ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น

“แก้งานอีกแล้วเหรอคะหัวหน้า” เหมยฮวาจ้องข้อความที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนเหลือบมองนาฬิกาตรงมุมโต๊ะ

เวลาตีสี่สี่สิบเจ็ดนาที อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเริ่มงานอีเวนต์ที่เธออดหลับอดนอนเตรียมการมาตลอดสองสัปดาห์ แต่หัวหน้าฝ่ายสร้างสรรค์ผู้แสนขยันกลับส่งข้อความมาขอเปลี่ยนลำดับพิธีการเป็นรอบที่ห้า

“เปลี่ยนอีกนิดเดียวเองนะฮวา ลูกค้าอยากให้เพิ่มช่วงเปิดตัวผู้บริหารก่อนโชว์หลัก”

หญิงสาววัยยี่สิบเก้าปีอ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“นิดเดียวของหัวหน้าเท่ากับรื้อคิวงานใหม่ทั้งงานเลยนะคะ”

ถึงปากจะบ่น แต่มือกลับเลื่อนเมาส์เปิดไฟล์ตารางงานอย่างคล่องแคล่ว

เหมยฮวาเป็นครีเอทีฟมือทองที่ขึ้นชื่อเรื่องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ว่างานจะวุ่นวายเพียงใด เธอก็มักหาทางจัดการได้เสมอ

นั่นเองคือปัญหา เพราะยิ่งทำงานเก่งเท่าไร งานก็ยิ่งไหลมาหาเธอมากขึ้นเท่านั้น

“ชาตินี้ฉันไม่ได้อยากเป็นประธานบริษัทสักหน่อย” เธอบ่นพลางแก้ตารางงาน “ขอแค่มีเงินเก็บสักก้อน ซื้อบ้านเล็ก ๆ ปลูกต้นไม้ แล้วนอนตื่นสิบโมงทุกวันไม่ได้หรือไง”

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

ข้อความใหม่จากหัวหน้าปรากฏขึ้น

ฮวา ช่วยดูสคริปต์พิธีกรให้อีกนิดนะ

เหมยฮวาหลับตาลงช้า ๆ

“ได้ค่ะหัวหน้า อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวจนฉันจะได้ไปเกิดใหม่อยู่แล้ว!”

เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟ แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า จึงถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

บนหน้าจออีกด้านยังเปิดหน้านิยายจีนโบราณที่เธอเพิ่งอ่านจบเมื่อคืนค้างเอาไว้ เรื่องราวของท่านอ๋องผู้เย็นชา ขุนนางกบฏ และพระชายาร้ายกาจที่จบชีวิตอย่างน่าอนาถ

เมื่อนึกถึงตอนจบของเรื่อง เธอก็อดบ่นไม่ได้ว่าพระชายาคนนั้นช่างโง่เขลาเหลือเกิน มีทั้งฐานะ มีทั้งเงินทอง แต่กลับเอาชีวิตไปทิ้งเพราะผู้ชายคนเดียว

“ถ้าเป็นฉันนะ จะรีบหย่าแล้วหอบเงินหนีตั้งแต่บทแรกเลย”

เหมยฮวาพึมพำ ก่อนเปลือกตาจะหนักขึ้นทุกขณะ

“ขอเกษียณตอนสามสิบห้าเถอะ... สวรรค์...”

จู่ ๆ ความเจ็บแปลบก็แล่นผ่านกลางอก เหมยฮวาชะงัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอก ขณะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะจนเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

“เดี๋ยวนะ... อะไรเนี่ย...”

เธอพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่ปลายนิ้วกลับไร้เรี่ยวแรง ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว

“ยัง... ยังไม่ได้ใช้เงินที่หามาเลยนะ...”

สิ้นเสียงพึมพำ ศีรษะของเธอก็ฟุบลงบนโต๊ะทำงาน

แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ

“โอ๊ย... ปวดหัวชะมัด”

เหมยฮวาครางเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่กองเอกสาร และไม่ใช่เพดานห้องพักของตนเอง

แต่เป็นม่านผ้าไหมสีอ่อนปักลายดอกโบตั๋น

นางกะพริบตาสองสามครั้ง

“อะไรเนี่ย...”

เหนือศีรษะเป็นโครงเตียงไม้แกะสลักอย่างประณีต รอบห้องมีเครื่องเรือนไม้สีเข้ม แจกันกระเบื้องลายคราม และฉากกั้นลายภูเขา

กลิ่นกำยานหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

เหมยฮวาขมวดคิ้ว

“ฉันอยู่โรงแรมธีมจีนเหรอ”

นางพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดตุบ ๆ ในศีรษะทำให้ต้องยกมือกุมขมับ

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์มากมายก็ไหลทะลักเข้ามาในความทรงจำ

พิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่

บุรุษหน้าตาเย็นชาผู้หนึ่ง

สาวใช้ที่คุกเข่าร้องไห้

สตรีงดงามในชุดสีชมพู

เสียงทะเลาะวิวาทกลางตลาด

และชื่อหนึ่งที่ดังชัดขึ้นในหัว

ลี่เซียว

เหมยฮวานิ่งค้าง

“เดี๋ยวนะ...”

