Craving Love เสือหิวไม่เลือกน้อง

Craving Love เสือหิวไม่เลือกน้อง

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-22
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
74Bab
8.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เสือหิวที่ไม่เคยเลือกเหยื่อ...แต่ดันสะดุดเข้ากับของหวานอย่างโมจิ...นุ่มเด้งก้อนนี้เข้าแล้ว หากไม่กัดกินก็จะเสียชื่อเสือหิวไม่เลือกเนื้อกันพอดี

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ...

流産を経て、桐生小夜子(きりゅう さよこ)はいつの間にか、夫である桐生湊(きりゅう みなと)が望んでいたような「理想の妻」になっていた。

今日あった楽しい出来事をわざわざ彼に話すこともなければ、帰りが遅いからといって夜通し電話をかけ続けることもない。

当たり屋のトラブルに巻き込まれて警察署に連行され、身元引受人がいなければ出られないと言われた際も、彼女は「呼べるような家族はいません」とだけ告げ、一週間の拘留を淡々と受け入れた。

七日後の夕暮れ時。

重々しい鉄の扉がガランと音を立てて開いた。

小夜子が警察署の階段を下りようとしたその時、一台の黒いマイバッハが猛スピードで彼女の目の前に急停車した。

開いたドアから降りてきたのは、仕立てのいい高級スーツに身を包んだ湊だった。

長身で、広い肩幅から引き締まった腰へと流れる見事なスタイル。相変わらず冷ややかで気高く、どこか浮世離れした美しさを纏っていた。

湊は彼女の目の前まで大股で歩み寄ると、わずかに眉を寄せた。

「小夜子、トラブルに巻き込まれたなら、なぜ俺に電話をしなかった」

小夜子は、ふっと力なく微笑んだ。

「電話をしたところで、あなたの携帯、電源が入っていたかしら?」

昨日の仕事帰り、一台の自転車が彼女の車の前で唐突に倒れ込んだ。慌てて車を降り、倒れていた老人に手を貸そうとした瞬間、その男は彼女の腕を力任せに掴んで叫んだのだ。

「人殺しだ!この女、人を撥ねておいて逃げようとしてるぞ!」

ドライブレコーダーの映像によって小夜子の潔白はすぐに証明されたが、規定の手続き上、身元引受人の署名がなければ署を離れることはできなかった。

「私には、呼べるような家族はいません」と小夜子は言ったが、警察側はそれを信じず、戸籍情報を照合して湊の連絡先を突き止めた。

しかし、警察が何度ダイヤルしても、彼の携帯電話は、無情にも電源が切られていた。

何十回とかけ直しても、結局、一度として繋がることはなかったのだ。

湊の表情がかすかに揺れた。

「昨夜、理央が胃痛を訴えてな。病院に付き添っていたんだ。彼女、騒がしいのを嫌がるから……電源を切っていた」

一拍おいて、彼は声を低めた。

「すまない」

「いいのよ」小夜子は言った。「もともと、あなたに来てもらおうなんて思っていなかったし。自分の用事を優先してくれて構わないわ」

その口調はあまりに穏やかで、眼差しも凪いだ水面のように静まり返っていた。感情の波紋ひとつ立たないその様子に、湊は突き動かされるように彼女の手首を掴んだ。

肌に触れる彼の手は熱く、力強い。小夜子はわずかに眉をひそめた。

「……なぜ怒らない?」

