LOGINตอนที่ 81: คมมีดกลางมุมมืดและกำปั้นแห่งการเอาตัวรอดเสียงเฮโลจากกลุ่มเซียนพนันรอบสังเวียนยังคงดังเซ็งแซ่ระเบิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางฝุ่นตลบอบอวลและกลิ่นอายคาวเลือดของสนามชนไก่ ยศกรก้าวเข้าไปประคองอุ้ม "ไอ้ด่าง" ขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม มือหนารีบจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวและปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เจ้าไก่ชนฮีโร่ประจำวันด้วยความคล่องแคล่วและแม่นยำในขณะเดียวกัน ทางด้านผู้พัน จ่านพ และพรรคพวกในชุดลำลองกำลังเดินหน้าชื่นตาบานเข้าไปรับเงินเดิมพันก้อนโตจากโต๊ะกลาง เสียงธนบัตรนับปึกใหญ่กระทบกันดังกรอบแกรบ ยอดเงินรวมทั้งหมดจากชัยชนะในวันนี้พุ่งสูงถึงหลายหมื่นบาท สร้างความฮือฮาและรอยยิ้มพึงใจให้กับทุกคนในกลุ่มระหว่างที่ยศกรกำลังง่วนอยู่กับการดูแลไก่ชน ชายแปลกหน้าอีกคนก็เดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ชายคนนี้เคยเจอกับยศกรมาแล้วครั้งหนึ่งในวันที่ผู้พันพาเข้าบ่อนใหญ่ และเป็นวันที่ "เจ้าเวหา" ไก่ชนเหลืองหางขาวพลิกชนะสร้างชื่อให้ผู้พันในวันนั้นถึงแม้ว่าเขากำลังจะเอา
ตอนที่ 80: สังเวียนเดือดกลางทุ่งกว้างเสียงเครื่องยนต์กระบะขับเคลื่อนสี่ล้อคำรามก้องฝ่าฝุ่นตลบ ก่อนจะหักเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่บริเวณลานดินกว้างหน้าบ้านไม้ชั้นเดียวกลางทุ่งนาอันเวิ้งว้างห่างไกลผู้คน รอบด้านถูกโอบล้อมด้วยผืนนาสีทองและแนวป่ารกทึบ บรรยากาศรอบบริเวณอบอวลไปด้วยกลิ่นไอแดด กลิ่นมูลสัตว์ และเสียงเฮโลของกลุ่มชายฉกรรจ์นับร้อยคนที่มารวมตัวกันด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ นี่คือ "บ่อนป่า" สังเวียนเถื่อนนอกกฎหมายที่ใช้สำหรับเดิมพันชนไก่โดยเฉพาะผู้พันก้าวลงจากรถด้วยท่าทีทะมัดทะแมง โดยมี "จ่านพ" ทหารมือขวาคนสนิท และพรรคพวกในชุดลำลองยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่มาถึง จ่านพก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้ยศกรอุ้มไอ้ด่างตามมา"เอ็งอุ้มไอ้ด่างตามมาไอ้ยศ วันนี้แหละจะได้รู้ว่าของจริงมันเป็นยังไง" จ่านพเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แววตาเป็นประกายด้วยความคาดหวังในตัวไก่หนุ่มตัวนี้ยศกรอุ้มไก่เดินตามผู้พันและจ่านพเข้าไปในลานชนไก่ชั่วคราว จ่านพรับหน้าที่พายศกรนำไอ้ด่
ตอนที่ 79: แรงปรารถนากลางแสงแดดจ้าแสงแดดยามเช้าสาดส่องยอดไม้ในบริเวณบ้านสวน เช้านี้คือวันที่ไอรินต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อสอบเอ็นทรานซ์ ชเขาทำได้เพียงยืนมองประตูรั้วด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาอยากไปส่งเธอด้วยตัวเอง อยากกุมมือให้กำลังใจก่อนเข้าห้องสอบ แต่ด้วยสถานะทหารรับใช้ เขาจึงทำได้แค่มองส่งแรงใจอยู่ห่างๆ ใต้ร่มเงาซุ้มไก่ชนทันทีที่รถของผู้พันแล่นพ้นรั้วบ้าน บรรยากาศในเรือนใหญ่ก็เหลือเพียงความเงียบสงบของครูนัทและคุณปลายฝน จังหวะที่ครูนัทกำลังตรวจตราความเรียบร้อยในตัวบ้าน ปลายฝนก็ฉวยโอกาสเดินลงมาหายศกรที่ลานดินข้างเรือนทันที"พี่ยศคะ..." ปลายฝนเอ่ยเรียกเสียงเบา พลางกวาดสายตามองรอบกายอย่างระแวดระวัง "ไอรินออกเดินทางไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วนะ คุณพ่อไอรินขับรถไปส่งเองถึงกรุงเทพฯ เลย""ครับคุณปลายฝน... ขอบคุณมากครับที่เดินลงมาบอกผม" ยศกรพยักหน้ารับ "อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิคะ เดี๋ยวไอรินสอบเสร็จก็กลับมาแล้ว" ปลายฝนขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาคู่สวยทอดมองยศกรอย่างมีเลศนัย ก่อนจะแสร้งแตะปลายนิ้วลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาเบาๆ ทว่าสัมผัสนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าลูกสาวผู้พัน
