ตอนที่ 5: พายุฝน เสน่หา และคืนฉ่ำฝนที่บ้านริมแม่น้ำ

ตอนที่ 5: พายุฝน เสน่หา และคืนฉ่ำฝนที่บ้านริมแม่น้ำ

เสียงก้องกังวานของกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกของเหล่านักเรียนชั้น ม.6 วันนี้คือวันสอบปลายภาควันสุดท้ายของไอริน บรรยากาศรอบตัวอบอ้าว ชวนให้อึดอัด ฟ้าฝนเริ่มตั้งเค้าเมฆดำมืดคลุมครึ้มไปทั่วทั้งท้องฟ้า ลมพัดกระโชกแรงจนกิ่งไม้ใหญ่รอบบริเวณพัดไหวรุนแรง ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าพายุฤดูร้อนลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในไม่ช้า

ยศกร ในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีเขียวขี้ม้ากับกางเกงขาสั้นทหารสีเขียวขี้ม้า ขี่มอเตอร์ไซค์คลาสสิกโครเมียมเงาวับมารอรับไอรินอยู่ที่ปากทางหน้าหมู่บ้าน ซึ่งเป็นจุดที่หญิงสาวจะลงจากรถประจำทางสายประจำหลังเลิกเรียน สายตาคมคายจ้องมองท้องฟ้าสีเทาเข้มด้วยความกังวล มือหนาบีบแฮนด์รถไว้แน่น ทันทีที่เห็นร่างบางของไอรินในชุดนักเรียนมัธยมปลาย กระโปรงบานสีน้ำเงินและเสื้อเชิ้ตคอปกสีขาวสะอาดตา ก้าวฉับๆ ลงมาจากรถประจำทางพร้อมกระเป๋านักเรียนใบโต ยศกรก็รีบสตาร์ทเครื่องยนต์เตรียมพร้อมทันที

"พี่ยศ! สอบเสร็จแล้ว! โล่งสุดๆ ไปเลย!" ไอรินตะโกนแข่งกับเสียงลมพัดกระโชก รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้านวล เธอวิ่งตรงเข้ามาหาเขาที่จอดรถรออยู่ปากทางด้วยความดีใจ

"รีบขึ้นรถเร็วครับคุณไอริน... ฟ้ามืดขนาดนี้ ฝนจะตกหนักแน่ๆ" ยศกรเอ่ยเตือนเสียงเรียบ พยายามรักษาอาการและควบคุมจังหวะหัวใจไม่ให้เต้นแรง เมื่อนึกถึงรอยจูบอันหวานซ่านชุ่มฉ่ำริมคลองขุดในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

ไอรินก้าวขึ้นซ้อนท้ายเบาะหลังอย่างคล่องแคล่ว ทันทีที่รถออกตัว แขนเรียวสวยก็วาดเข้ามากอดหมับที่เอวหนาของยศกรแน่น แนบแก้มเรียวลงกับแผ่นหลังกว้างชุ่มเหงื่อเบาๆ ยศกรได้แต่เร่งเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คลาสสิกผ่าสายลมพุ่งตรงไปบนถนน เพื่อหวังจะพาเด็กสาวไปส่งให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

ทว่า รถแล่นออกไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง หยดน้ำฝนเม็ดใหญ่ก็เริ่มร่วงตกลงมาจากฟ้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงฝนตกกระทบพื้นถนนและหลังคาบ้านเรือนดังสนั่นกึกก้อง ลมพัดพาละอองน้ำเย็นจัดปะทะใบหน้าและลำตัวของคนทั้งคู่จนเสื้อผ้าเริ่มเปียกชุ่มโชก

"พี่ยศ! ฝนตกหนักมาก มองไม่เห็นทางแล้ว!" เสียงไอรินตะโกนข้างหู สายน้ำฝนไหลเกาะตามกรอบใบหน้าหวานจนเปียกปอน

"งั้นเราแวะพักก่อนครับ! บ้านริมแม่น้ำของคุณไอรินอยู่ใกล้แค่นี้เอง!" ยศกรหักแฮนด์รถเลี้ยวตัดเข้าซอยมุ่งตรงไปยังบ้านพักริมแม่น้ำของไอรินทันที

มอเตอร์ไซค์คลาสสิกแล่นเข้ามาจอดใต้หลังคาชานเรือนบ้านพักริมแม่น้ำห่างจากบ้านสวนผู้พันสนั่นเพียงกิโลเมตรกว่า บ้านไม้ริมน้ำหลังนี้ตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงเสียงสายฝนโหมกระหน่ำลงบนหลังคาและเสียงคลื่นน้ำในแม่น้ำซัดกระทบตลิ่งดังระทึก

คนทั้งคู่ก้าวลงจากรถในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว เสื้อนักเรียนสีขาวบางเปียกน้ำฝนจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน ผิวขาวออร่าสว่างกระจ่างตาท่ามกลางแสงสลัวยามเย็น ขณะที่ยศกรยืนถอดเสื้อยืดสีเขียวออกเพื่อบิดน้ำ เหลือเพียงกางเกงขาสั้นสีเขียวขี้ม้าตัวเดียว ละอองน้ำฝนเกาะตามมัดกล้ามเนื้ออกแน่นเปรียบและแผ่นหลังกว้างจนเป็นประกาย

"พี่ยศ... เข้าไปหลบฝนบนบ้านชั้นสองก่อนดีกว่าค่ะ ยืนตรงนี้ลมพัดเย็นเดี๋ยวจะไม่สบายเอา" ไอรินเอ่ยเสียงหวาน พลางใช้มือเรียวเกาะแขนล่ำของยศกรไว้เบาๆ

"แต่ว่า... จะดีหรือครับคุณไอริน" ยศกรลังเล ลังเลใจด้วยความเกรงใจ

"ดีสิคะ วันนี้คุณพ่อคุณแม่ไอรินไปธุระในเมือง ไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคน..." เด็กสาวส่งยิ้มซุกซน ช้อนสายตาหวานฉ่ำมองแผงอกล่ำสันของทหารหนุ่ม "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้งๆ ข้างบนกันค่ะ"

ไอรินจูงมือยศกรเดินขึ้นบันไดไม้สู่ชั้นสองของบ้านริมแม่น้ำ ท่ามกลางแสงบรรยากาศยามเย็นที่เริ่มสลัวลงเรื่อยๆ ความเงียบ สายลมเย็น และเสียงฝนตกชุ่มฉ่ำรอบกาย ยิ่งตอกย้ำกระแสเสน่หาเร้นลับและความปรารถนาลึกๆ ในใจของคนทั้งคู่ที่พร้อมจะปะทุขึ้นบนเรือนชั้นสองในเย็นวันฝนตกแห่งนี้!