บทที่ 24 เพราะผิดหวัง

“อย่าให้พูดเลยค่ะคุณภัทร...” คุณแม่บ้านทอดถอนใจ

“ตั้งแต่เมื่อวานหลังจากที่คุณมนเก็บห่อผ้าออกไป คุณพีก็ล็อกตัวเองอยู่ในห้องทำงานชั้นล่างทั้งคืน ไม่ยอมออกมากินข้าวกินปลาเลยค่ะ ป้าเคาะประตูเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ พอเช้ามืดป้าแอบแง้มประตูเข้าไปดู... โอย... คุณภัทรเอ๋ย สภาพดูไม่ได้เลยค่ะ กลิ่นเหล้าหึ่งไปทั้งห้อง ขวดยาเหล้าฝรั่งราคาแพงวางเกลื่อนกลาดเต็มพื้นไปหมด แกดื่มจนเมาพับหลับคาที่เลยค่ะ พอตื่นมา ก็ยกแก้วดื่มต่ออีก เมาวนเวียนอยู่แบบนั้นเลยค่ะ”

ฟังถึงตรงนี้ หัวใจของภัทรวดีก็กระตุกวูบ ความรู้สึกห่วงใยอันประหลาดแล่นปราดขึ้นมากลางอกอย่างห้ามไม่อยู่

ภาพชายหนุ่มร่างสูงผู้เคยทระนง สุขุม และเย่อหยิ่ง ยามนี้กลับต้องมาจมกองสุรา เพราะความจริงอันเจ็บปวด

เรื่องเขาเมานี่ ตบหน้าเธอให้รู้สึกวูบโหวงตามไปด้วย เพราะนั่นหมายถึง ชายหนุ่มรักมนสิชามาก สีหน้าของเธอละเหี่ยลงอย่างชัดเจน ใจเจ็บหนึบ เหมือนกับคนอกหักเพราะรักเขาข้างเดียว

‘เขาคงเจ็บปวดมากสินะ... ตลอดที่ผ่านมา เขาคิดมาตลอดว่า กำลังดูแลผู้หญิงที่รัก และใกล้จะตาย แต่สุดท้ายกลับเป็นเพียงเรื่องโกหกลวงโลก’

ภัทรวดีพยายามกดความรู้สึกสงสาร และสมเพชตัวเองด้วย นั้นลงไป ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามสำคัญที่ค้างคาอยู่ในหัวใจมาตลอดทั้งคืน

“ป้าคะ... เรื่องที่คุณมนโกหก เรื่องโรคมะเร็ง... แล้วก็เรื่องที่เธอไม่ได้ป่วยจริง มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ? แล้ว... คุณพีรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น จ้องมองคุณแม่บ้านอย่างค้นหา

คุณอำพรมองหน้าภัทรวดีด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าถอนหายใจอีกครั้ง

“เรื่องจริงสิคะคุณภัทร ป้าเองก็ยังตกใจจนแทบช็อกเลยค่ะ เมื่อวานทนายณัฐหอบแฟ้มเอกสารหลักฐานทุกอย่าง ทั้งเรื่องรักษา เรื่องทางการแพทย์ และเรื่องเงินอีกมากมาย มาเปิดกางต่อหน้าคุณพี ป้าแอบฟังอยู่ ได้ยินเต็มสองหู ทั้งหมอฝรั่ง ทั้งหมอไทยเซ็นชื่อยืนยันกันให้วุ่นว่า คุณมนไม่ได้เป็นมะเร็งบ้าบออะไรนั่นเลย แถมเรื่องมดลูก... เธอก็ถูกตัดออกไปตั้งหลายปีแล้ว เพราะเรื่องอื่น ไม่ใช่เพราะโรคร้ายอะไรนั่นสักนิด คุณพีถึงได้โกรธจนใจพังอย่างไรละคะ ถึงกับไม่ทนที่จะเห็นหน้าของคุณมนอีก คุณพีจึงได้ไล่เธอออกไปในทันทีค่ะ”

