เสมอนะคะ พ่อพ่อขา” ประกายดาวเอ่ยกับสองหนุ่มใหญ่ เมื่อการแข่งขันครั้งนี้เสมอ กลับกลายเป็นว่าฉันและปลายฝัน ทำหน้าที่เลี้ยงพี่หมอภีมพี่ไทม์และเด็กๆ เอง“ไปค่ะ เด็กๆ อยากทานอะไร วันนี้หม่ามี้กับ ป้าปลายฝันเลี้ยงเองลูก” ฉันเอ่ยกับเด็กๆ และสองหนุ่ม“พิซซ่า สปาเก็ตตี้ ไอศครีม เคเอฟซี”“จัดไปสิคะ เด็กๆ ไปกันเลย” เมื่องานกิจกรรมที่โรงเรียนจบลง เราทั้งสองครอบครัวก็พาเด็กๆ ไปทานของ อร่อยๆ เอาใจพวกเขา ซึ่งครอบครัวของฉัน และปลายฝัน รวมถึงครอบครัวพี่มาคัส พี่ฟรอสต์เราก็จะรวมตัวกันเช่นนี้ บ่อยๆ พาเด็กๆ มาเจอก
~ 3 ปีต่อมา ~ ประกายดาวร่างบางในชุดกางเกงสีขาว สวมด้วยเสื้อกีฬาสีแดงเหมือนกับน้องตะวันและน้องติณณ์ติณณ์ซึ่งวันนี้ พิเศษหน่อย เนื่องจากเป็นงานกีฬาสีของเด็กๆ ซึ่งกิจกรรมวันนี้ ไม่ได้มีเพียงสองหนุ่มน้อยของฉันที่ได้ร่วมกิจกรรมของทางโรงเรียน แต่มีผู้ปกครองไปร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ด้วย ร่างบางใบหน้าสวยคุณแม่ลูกสองอย่างประกายดาว ยืนติดขอบสนามนอกจากวันนี้เป็นกองเชียร์ลูกๆ แล้ว แต่ตอนนี้ฉันยังมาเป็นกองเชียร์ ส่งกำลังใจให้กับสามีสุดหล่อ อย่างคุณหมอภีมภพ ที่วันนี้หนีงานที่โรงพยาบาลมาทำหน้าที่ป๊ะป๋าของลูกๆ ร่วมกิจกรรมกับลูกชายที่โรงเรียน ร่างสูงในชุดกีฬาสีแดง สีทีมของลูกๆ แล้วนั้นภีมภพ วันนี้ผมยังทำหน้าที่วิ่งผลัดแข่งกับทีมสีเขียว ซึ่งคู่แข่งผมในวันนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลูกพี่ไทม์ของผมนั้นเอง วันนี้ไอ้ไทม์มันมาทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองให้กับเด็กๆ อย่างน้องทับทิมลูกสาวคนสวย และน้องแทนไท ลูกชายสุดที่รักของไทม์ โดยทีมฝั่งนั้นก็ไม่น้อยหน้ามีน้องปลายฝันมาเกาะติดขอบสนามส่งกำลังใจเชียร์สามีของเธอเช่นกับภรรยาของผมประกายดาว คุณแม่คนสวยมาให้กำลังใจน้องตะวันที่ทำหน้าที่วิ่งแข่งเสร็จแล้วนั้น จะเหลือก็แต่
@โตเกียว ประเทศญี่ปุ่นด้านประกายดาว สองวันต่อมาหลังจากที่ฉลองวันเกิดกับครอบครัวที่ไทยเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น พี่หมอภีมก็พาฉันและลูกๆ ทั้งสองบินลัดฟ้ามาเที่ยวไกลถึงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นทริปเที่ยวต่างประเทศ ครั้งแรกของครอบครัวเรา เพราะเด็กๆเริ่มโต ฉันและพี่หมอภีมอยากเปิดโลกกว้างให้กับสองหนุ่มน้อย ป๊ะป๋าภีมภพ ที่อยากสร้างความทรงจำในวัยเด็กให้ลูกๆ ได้เรียนรู้ประสบการณ์ที่เขาต้องเจอในอนาคตร่างบางในชุดเสื้อยืดดิสนีย์สีขาวแดง ซึ่งวันนี้ถือเป็นวันครอบครัว และครอบครัวของเรามาในธีมดิสนีย์ เพื่อให้เข้ากับสถานที่ และตอนนี้ฉันว่าคนที่ตื่นเต้นสุดๆ ไม่ใช่เด็กๆแล้วละ ดูเหมือนจะเป็นป๊ะป๋าภีมสุดหล่อของลูกๆ มากกว่า“ดูสิครับลูกชุดสวยไหม เอ่ย” ภีมภพถามลูกชายตัวน้อย ขณะที่เข็นรถเด็กให้กับลูกชายคนเล็ก“หล่อ ครับ ป๊ะป๋า” เสียงน้องตะวันเอ่ยกับป๊ะป๋าภีม“เหมือนๆ ”“เหมือนป๊ะป๋า ใช่ไหมลูก”“ครับ หม่ามี้”ด้านประกายดาว ทว่าขณะที่คนตัวเล็กเดินจูงมือน้องตะวัน ภีมภพเข็นรถเข็นลูกชาย เดินเข้าดิสนีย์แลนด์ ซึ่งเป็นภาพที่ฉันไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อน ไม่คิดว่าตัวฉันเองจะมีครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่นถึงเพียงนี้ ภีมภพพ
