บทที่ 4

พายุกลับมาที่ห้องซ้อม เจ้าเอยนั่งเปิดมือถือ ดูนั่นดูนี่ แต่ไม่ได้รบกวนเสียงดังอะไร นานะเดินไปนั่งใกล้ๆพายุ เขาคุยกับเธอ ไม่หันมามองเจ้าเอยอีกเลย

“ผิงผิง” เจ้าเอยสะกิดเพื่อน “เอยกลับก่อนนะ”

“ทำไมรีบกลับละเจ้าเอย”

“มีงานค้างต้องทำเยอะเลย วันเสาร์จะได้ไปปาร์ตี้บ้านมาร์คัลจะได้สนุกไม่ต้องกังวล”

ผิงผิงพยักหน้า “งั้นผิงกลับด้วย”

“ผิงอยู่นี่แหละเอยกลับเองได้ ไม่ต้องเป็นห่วง”

“พี่ๆ ค่ะเจ้าเอยกลับก่อนนะคะ” ฉันบอกทุกคน

ผิงผิงจะเดินออกมาส่ง

“ผิงผิงไม่ต้องส่งเอยหรอก” ฉันบอกเพื่อนยิ้มๆ

พายุหันมามองเจ้าเอยนิดหนึ่ง แล้วก็กลับไปยุ่งอยู่กับกีตาร์เขาต่อ

“ผิงผิงทำไมเจ้าเอยรีบกลับละ” พี่มือกลองถาม

“เจ้าเอยรีบไปเคลียร์งานค่ะ วันเสาร์จะไปปาร์ตี้ที่บ้านมาร์คัล”

พายุได้ยินถึงกับกัดกรามแน่น มาร์คัลสำคัญกับเธองั้นเหรอ แล้วทำไมไม่ไปนอนกับมันวะ เขาได้แต่คิดขุ่นเคืองในใจ

วันต่อมา

@มหาลัยชั้นนำของอเมริกา

เจ้าเอยยืนรอเพื่อนๆ มาร์คัลเดินมาหาเจ้าเอย พายุเดินมาทางนั่นพอดี มาร์คัลเลยเรียกเขา พายุเดินตรงมาหา

“พายุนายอย่าลืมไปปาร์ตี้บ้านฉันนะ”

“อืม ได้ไม่ลืม”

“เจ้าเอย ให้พี่ไปรับไหม” พายุตั้งใจถามคนตัวเล็กต่อหน้ามาร์คัล

เจ้าเอยอึกอัก

มาร์คัลมองเจ้าเอยเป็นเชิงถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ เอยไปเองค่ะ” ฉันตอบเขาเสียงเบา ไม่คิดว่าเขาจะถาม

“สองคนรู้จักกันด้วยเหรอ?” มาร์คัลหันมาถามพายุ

“รู้จักสิ” เขาตอบยิ้มๆ แค่นั้น “ฉันไปเรียนก่อนนะ” ตบไหล่มาร์คัลแรงๆ แล้วเดินเข้าไปในตึกเรียน

“ฉันก็ขอตัวไปเรียนก่อนนะ” เจ้าเอยหันไปพูดกับมาร์คัล “เพื่อนๆ ฉันมาพอดี ไว้เจอกันนะมาร์คัล”

@บ้านมาร์คัล วันงานปาร์ตี้

เจ้าเอยมากับผิงผิง ผิงผิงเดินไปหาพี่นาที ฉันเลยบอกผิงผิงว่าจะไปหาอะไรดื่ม อยากปล่อยให้เพื่อนอยู่กับแฟน

เจ้าเอย เดินมานั่งที่สระว่ายน้ำ มาร์คัลเดินมาหาเทคแคร์ฉัน “มาร์คัลเอยจะนั่งอยู่แถวนี้ มาร์คัลไปสนุกกับเพื่อนๆ เถอะ”

“มาร์คัล” เพื่อนของเขาตะโกนเรียก

เจ้าเอยพยักหน้ายิ้มให้เขา

ในงานคนเยอะมาก ทั้งฝรั่ง เอเชีย วัยรุ่นหนุ่มสาวมากันเต็มเลย สักพักเจ้าเอยอยากเข้าห้องน้ำ ฉันเดิน เข้าไปในบ้านเพื่อหาห้องน้ำ

“เจ้าเอย” เสียงทุ้มเรียก

ฉันมองคนตัวสูง

เขายิ้มให้เธอ

“พี่พายุ”

“ไม่ใช่ครับผมสายฟ้าครับ ตามหาพี่พายุอยู่ใช้ไหม เขาน่าจะอยู่แถวสระว่ายน้ำครับ”

“ค่ะ?” เจ้าเอยยิ้มให้เขา เหมือนกันจังเลยแฮะ เสียงก็เหมือน แต่ทรงผมไม่เหมือน ฉันก็เนอะไม่สังเกตอะไรเลย แถมแอบดีใจคิดว่าเป็นเขามาทักทายซะอีก