ภัทรวดีนิ่งฟัง คำยืนยันจากปากคุณแม่บ้าน ยิ่งตอกย้ำว่า สิ่งที่เธอแอบสืบรู้มาทั้งหมด ไม่ใช่เรื่องคิดมากไปเอง

ภัทรวดีควักมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม เธอปลดล็อกรหัสผ่านสองชั้นอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้คุณอำพร แล้วยื่นหน้าจอให้ดู

“ถ้าอย่างนั้น... ป้าลองฟังนี่สิคะ”

นางขมวดคิ้วสงสัย เอียงมองหน้าจอโทรศัพท์ของภัทรวดี บนหน้าปรากฏไฟล์ภาพถ่ายเอกสารทางการแพทย์ฉบับภาษาไทยและอังกฤษอย่างชัดเจน ทั้งผลการตรวจมดลูก ประวัติการรักษา

และรูปถ่ายขวดยาวิตามินธรรมดาที่ไร้ฉลาก ซึ่งภัทรวดีแอบถ่ายมาจากห้องนอนของมนสิชา ที่สำคัญที่สุดคือ... ไฟล์คลิปเสียงความยาวหลายนาที ภัทรวดีเอื้อมนิ้วไปกดเล่นไฟล์เสียงนั้นทันที

(“แกไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้เป็นมะเร็งอะไรทั้งนั้น หมอเขาก็รู้ แต่ฉันจ่ายเงินให้เขาเขียนผลตรวจปลอม พีเขาสงสารฉันจะตาย ฉันบอกว่าใกล้ตายแล้ว เขาก็เชื่อ ฮ่าๆ”) เสียงหัวเราะเย้ยหยันอันแหลมสูงของมนสิชาดังกระหึ่มออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ชัดเจนทุกถ้อยคำ จนไม่ต้องตีความใดๆ อีกต่อไป

คุณอำพรฟังแล้วถึงกับยกมือขึ้นทาบอก อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าถอดสีจนเป็นสีขาวซีด

“ตายแล้ว คุณพระคุณเจ้าช่วย” คุณแม่บ้านร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แม้จะมีมูลอยู่ แต่ก็ไม่เคยได้ยินอะไรจังๆ แบบนี้

“นี่มัน... นี่มันเสียงคุณมนจริงๆ ด้วยค่ะ คุณภัทร... คุณภัทรไปได้หลักฐานพวกนี้มาจากไหนคะเนี่ย”

“ภัทรบังเอิญผ่านไป ตอนที่เพื่อนคุณมนมาเยี่ยม แต่ไม่ได้ตั้งใจอัดเสียงนะคะ มันบังเอิญจริงๆ มือของภัทรไปโดน จากวันนั้น ก็เลยแอบเข้าไปเก็บหลักฐานพวกนี้ในห้องของคุณมน ในตอนที่เธอไม่อยู่ค่ะ”

ภัทรวดีเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“แล้วทำไมไม่บอกแต่เนิ่นๆ ค่ะ”

“ภัทรไม่อยากใส่ร้ายใครนะคะ อีกอย่างเขาต้องไม่เชื่อภัทร”

“โธ่เอ๊ย!”

“คือภัทรรู้ความจริงมาสักพักแล้วค่ะป้า แต่ภัทรไม่กล้าบอกใคร เพราะภัทรกลัวว่า หาภัทรพูดออกไปแล้วจะไม่มีใครเชื่อคำพูดของภัทร อีกอย่างสถานะของภัทรก็แค่ผู้อาศัย เป็นเพียงแม่อุ้มบุญ ไม่ใช่ภรรยาตัวจริงของเขา ทั้งภัทรกลัวที่สุดค่ะ เหมือนที่บอก ว่าคุณพีอาจหาว่า ภัทรอิจฉาตาร้อน จนสร้างเรื่องทำร้ายภรรยาของเขาน่ะค่ะ”

คุณอำพรมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความเอ็นดูแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารในชะตากรรม แรกๆ นางก็ร้ายกับภัทรวดีเหมือนกัน แต่พอนานๆ ไป ก็รู้ว่าเธอเป็นคนไม่มีพิษภัย ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอย่างคุณมนสิชา