ตอนที่ 78: รอยยิ้มหลังเงาจันทร์และความหวาดระแวงในความเงียบบรรยากาศในห้องครัวยามดึกสงัดยังหลงเหลือไออุ่นและกลิ่นหอมที่เจือจางไปกับสายลมเย็น บนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเยียบแทนที่ด้วยความเงียบงัน ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัว ทั้งสองร่างยังคงแนบชิดอิงแอบ ครูนัทซบหน้าเนียนแนบสนิทกับลาดไหล่กว้าง สองมือเรียวโอบกอดลำคอแกร่งไว้แน่นราวกับกลัวว่าช่วงเวลาเปี่ยมสุขนี้จะเป็นเพียงความฝัน ร่างบอบบางยังคงสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความอิ่มเอมที่แผ่ซ่านในทุกอณูผิว"ยศคะ..." เสียงหวานเอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความสุขสมจนล้นปรี่ "นัทมีความสุขมากเลย... มีความสุขที่สุดเลยค่ะ"ยศกรก้มลงมองดวงหน้าหวานที่แหงนขึ้นสบตา แววตาคมกริบของทหารหนุ่มที่เคยฉายประกายดิบเถื่อน บัดนี้กลับอ่อนแสงลงเหลือเพียงความลึกซึ้งและเสน่หาที่ยากจะปฏิเสธ ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อกรอบหน้าให้คุณนายสาวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของครูนัทอีกครั้งอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม เพื่อตอกย้ำความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นไปเนิ่นนานกว่าที่ทั้งสองจะยอมถอนริมฝีปากออกจากกันด้วยความเสียดาย ยศก
ตอนที่ 77: เปลวไฟใต้เงาจันทร์และรสสัมผัสแห่งความลับความเงียบสงบยามดึกสงัดภายในเรือนใหญ่ถูกคั่นด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่สะท้อนก้องอยู่ในความมืดสลัวของห้องครัว บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดระคนความหอมหวานเย้ายวน สติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งตัณหาที่ลักลอบจุดขึ้นภายใต้ชายคาเดียวกันกับเจ้าของบ้านยศกรชะลอริมฝีปากที่เพิ่งถอนออกจากเรียวอิ่มของครูนัท แววตาคมกริบฉายประกายดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สัมผัสความนุ่มนวลและสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนครูนัทสะท้านสะเทือน ร่างบอบบางบิดเร้าด้วยความวาบหวามยามที่ปลายนิ้วแกร่งเริ่มเคลื่อนไหวลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา มือหนาเลื่อนไปถอดบิกินี่ลายลูกไม้สีดำของครูนัทออก จับขาของครูนัทแยกออกและสอดแทรกความเป็นชายเข้าสู่กลางใจเนินกุหลาบสีหวานของครูนัทจนมิดโคน ก่อนทุกอย่างจะถูกขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้งที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน"ยศ... ทำไมใจคอถึงได้รุนแรงนัก..." ครูนัทกระซิบเสียงพร่าสั่นข้างใบหูของชายหนุ่ม เ
ตอนที่ 76: เกลียวอารมณ์ในความเงียบและรสสัมผัสซ่อนเร้นความเงียบยามค่ำคืนปกคลุมห้องครัว มีเพียงเสียงแมลงร้องและสายลมพัดเอื่อย แสงไฟสลัวสีส้มส่องกระทบชุดซาตินพริ้วไหวของครูนัท สองแขนเรียวโอบกอดเอวหนาจากด้านหลัง ไออุ่นแนบชิดแผ่นหลังแกร่ง พร้อมกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยแตะจมูกจนหัวใจเต้นระทึก"ยศ... นัทคิดถึงจังเลยค่ะ ไม่ได้กอดกันตั้งหลายวัน..."เสียงหวานกระซิบพร่าสั่นประชิดข้างใบหู ชวนให้ขนกายลุกซู่ ปลายลิ้นนุ่มลูบไล้ผ่านติ่งหูเบาๆ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านด้วยความโหยหาอันลึกล้ำที่เก็บกดไว้ตลอดหลายวันที่เดินทางไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอ ความคิดถึงและเสน่หาที่ทับถมระเบิดออกยามได้สัมผัสผิวกายชายหนุ่มที่ตนแอบมีพันธะซ่อนเร้นยศกรชะงักมือที่จับขอบอ่างล้างจาน ลมหายใจอุ่นร้อนสะท้อนแผ่วเบา เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมาสบตากับครูนัท นัยน์ตาคู่คมทอดมองเรือนร่างในชุดนอนผ้าซาตินสีดำสายเดี่ยวเว้าลึกที่เผยผิวนวลเนียนใต้