เจ้าเอยเข้าห้องน้ำเรียบร้อย เดินไปตรงไหนก็ดูวุ่นวายไปหมด บางกลุ่มเล่นเกม บางกลุ่มเต้นรำกัน บางคนหามุมพลอดรักกัน กอดจูบกันอย่างเปิดเผย สไตส์ปาร์ตี้เด็กฝรั่ง เจ้าเอยเริ่มหนวกหูเลยกลับมานั่งที่สระว่ายน้ำ

ฉันเดินผ่านคู่รักคู่หนึ่งกำลังจูบนัวเนียกันอยู่ ฉันเดินผ่านไปเงียบๆ รู้สึกเกรงใจ ผู้ชายคนนั้นผละออกจากสาวผมบลอน มองมาที่ฉันพอดี

เป็นเขาพี่พายุ ฉันสบตาเขาโดยบังเอิญ เจ้าเอยทำเป็นไม่เห็นเดินไปหาเครื่องดื่ม แล้วก็ไปหาที่นั่ง มองมาอีกทีพี่พายุไม่อยู่แล้ว

“พี่พายุ” สายฟ้าเรียก “พี่เจอเจ้าเอยรึยัง เมื่อกี้เจ้าเอยเดินหาพี่อยู่”

“เหรอ”

“ผมบอกว่าพี่อยู่แถวสระว่ายน้ำ เธอคงไปหาพี่ตามไปดูสิ”

พายุพยักหน้า

มาร์คัลแยกจากเพื่อนเดินมาหาเจ้าเอย

ฉันดื่มค็อกเทลไปหลายแก้วเริ่มมึนๆ มาร์คัลนั่งลงบนเตียงริมสระตัวเดียวกับฉัน

พายุเดินมาแถวสระว่ายน้ำ มองหาเจ้าเอย เขาเห็นเธอนั่งสนิทสนมกับมาร์คัล แล้วก็ดื่มค็อกเทลไม่หยุด พายุยืนมองอยู่ห่างๆ ไหนบอกว่าตามหาเขาอยู่ ไปนั่งพลอดรักกับไอ้เวรมาร์คัลเนี่ยนะ

“มาร์คัล” มีเพื่อนเขาเดินมาเรียกเขาเข้าไปในบ้านอีกแล้ว มาร์คัลจำใจต้องเดินไปหาเพื่อนก่อนเพราะเขาเป็นเจ้าของงาน

เจ้าเอยนั่งอยู่คนเดียว พายุได้โอกาสเลยเดินเข้าไปหาเจ้าเอย

“เจ้าเอย”

ฉันหันไปตามเสียงเรียก

“มากับใคร”

ฉันมองพี่พายุ ใช่เขาล่ะไม่ผิดตัวแน่ๆ “มากับเพื่อนค่ะ”

“เพื่อนน่ะใคร”

“ผิงผิงค่ะ”

“แล้วผิงไปไหน”

“น่าจะอยู่กับพี่นาทีค่ะ”

“ดื่มเยอะไปรึเปล่า แล้วจะกลับยังไง”

เขาถามฉันเสียงดุ ฉันเลยเงียบไม่อยากตอบ

“เจ้าเอยพี่ถามไม่ได้ยินรึไง รึเมามากแล้ว กลับเลยไหมพี่จะไปส่ง”

“พี่พายุคิวว่างแล้วเหรอคะ”

“เมาก็กลับลุกขึ้นพี่จะไปส่ง”

“ไม่ค่ะเอยจะกลับกับผิงผิง”

“แล้วเราตามหาพี่ทำไม”

“ตามตอนไหนคะ เอยไม่ได้ตามซะหน่อย”

“งั้นก็แล้วแต่ช่างแม่ง” เขาเริ่มโมโหหันหลังเดินไปเลย เมาก็ช่างอุตส่าห์เป็นห่วง

“คนนิสัยไม่ดี จะมาดุคนอื่นทำไม เอาเวลาไปจูบกับผู้หญิงเถอะ” เจ้าเอยดื่มอีกหลายแก้ว นึกโมโหท่าทางสีหน้าของพี่พายุเมื่อกี้ไม่หาย

มาร์คัลเดินกลับมาหาเจ้าเอย “เอยเมาแล้วเหรอ ไปนอนพักก่อนไหม”

เจ้าเอยนั่งมึนๆ ไม่ยอมตอบอะไร แค่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“ไปนะ ไปนอนพักก่อนเดี๋ยวงานเลิกผมไปส่ง”

เจ้าเอยไม่ได้ตอบอะไร มาร์คัลเลยถือวิสาสะอุ้มเธอเดินเข้าไปในบ้าน

พายุเห็นแบบนั้นจะเดินเข้าไปขวาง สายฟ้าดึงแขนพี่ชายไว้ “พี่พายุคุณมี้สั่งห้ามมีเรื่อง” เขาเตือนสติพี่ชาย

มาร์คัลวางเจ้าเอยลงบนเตียงนุ่ม ยิ้มกริ่มไล้สายตามองร่างสวยที่หลับตาพริ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ก๊อกๆ