นางก้มมองมือของตนเอง นิ้วเรียวยาว ผิวขาวเนียน เล็บได้รับการดูแลอย่างดี ไม่มีรอยหมึกหรือรอยกดจากการจับปากกานาน ๆ อย่างที่คุ้นเคย

นางรีบยกมือแตะใบหน้า

จากนั้นก้มมองชุดนอนผ้าไหมที่สวมอยู่

“ไม่จริงน่า...”

ความทรงจำอีกสายหนึ่งผุดขึ้นมา

พระชายาเหมยฮวา อายุยี่สิบสี่ปี

ชายาเอกของลี่เซียวอ๋อง

สตรีที่แต่งเข้าจวนอ๋องตามพระราชโองการเมื่อหนึ่งปีก่อน

และเป็นตัวละครที่ถูกประหารในนิยายซึ่งเธอเพิ่งอ่านจบ!

“ไม่จริง!”

เสียงร้องของนางดังลั่นห้อง

“พระชายา!”

สาวใช้ตัวเล็กที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงสะดุ้งโหยง รีบวางอ่างน้ำแล้วถลาเข้ามา

“พระชายาทรงฟื้นแล้ว! สวรรค์เมตตา บ่าวนึกว่าจะไม่ได้เห็นพระองค์ลืมพระเนตรอีกแล้วเพคะ!”

เหมยฮวาหันขวับไปมอง

เด็กสาวตรงหน้ามีใบหน้ากลม ดวงตาแดงช้ำ และผมเกล้าเป็นมวยสองข้าง

เสี่ยวเถา

สาวใช้คนสนิทของพระชายา

ชื่อเดียวกับในนิยายไม่มีผิด!

“เจ้า... ชื่ออะไรนะ”

เสี่ยวเถาชะงัก

“บ่าวเสี่ยวเถาเพคะ พระชายาจำบ่าวไม่ได้หรือ”

“จำได้สิ!”

เหมยฮวารีบตอบ ก่อนฝืนยิ้ม

“ข้าแค่... อยากแน่ใจ”

เสี่ยวเถามองนางอย่างเป็นห่วง

“พระชายายังปวดพระเศียรอยู่หรือเพคะ บ่าวจะไปตามหมอมาอีกครั้ง”

“ไม่ต้อง!”

เหมยฮวารีบคว้าแขนสาวใช้

“ข้าแค่ต้องการถามอะไรเจ้าสักหน่อย”

“ถามมาได้เลยเพคะ”

“ตอนนี้ข้าอายุเท่าไร”

“ยี่สิบสี่ปีเพคะ”

“แต่งงานมากี่ปีแล้ว”

“ครบหนึ่งปีเมื่อเดือนก่อนเพคะ”

“สามีข้าชื่ออะไร”

เสี่ยวเถาหน้าซีด

“พระชายา!”

“ตอบมาก่อน!”

“ลี่เซียวอ๋องเพคะ!”

เหมยฮวาปล่อยแขนสาวใช้ทันที

นางค่อย ๆ เอนหลังพิงหัวเตียง

จบแล้ว

ชีวิตครีเอทีฟวัยยี่สิบเก้าปีของฉันจบลงแล้วจริง ๆ!

แต่เพียงครู่เดียว ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง

เดี๋ยวก่อน!

พระชายาเหมยฮวา... ลี่เซียวอ๋อง...

อีกประมาณสองเดือน!

นางจำได้แม่นว่าในนิยายต้นฉบับ พระชายาเหมยฮวาจะถูกกล่าวหาว่าลอบติดต่อกลุ่มกบฏ

เสนาบดีหลี่เหวินจง ผู้เป็นตัวการใหญ่ จะให้คนลอบนำจดหมายปลอมไปซ่อนไว้ในเรือนของนาง พร้อมจัดหาพยานเท็จมายืนยันความผิด

ลี่เซียวซึ่งกำลังตรวจสอบเครือข่ายกบฏอยู่แล้ว จะหลงเชื่อหลักฐานเหล่านั้นและเสนอผลสอบสวนต่อฮ่องเต้

สุดท้ายฮ่องเต้มีพระราชโองการประหารชีวิตพระชายา

แม้ภายหลังลี่เซียวจะพบว่าภรรยาถูกใส่ร้าย แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป

“ประหาร...”

เหมยฮวาพึมพำ