1 ชั่วโมงต่อมาบนรถของภีมภพที่เต็มไปด้วยสมาชิกในครอบครัว เบาะหลังมีเด็กชายตะวัน ส่วนเบาะหน้าเป็นของหม่ามี้คนสวย และเด็กชายติณณ์ที่นั่งตักคุณแม่ ซึ่งก่อนที่ผมจะไปทำงาน ทุกเช้าต้องมาส่งลูกชายที่โรงเรียน จากนั้นก็ไปส่งประกายดาวที่บริษัทของคุณย่าพอมาถึงโรงเรียนของตะวัน ภีมภพก็จูงมือลูกชายเดินไปส่งถึงมือคุณครู ซึ่งเป็นความตั้งใจของผมและดาว ที่เราสองคนจะมาส่ง มารับตะวันที่โรงเรียนพร้อมหน้าพร้อมตากัน พอหลังเลิกเรียนก็จะมารับ จากนั้นเราก็พาลูกๆ และภรรยา กินข้าวนอกบ้าน เดินจูงมือกันเล่น ออกกำลังกายที่สวนสาธารณะ ถ้าวันไหนไม่ออกจากบ้าน คุณพ่ออย่างผมก็ทำหน้าที่สอนการบ้าน เข้าครัวทำกับข้าวให้เด็กๆ เป็นอีกช่วงหนึ่งชีวิตที่ผมมีความสุขมาก ไม่ต่างจากสมัยวัยเรียนหลายเดือนต่อมาด้านภีมภพและวันนี้เป็นอีกวันสำคัญของครอบครัวผม นั้นคือวันคล้ายวันเกิดของประกายดาว โดยที่คนที่ถือเค้กปอนด์โต เซอร์ไพรส์วันเกิดหม่ามี้คือ เจ้าสองแสบ ที่เป็นคนเลือกเค้กให้หม่ามี้คนสวยเองกับมือด้านประกายที่วุ่นวายกับการจัดเตรียมกระเป๋า ของลูกๆ และภีมภพ ภายในห้อง เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันหยุดครอบครัวเราจะเดินทางไปเที่ยว หน้าที่เตรีย
~ 3 เดือนต่อมา ~ @ร้านอาหารมาเซลส์ ประกายดาวและวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันสำคัญที่ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นกว่าเมื่อครั้งก่อน ร่างบางในชุดเจ้าสวยสีขาว ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มเครื่องสำอาง โดยช่างแต่งหน้าชื่อดังของเมืองไทย ประกายดาวจากที่สวยหวานเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอถูกแต่งแต้มเครื่องสำอาจ ใบหน้าเจ้าสาว พวงตำแหน่งว่าที่คุณแม่ลูกสอง เปล่งปลั่งมีออร่า ราวกับเจ้าหญิงแสนสวย วันนี้เป็นงานมงคลสมรสของเธอและภีมภพ งานถูกจัดขึ้นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง บรรยากาศที่เต็มไปด้วย ดอกไม้สีสันสดใส ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้สีเขียว สบายดี แขกที่มาในงานวันนี้ มีเพียงครอบครัว ญาติ และคนสนิทของทั้งสองฝ่าย ทามกลางบรรยากาศอบอุ่น และเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ส่วนลูกชายตัวน้อยของฉันก็มาในชุดสูทสีดำ มีดอกไม้ช่อเล็กๆ ปักที่บริเวรหน้าอก ชุดเดียวกับเจ้าบ่าวของฉันในวันนี้“รอบบนี้ เป็นรอบสุดท้ายแล้วนะลูกชาย” เสียงพ่ออรัณ คุณพ่อสุดที่รักของหมอภีมเอ่ยกับลูกชาย ทว่าหันมายิ้มให้กับลูกสะใภ้“คนนี้คนสุดท้าย แล้วคับ คุณพ่อ ไม่มีรอบสาม แน่นอน” ภีมภพในชุดสูทสีเข้มเดินจูงมมือลูกชายตัวน้อย พยานรักของผมและประกายดาวในงานแต่งครั้งนี้“สัญญานะคับ พี่