“มาร์คัล” เพื่อนเขามาเคาะเรียก

เขาไปเปิดประตูเสียอารมณ์ “มีอะไรตะคอกถาม”

“เพื่อนบ้านนายแจ้งตำรวจ บอกว่าเสียงดังเกินไป นายลงไปดูหน่อย”

เขารีบลงไปด้านล่าง

ครีดด ครืดด

เสียงโทรศัพท์เจ้าเอย ดังขึ้น ฉันรับสายไม่ทันแต่ลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตู เดินลงมาด้านล่าง เดินตามหาผิงผิง เห็นคนอื่นๆ เริ่มทยอยกลับ เจ้าเอยมึนหัวมาก ก็เลยนั่งลงตรงเตียงริมสระว่ายน้ำ มึนหัวอาการเหมือนบ้านหมุน ฉันเลยเอนตัวลงนอน เผลอหลับไป

“พวกมึงรีบกลับกันไปเลย ชวนใครมาเยอะแยะก็ไม่รู้ เกิดเรื่องจนได้” มาร์คัลโมโห ไล่เพื่อนๆ เขากลับ

“อะไรของมึงมาร์คัล ที่รีบไล่พวกกูกลับนี่ เพราะเจ้าเอยรออยู่บนห้องรึเปล่าวะ” เพื่อนเขาแซว

“พวกมึงอย่าเสือกพูด ไปกลับไปเลย” มาร์คัลยิ้มกริ่มยักคิ้วให้เพื่อนเป็นอันรู้กัน

พายุได้ยินเข้าพอดี รีบวิ่งขึ้นไปชั้นสอง ไปตามหาเจ้าเอย สายฟ้าตามไปด้วย แยกกันหาแต่ละห้อง เขาเปิดไปห้องหนึ่งมีผู้หญิงอยู่ในห้องแต่ไม่ใช่เจ้าเอย

“นี่ห้องมาร์คัลรึเปล่า?”

“ใช่” สาวสวยตอบเขา “พายุมีอะไรรึเปล่า”

“เปล่าฉันตามหามาร์คัลอยู่” พายุแกล้งตอบไปแบบนั้น

“เขาน่าจะอยู่ด้านล่างนะ”

“อืม ขอบใจ”

พายุวิ่งลงมาเจอสายฟ้าทั้งคู่ไม่เจอเจ้าเอย พายุโทรหานาที

ครืดด ครืดด

นาทีกดรับสาย “พายุว่าไง”

“นาทีมึงกลับรึยัง” พายุถามด้วยความร้อนรน เขารู้สึกเป็นห่วงเจ้าเอยมาก

“อืม กูกำลังกลับ ไปส่งผิงผิงก่อน”

“ผิงมาด้วยเหรอมาตอนไหน” พายุทำเป็นไม่รู้

“อืม มาด้วยเมามากต้องไปส่งก่อน มากับเจ้าเอยแต่ฉันหาเจ้าเอยไม่เจอ คนเยอะเกิน ผิงก็เมาหลับไปแล้ว นายยังอยู่ที่บ้านมาร์คัลใช่ไหม ฝากหาเจ้าเอยหน่อยบอกเธอด้วยว่าผิงผิงกลับแล้ว ฉันไม่มีเบอร์เจ้าเอย โทรศัพท์ผิงผิงก็ไม่รู้รหัส”

“ได้เดี๋ยวฉันดูให้” พายุวางสายจากนาที ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเจ้าเอยไม่ได้กลับไปกับผิงผิง อยู่ไหนนะเจ้าเอยเขาต้องหาเธอให้เจอให้ได้

“พี่พายุ เจ้าเอยกลับไปแล้วใช่ไหม” สายฟ้าถามพี่ชาย

“เจ้าเอยยังอยู่ที่นี่ แยกกันหาหน่อยสายฟ้า”

สองคนแยกกัน พายุวิ่งมาแถวสระว่ายน้ำ “เด็กบ้าไปไหนวะ” เขาบ่นกับตัวเอง

เพล้ง!

เสียงแก้วตกแตก เขาหันไปตามเสียง มุมมืดมุมหนึ่ง ของสระว่ายน้ำเขาเดินเข้าไปดู เจ้าเอยนอนหลับอยู่ เขารู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก รีบอุ้มเธอไปที่รถ

โทรหาสายฟ้าให้รีบมาขึ้นรถ สองคนรีบขับรถกลับบ้าน

“พี่พายุไปเจอที่ไหน” นอนอยู่ที่สระว่ายน้ำ พายุพูดยิ้มๆ

พายุอุ้มเจ้าเอยไปนอนที่ห้องเขา เขาอยากจะปลุกเธอขึ้นมาดุ ให้สมกับที่ดื้อ แต่ดูหน้าเจ้าเอยตอนที่หลับแล้วก็ปลุกไม่ลง ปล่อยให้เธอหลับ

🌧️🌧️⚡️⚡️🌧️🌧️