湊は彼女を凝視した。その瞳には困惑と、彼自身も認めようとしない微かな不安が混じっている。

小夜子は、それがおかしくて仕方がなかった。

「どうして怒らなきゃいけないの?あなたは理由を説明したし、私はそれを理解した。怒るようなことなんて何もないわ」

「小夜子……」

「疲れたの。家に帰らせて」

彼女はそっと手を振り払い、彼を避けるようにして車のドアへと向かった。

湊はその場に立ち尽くし、彼女の背中を見つめていた。

一週間会わないうちに、彼女はひどく痩せてしまったようだ。シャツの袖から覗く腕は細く、衣服が身体の上で虚しく泳いでいる。

以前の彼女なら、ほんの少し蔑ろにされただけで、瞳を潤ませて彼に詰め寄ったものだ。

「湊、私のことなんてどうでもいいの?」

そんなふうに、いじらしく、切実に。

当時の彼は、それを子供じみた我がままだと冷ややかに一蹴していた。

だが、今の彼女は騒がない。泣きもしない。彼が何を言っても「わかった」と頷くだけだ。

それなのに、湊の胸には得体の知れない焦燥が広がっていた。

車内は静まり返っていた。

運転手が前を向き、小夜子は後部座席の窓際に身を寄せて、飛ぶように過ぎ去る街並みを眺めている。

かつての彼女なら、車に乗るなり彼の方を向き、その瞳を彼への情愛でいっぱいに満たしていたはずだ。たとえ彼が生返事しか返さなくても、独り言のように延々と話し続けていた。

今の彼女は、ただ静かに座っている。

まるで隣に、彼という人間が存在していないかのように。

湊はついに堪えきれず、口を開いた。

「……まだあの時のことを根に持って、当てつけをしているのか?」

小夜子は顔を彼の方へ向けた。その瞳はどこまでも静かだ。

「いいえ。もう終わったことだもの」

「なら、どうしてそんな――」

「湊」

小夜子が彼の言葉を遮った。

「私にどうしてほしいの?昔みたいに毎日あなたにまとわりつけばいい?それとも、今みたいに物分かりよく、あなたに十分な自由をあげればいいのかしら?」

湊は言葉に詰まった。

深町理央(ふかまち りお)のことでいちいち騒ぎ立てず、静かにしていてほしいと願っていたのは自分のはずだ。だが、いざ彼女が理想通りの妻になると、何かが決定的に違うという違和感が拭えない。

「……ただ、君が変わった気がしてな」

彼は声を落として、独り言のようにつぶやいた。

小夜子は再び視線を窓の外へと戻した。

変わった、だろうか。

たぶん、そうなのだろう。

人を愛している時と、愛するのをやめた時。その姿が同じであるはずがない。

車内に沈黙が戻った。湊が何かを言いかけようとした瞬間、彼のスマートフォンが震えた。

理央からだった。

彼が通話ボタンを押すと、スピーカーから理央の甘ったるい声が漏れ聞こえてきた。

「湊さん、今どこ?私、ショッピングモールにいるんだけど、買いすぎちゃって荷物が重いの。迎えに来てくれない?」

湊は小夜子を盗み見た。

しかし彼女は、まるで何も聞こえていないかのように、相変わらず窓の外を眺めていた。

言いようのない苛立ちが、湊の胸を突き上げる。

「理央、君はもう大人だろう。いつまでも俺を頼るな。それに、俺たちの間にはもう何の関係もないはずだ」

「でも、ずっと私を甘やかしてくれたじゃない。もう慣れちゃったんだもの」

理央はさも当然のように言い放った。

「前にお願いした時は、一度だって断らなかったわよね?」

「前は前だ」湊の声が冷たく険しさを帯びる。「当時は君が恋人だったが、今の俺には奥さんがいる」

「奥さん?」理央が鼻で笑うのがわかった。「本当に彼女を愛してるの?自分に嘘をつくのはやめて。……もし来てくれないなら、他の男の人に頼むからいいわ。私の荷物を持ちたがる人なんて、いくらでもいるし」