คุณแม่บ้านเอื้อมมืออันอบอุ่นไปกุมมือเรียวของภัทรวดีไว้แน่น

“โธ่... คุณภัทรขา ป้าเข้าใจแล้วค่ะ คุณภัทรต้องอดทนเหลือเกิน ต้องแบกรับหลายเรื่อง ฮึ! มากมายเหมือนกันนะคะ ต้องเก็บอะไรหลายอย่างขนาดนี้เอาไว้คนเดียวตั้งนาน มิน่าล่ะ ช่วงก่อนหน้านี้ป้าเห็นคุณภัทรดูเกร็งๆ และระวังตัวตลอดเวลา เอ่อ... คุณมนก็หาโอกาสร้ายใส่คุณเหมือนกันนะคะ”

“ป้าก็เห็นใช่ไหมคะ”

“ค่ะ แต่ป้าก็เป็นผู้น้อย ขอโทษนะคะ ในสิ่งที่ป้าแสดงออกกับคุณภัทรในเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ไม่ต้องระวังตัวแจแล้วค่ะ คุณมนก็ไปแล้ว เฮ้อ... แสดงได้เก่งจริงๆ ในคราบคนป่วย ทำไปได้ สงสารคุณพีแท้ๆ ไม่รู้ว่าคุณมน จิตใจทำด้วยอะไรกันแน่ ทำไมถึงได้เลือดเย็นหลอกลวงคุณพี กับทุกคนได้ถึงขนาดนี้”

ภัทรวดีทำเพียงยิ้มชืดๆ เธอปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง แล้วซุกมันกลับเข้ากระเป๋าตามเดิม หัวใจของเธอบัดนี้ยุ่งเหยิงกับเรื่องของพีรวิชญ์ ช่างกวนใจเธอนัก ด้านหนึ่ง... ความเป็นห่วงพีรวิชญ์ ไม่อยากให้เขาต้องจมอยู่กับความเศร้าเสียใจ

ไม่รู้สภาพของชายหนุ่มจะเป็นอย่างไร เธอเข้าใจ เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่งั้นจะทำแบบนี้กับเธอเหรอ ไปหาใครก็ได้เป็นแม่อุ้มบุญ แต่ที่เขาเลือกเธอ เพราะพ่อของภัทรวดีทำให้ครอบครัวของเขาพัง

เขาแพ้ใจกับคนที่ทรยศหักหลัง โดยเฉพาะคนที่เขาให้ใจ เวลาที่ทุ่มให้ กับการตามใจของพีรวิชญ์

นั่นยังไม่พอให้มนสิชาซื่อสัตย์ต่อความดีของเขา ตลอดที่อยู่กับเขาได้ไม่นาน ภัทรวดีเห็นมุมดีๆ ของผู้ชายคนนี้ พีรวิชญ์ไม่ได้น่ากลัว เขายังเคยแสดงมุมอบอุ่นให้เธอเห็น เวลาที่เขามาเล่นกับลูก และส่งมือลูบไล้ลงไปที่หน้าท้องของเธอ สายตาของชายหนุ่มอ่อนโยนที่สุด

มุมนี้แหละ ที่ก่อเกิดความผูกพันระหว่างเธอกับพีรวิชญ์อย่างช้าๆ และเป็นภัทรวดีเอง ที่ยอมเปิดประตูใจ แถมเธอยังเดินเข้าไปหาเขาอีก ไปหาพีรวิชญ์แบบยกใจให้ทั้งดวง

แต่สุดท้าย แม้ภัทรวดีจะอิจฉามนสิชาแค่ไหน ที่เขารักและตามใจมนสิชาขนาดนั้น สิ่งที่ทุ่มเทไป กลับได้มาซึ่งคำลวง นี่แหละที่ทำให้พีรวิชญ์ใช้เหล้าในการทรมานตัวเอง

ในจิตใจของหญิงสาวก็เจ็บปวดและทรมานเหมือนกัน กับความเป็นจริงที่กระแทกตบหน้าเธออย่างจังๆ ว่าตนเองเป็นคนมาทีหลัง ไม่ใช่หญิงที่พีรวิชญ์มอบหัวใจให้