วันต่อมาด้านภีมภพเช้าวันหยุดอันแสนสดใส เมื่อคืนกว่าจะพาเมียพาลูกหลับได้ ล่อไปตี 3 นับเป็นสัญญาณที่ดีคับ ที่เมียยอมให้นอนด้วย จากบ้านที่ตึ่งเครียดมานานนับครึ่งปี ทว่าเช้านี้กับสดใสขึ้นทันทีทันใดภีมภพร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น ที่ป้อนข้าวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเองกับมือนั้น“วันนี้ป๊ะป๋าป้อนเอง เลยนะไอ้แสบ ทานเยอะๆนะคับลูกชาย” ภีมภพเอ่ยกับลูกชายสุดที่รัก นานๆ ทีเขาจะได้มีเวลาป้อนข้าวลูก ไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดมีลูกมีเมีย ขณะที่อายุไม่ถึง 30 สายตาคมเข้มเหลือบมองภรรยาตัวน้อย ประกายดาวที่นั่งให้กำลังใจลูกทานข้าวข้างๆ ผม ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข“แบบนี้สิค่อยเหมือนเป็นครอบครัวหน่อย” ภีมภพเอ่ยกับประกายดาว“อ้ำ อ้ำ อีกคำนะคับคนเก่ง” พอตะวันอ้าปากรับ ประกายดาวก็ปรบมือชื่นชมลูก!! แป๊ะ แป๊ะ !!“เก่งมากคับ ตัวแสบของหม่ามี้”ด้านภีมภพวันหยุดของผม พอป้อนข้าวลูกชาย พาตะวันอาบน้ำเสร็จ จากที่ตั้งใจจะพาตะวันไปเปลี่ยนนามสกุล จากนามสกุลประกายดาวมาเป็นนามสกุลผม แต่ลืมไปว่าวันนี้เป็นวันหยุด“ดาว วันนี้อยากพาลูกไปไหนไหมคับ” ภีมภพถามขณะที่ ประกายดาว พาลูกมานั่งเล่นในบ้าน“ดาว ไม่อยากไปไห
สัปดาห์ต่อมา @S2c Club ประกายดาวร่างบางในชุดเดรสสีดำ ใบหน้าเรียวได้รูปถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางลุคสาวธรรมดา เปลี่ยนเป็นลุคคุณหนู ผมยาวม้วนเป็นจุกขึ้นกลางหัว ถูกปล่อยสยายลงกลางหลัง รับกับใบหน้าสวยดูน่าค้นหาประกายดาวที่ฉันมาหยุดหน้าผับหรูย่านเอกมัย ซึ่งเป็นสถานบันเทิงที่คนกระเป๋าตังหนักมักจะมาผ่อนค
3 วันต่อมาด้านประกายดาวถึงแม้วันนั้นพี่หมอภีมภพจะจำฉันไม่ได้ ใช่ว่าฉันจะทิ้งความพยายามเข้าหาเขาหรอกนะ สามวันที่ผ่านมาฉันเดินลัดเลาะมายังตึกคณะแพทย์ แต่กับไร้เงาของคนที่ฉันอยากเจอมากๆ“เห้ย...” เศร้าชะมัด ไม่ได้หวังให้เขามาชอบฉันหรอกนะ ไม่เห็นหน้าเห็นตึกเรียนก็ยังดี แต่นั้นก็ไม่มีวี่แววจะเจอพี่หมอภ
สัปดาห์ต่อมาด้านประกายดาว หลังจากที่ฉันเดินผ่านหน้าตึกคณะแพทย์หลายวันกับไม่เจอพี่หมอภีมหรือเขาจะไปฝึกงานที่โรงพยาบาลกันน๊า อยากเจอ ภาวนาให้ฉันเจอเขาทีเถอะ ร่างบางครุ่นคิด ทว่าขณะที่เดินไปโรงอาหาร หาอะไรทานก่อนขึ้นเรียนนั้น สายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงอันคุ้นตาที่เดินผ่านหน้าไป ตรงหน้าฉันนั้นปลายฝ
มาถึงห้องชมรมประกายดาวเปิดประตูเข้าไป สายตาสะดุดกับกระเป๋าตัวเองวางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าสวยฉีกยิ้มหวาน“นึกว่าจะไม่เจอแล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยทว่าขณะที่ประกายดาวเดินลงจากตึก ด้วยแสงไฟที่เปิดเพียงไม่กี่หลอดนั้น ร่างบางที่ไม่ทันระวังขาก้าวพลาดนั้น!! อร้าย...!! ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจ!! ตุบ !! ร่า