湊はスマートフォンを握りしめた。

理央は彼の急所を熟知している。彼女が他の男に頼る素振りを見せるのが、彼にとって何より耐えがたい屈辱であることを知り抜いているのだ。

「……待っていろ」

奥歯を噛み締めるようにしてそれだけを告げると、湊は一方的に通話を切った。

彼は深く息を吐き出し、隣に座る妻に向き直る。

「小夜子、俺は――」

「タクシーで帰るわ」

小夜子はすでにドアに手をかけていた。「彼女を迎えに行ってあげて」

その動作はあまりに速く、湊が反応する暇もなかった。

「小夜子!」

慌てて車を降りた湊が、歩き出した彼女の腕を掴んで引き止める。

「俺と彼女の間には、本当に何もないんだ。だが、あいつとは親同士も昔からの仲だし、家族ぐるみの付き合いがある。完全に縁を切るわけにはいかないだろう」

「わかっているわ」

小夜子は短く頷いた。「理解しているから、大丈夫よ」

彼女はいつだって「わかっている」「理解している」と答える。まるでプログラムされた人工知能のように、そこには感情の欠片も見当たらない。

その空虚な態度が、湊の胸の内で燻る正体不明の怒りに油を注いだ。だが、無慈悲にも理央からの着信が再び鳴り響き、彼を急き立てる。

「……先に帰っていてくれ。俺も後で……」

戻ると言いかけた言葉を、小夜子が遮るようにタクシーを停めた。

彼女は流れるような動作で乗り込むと、迷うことなくドアを閉める。湊を一度も振り返ることなく、視線は前方に据えられたままだった。

タクシーが走り去る。

テールランプが夜の車列に紛れ、やがて完全に見えなくなった。

湊はその場に立ち尽くし、胸の奥をざわつかせた。何かが、決定的に狂い始めている。そんな予感が拭えなかった。

その頃、走り出したタクシーの車内で、小夜子のスマートフォンが鳴った。

人事部からの着信だった。

「小夜子さん、海外赴任の審査が正式に下りたよ」

受話器越しに、担当者の弾んだ声が聞こえてくる。

「おめでとう!今回は海外本社への配属だ。滅多にないチャンスだよ。ただ……旦那さんは大丈夫かい?帰任時期も未定だし、しばらくは離れ離れになるだろうから」

窓の外、流れていくネオンの光を、小夜子はただ見つめていた。

「夫はいません」

彼女の声は、夜の静寂に溶けるほど微かだった。

「海外赴任の申請を出した同じ日に、離婚届も提出しましたから。受理されて手続きが終われば、すぐに発ちます」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
74 Bab
บทนำ...
...🍡ฉันคือโมจิ หนึ่งในผู้หญิงในไม่กี่คนของสาขาวิศวกรรมโยธา หน้าสวยหุ่นปัง แต่ความรักไม่ปังตามหน้าตาของฉันหรอกนะ แม้ว่าฉันอุตส่าห์ตั้งใจเป็นแฟนที่ดีของคนที่ฉันคุยด้วย แต่ไอ้บ้านั่นดันบอกว่า เพราะฉันไม่ยอมให้เอาก็เลยไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น!ฉันผิดนักหรือไงที่หวงตัว! แถมไอ้แฟนเก่าบ้านั่นก็เพิ่งจะคบกันได้แค่เดือนเดียว แต่จ้องจะล่อเสียแล้ว ซ้ำฉันปฏิเสธไป มันโกรธ ไม่ตอบแชต โทรไปก็ไม่รับ แล้วแบบนี้จะอยากให้ฉันวางใจอยากมอบของรักของหวงให้ยังไง!พอกันทีผู้ชายชั่ว ๆ ฉันจะไม่สนคนแบบนี้แล้ว!แต่ปณิธานนั้นก็ดันมาสะดุดเพราะเพื่อนของพี่รหัสดันมาวุ่นวายกับฉันเสียนี่ เห็นหล่อแบบนี้หากหลุดมาถึงปากฉันละก็รับรองว่าไม่ใช่คนดีอะไร ปีนี้ผ่านมาจนถึงเดือนแปด ฉันเลิกกับผู้ชายมาแปดคนแล้ว จะมองท่าทางรักจริงหวังฟันของเหล่าผู้ชายพวกนั้นไม่ออกก็ควายแล้ว"มุกเข้าห้องผิดนี่คิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ""ไม่!"