ภัทรวดีก้มลงมองหน้าท้องที่นูนใหญ่ของตัวเอง มือเรียวสั่นสะท้านขณะลูบไล้เบาๆ ผ่านเนื้อผ้า

มนสิชา... ผู้หญิงที่จะมาเอาลูกของเธอไปเลี้ยงเป็นของตัวเอง ได้ถูกเฉดหัวออกไปจากชีวิตของพีรวิชญ์แล้ว

‘แล้วต่อไปล่ะ? สัญญาอุ้มบุญบ้าๆ นี่จะยังคงอยู่...ไหมหนอ’

‘และเมื่อวันคลอดมาถึง ใครจะเป็นคนเลี้ยงเด็กน้อยคนนี้?’

‘พีรวิชญ์จะริบลูกไปจากเธอเหมือนเดิมใช่ไหม? เขาจะเลี้ยงลูกคนเดียว หรือจะหาแม่ใหม่มาให้ลูก? แล้วตัวเธอ... ก็ต้องระเห็จออกจากบ้านหลังนี้ไป โดยที่ฉันจะไม่ได้อุ้มชูเลี้ยงดูลูกเลย จะไม่ได้เห็นเขาเติบโต’

‘โธ่เอ๊ย! ลูกแม่ แม่จะฉีกสัญญากับคุณพ่อของหนูได้หรือเปล่า?’

ความสับสน ความกลัว และความที่อธิบายไม่ถูก พวยพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หยาดน้ำตาใสๆ เริ่มเอ่อล้นขอบตาของภัทรวดีโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าตระหนก ซีดเซียว และดวงตาที่เอ่อล้นด้วยความเจ็บปวดของภัทรวดีไม่อาจเล็ดลอดสายตาของคุณแม่บ้านไปได้ นางมองอาการของหญิงสาวตรงหน้าออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

“คุณภัทรคะ...” คุณอำพรเอ่ยเสียงนุ่ม ลูบหลังมือของเธอ

“คุณภัทรอย่าเพิ่งคิดมากเรื่องอนาคตในตอนนี้เลยนะคะ ตอนนี้คุณภัทรกำลังตั้งครรภ์ ความเครียดจะส่งผลถึงเจ้าตัวเล็กในท้องนะคะ ดูสิคะ หน้าตาเศร้าและหม่นหมองแบบนี้ ไม่เอาค่ะ หมดสวยแล้วค่ะ”

ภัทรวดีรีบยกมือขึ้นปาดเช็ดคราบน้ำตา ฝืนพยักหน้ารับ

“ภัทร... ภัทรไม่ได้คิดอะไรมากค่ะป้า แค่... เป็นห่วงคุณพี”

นางถึงกับยิ้ม เพราะเห็นหัวใจของภัทรวดีที่มีต่อลูกของพ่อ

“อย่าคิดมากเลยค่ะ ตอนนี้หน้าที่ของคุณภัทร คือดูแลตัวเองกับลูกในท้องให้ดีที่สุด ไปกินอะไรเถอะค่ะ แล้วค่อยหาที่พักผ่อนนอนเอนหลัง จะไปพักผ่อนบนห้องนอนก็ได้นะคะ เปิดแอร์เย็นๆ หรือว่าจะไปนั่งเล่นในสวน เดี๋ยวป้าจะให้นางอ้อยไปดูแล อ๋อ... กองทัพเดินด้วยท้อง ประเดี๋ยวคุณหนูตัวน้อยของป้าจะประท้วงเอานะคะ ไปค่ะ ไป... ป้าจะให้เด็กยกต้มเลือดหมูร้อนๆ มาให้ พร้อมกับน้ำส้มคั้นสดๆ สักแก้ว เพิ่งไปตลาดมา ได้ส้มเขียวหวานสายน้ำผึ้งมา ลูกสวยๆ ค่ะ หวานอมเปรี้ยว อร่อยมากๆ ค่ะ” นางเอ่ยด้วยความปรารถนาดี