“ก็รู้นี่...แล้วยังจะตามฉันมาอีก” "ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องใส่ใจ นี่ลุงหลงตัวเองมากเลยดิ...หน้าตาเหมือนเห็บหมา...แล้วยังชอบเอาท่าหมาอีก...เหอะคิดว่าคนแบบนี้น่าคบมากมั้ง...ฉันก็คิดว่าห้องเช่านี้มีผีเลยเดินมาดู แล้วก็จ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 โยธาแปลว่าอิสระ 1/2
“แม่งอยากกินโมจิว่ะ!” "กูจะราดน้ำโมจิให้ฉ่ำ ๆ แล้วแดกแม่งในคำเดียวเลย""มึงอยากกินโมจิไหนวะ ไอ้ลูกกลม ๆ ที่อยู่ในตู้ร้านตรงข้ามนั่น หรือลูกกลม ๆ สองลูกที่เดินอยู่โน่น?""กูมันชอบเหมาอยู่แล้ว จะแดกให้หมด"เสียงที่ดังหึ่ง ๆ อยู่ในหูตอนนี้เรียกได้ว่า ทำให้คนที่เพิ่งเลิกกับแฟนมาอย่างฉันต้องการระบายอารมณ์ใส่ใครสักคน“ไอ้สัดนี่!”นั่นเสียงพี่ยอดรักพี่รหัสของฉัน พร้อมกับมือที่โบกไปที่หัวไอ้รุ่นพี่สารเลว ในหัวคิดแต่เรื่องต่ำสะดือที่ชอบเห่าเวลาฉันเดินมาหาพี่ยอดรักเห็นมันทำหน้าเจ็บเจียนตาย แต่ฉันว่ามันยังไม่ค่อยพอเท่าไรนะ คนพวกนี้สันขวานถึงจะเหมาะกับกบาลพวกรุ่นพี่ปากเสีย“สวัสดีค่ะพี่ยอด มาเอากุญแจห้องที่พี่ยูตะฝากไว้” พี่ยูตะนี่ก็เป็นพี่ชายคนรองของฉันเอง พี่ชายคนรองชื่อจริงชื่อวริศ เรียนอยู่คณะวิศวะเคมี อีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง ที่บ้านติดกับพี่ยอดรักลูกชายนักการเมืองในจังหวัดเพชรบุรี แถมยังเป็นเพื่อนซี้พี่ชายฉันด้วย“มาอยู่ห้องพี่ก่อนไหมคะ น้องโมจิ”“เสือก...หลบไป” พี่ยอดรักชิงด่าไปก่อนที่ฉันจะเปิดปาก รอดตัวไปนะ ถ้าเป็นอีโมจิหนักกว่านี้“โทษทีว่ะโมจิ...พี่ลืมเอาไว้ที่ห้อง เดี๋ยวพี่เรียนเล
Baca selengkapnya
บทที่ 1 โยธาแปลว่าอิสระ 2/2
“ระบายอารมณ์ไงมึง เจอแต่พวกตัวเหี้ยในคณะวิศวะมาก็เยอะแล้วปะ เราก็ต้องผ่อนคลายไง ไปกัน” น้ำตาลเองก็ไม่ต่างจากนังป๊อปที่อยากกินเหล้าจะตาย กลับบ้านก็สร้างภาพลักษณ์ที่ดี เป็นกุลสตรีให้แม่ควงออกงานไปขาย เพราะบ้านเป็นไฮโซ“นั่นดิ...มึงว่าปะว่า คณะเรานี่แม่งน่าจะต้องทำบุญใหญ่ล้างป่าช้าสักที ยังไม่ถึงเดือนสิบเลยออกมาให้คนชิงแล้ว เดินกันยั้วเยี้ย กูกลัวจะเหยียบตีนเข้าสักวัน”นี่แหละปากฉัน...คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสาวใบหน้าหวานแห่งโยธาที่ปากหมาที่สุด จนไม่มีใครเอาลงสักคนฉันก็รอให้คนมาเอาอยู่เหมือนกัน แต่ว่าเห็นอย่างนี้ก็เลือกคนเหมือนกัน‘หากไม่ดีกว่าใครคนนั้น...ฉันก็ตัดใจให้เอาไม่ลงจริง ๆ’คิดแล้วก็เศร้า จากนั้นพวกเราก็เข้าเรียนกันด้วยวิชาที่แม่งสูบพลังชีวิตสุด ๆ จนเมื่อถึงเที่ยงก็หิวโซลงมา แต่ฉันดันขอแวะเข้าห้องน้ำก่อน แต่พออีสองตัวนั่นเข้าไปบ้างมันดันเถลไถล จนฉันหน้าหงิกเพราะยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า แล้วก็ถูกมันด่า“เป็นเหี้ยอะไรเอ่ย ทำหน้าให้ดีกว่าส้นตีนหน่อย ทำไมรอแค่นี้รอไม่ได้ ทีรอคนเก่ายังรอได้เลย”“เหี้ย!”“หรือไม่จริง”“แสนรู้”แสนรู้จริง ๆ ที่ฉันคบ ๆ เลิก ๆ ก็เพราะรักแรกของฉั
Baca selengkapnya
บทที่ 2 รุ่นพี่หรือผีเปรต
ฉันยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าหาหมายเลขห้องว่าถูกต้องหรือเปล่า ก็คิดว่าไม่ผิดแน่ ๆ แถมฉันยังแตะคีย์การ์ดเข้ามาได้อีกด้วย แม้ว่าประตูด้านหน้าจะมีสองระบบเป็นกดรหัส แตะคีย์การ์ดก็เถอะเมื่อแน่ใจแล้วว่าห้องนี้เป็นห้องที่พี่ชายเช่าให้ไม่ผิดแน่ ๆ จึงกระแทกประตูให้เสียงดังสนั่น เพื่อหวังว่าคนที่ทำกิจกรรมเข้าจังหวะอยู่นั้นจะรู้ตัวแล้วก็เลิกแต่...“อื้อ...ตับ ตับ ตับ...อื้อ...”ไม่ได้ผลแฮะ...หรือว่าสองคนนั้นเมามันจนหูดับไม่ได้ยินเสียงรอบตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจึงนั่งรอที่โซฟาเพื่อหวังว่ากิจกรรมเข้าจังหวะน่าจะเป็นเจ้าของห้องคนเก่าที่ยังไม่ได้ย้ายออกไปจะเสร็จโดยเร็วพลันนานเกือบห้านาทีแต่ก็ยังไร้วี่แววที่จะหยุด เท่านั้นยังไม่พอ เสียงยิ่งทวีดังขึ้นจนฉันเริ่มเดือดแล้ว ทั้งที่คิดว่าไม่ควรขัดขวางความสุขใครในเวลาเข้าด้ายเข้าเข็มเช่นนี้แต่เมื่อนึกถึงไอ้พี่ยชนามันก็ทำให้ฉันเดือดปุด ๆ ในอกก่อนจะลุกขึ้นเดินหน้าตึง ๆ เข้าไปยังที่มาของเสียง และก็เห็นว่าอีกคนนั้นเป็นผู้ชายร่างสูง หุ่นกำยำในกางเกงยีนกับเสื้อชอปที่ยังไม่ถอดออกด้วยซ้ำต้องรีบขนาดนั้นเลยหรือไง กลางวันแสก ๆ เงี่ยนไม่รู
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เรื่องราวยังไม่จบ
ฉันสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอดก่อนจะตัดสินใจกดเบอร์โทรออกเป็นพี่ยูตะ และแล้วก็รวดเร็วทันใจดี เพราะรอเพียงไม่นานไอ้พี่ยูตะก็รับสายของฉัน“นี่ยูเช่าห้องอะไรให้...รู้ไหมว่ามีหนังสดมาเล่นจนเกือบต้องไปคลินิกให้หมอล้างตาให้ อุจาดตา!”(เฮ้ยโมจิ อย่าเพิ่งโวยวาย เดี๋ยวจัดการให้ นั่นเพื่อนพี่เอง)“คบคนสันดานหมาหน้าหื่นแบบนี้ไง ถึงได้นิสัยไม่ต่างกัน เลิกคบกันไปซะ ไม่งั้นฟ้องแม่แน่”(ปกติมันเป็นคนดี...นี่คงจะผิดจังหวะ)“ดีห่มละสิ...หื่นแบบนี้แถมยังโชว์พาวด้วยการกระแทกจนน้ำแตกต่อหน้าต่อตา”ฉันพูดด่าซึ่งหน้า แม้ว่าจะอยากด่าคำอื่นที่ใช้พยัญชนะตัวเดียวกัน แต่ก็ต้องข่มเก็บไว้ในใจ ต่อให้ปากจัดแค่ไหน คำนี้จะเป็นคำสุดท้ายที่ฉันจะใช้ด่าผู้ชาย เพราะมันเป็นอวัยวะเพศของผู้หญิง“ยูตะเหรอ...น้องสาวนายแสบกว่าเบตาดีนอีกว่ะ”เจ้าของห้องพูดแทรกขึ้นมาทำให้ฉันถลึงตาใส่ แม้ว่าใจจริงอยากสาวหมัดใส่ก็เถอะ ฉันว่าเขาโรคจิตนิด ๆ นะ แถมนิสัยทุเรศแบบนี้ คาดว่าพี่ชายคงจะเอาเยี่ยงอย่าง ถึงได้ทำเรื่องอย่างว่านอกห้อง ทั้งที่น้องสาวก็อยู่ด้วย(ใจเย็น ๆ โมจิ...เดี๋ยวพี่คุยให้)“ไม่คุยแล้ว จะกลับบ้านฟ้องแม่”(พ่อกับแม่บินไปดูงานที่สิงคโ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 วุ่นวายไม่เลิก
เสียงนั้นทำให้ฉันที่โดนกักอยู่บนตักมีสถานการณ์แย่กว่าเดิม เพราะอีกคนที่โดนฉันใช้ท่าไม้ตายบิดหัวนมอย่างเอาเป็นเอาตาย จับฉันให้นั่งคร่อม อยู่ในท่าล่อแหลมไม่พอ ยังต่อหน้าต่อตาคนมาใหม่อีกด้วย“เฮ้ย...ไอ้ปุณณ์ทำเหี้ยอะไรเนี่ย”เสียงที่คล้ายกับคนที่ร้องเหมือนหมาอยู่ตอนนี้ทำให้ฉันหันไปหา ราวกับว่าที่เห็นอยู่คือสิ่งประหลาด เพราะคนมาใหม่หน้าตาไม่ได้ต่างกับคนที่ฉันนั่งทับอยู่เลยสักนิด แม้ว่าใบหน้าจะดูคมกว่าเล็กน้อยก็เถอะ หากเทียบความหล่อแล้วคนที่ฉันนั่งอยู่บนตักได้คะแนนเพิ่มเล็กน้อยก็จริง แต่สันดานติดลบก็ชดเชยกันไม่ได้“มึงจะดูอีกนานไหมช่วยกูก่อน...หัวนมกูจะหลุดแล้ว”อ้อ ฉันก็ลืมไปว่า ฉันมือเหนียวยิ่งกว่าตีนตุ๊กแก พอจับบิดก็ติดมือเลย แล้วจะไม่ปล่อยถ้าไม่ได้สิ่งที่ต้องการซึ่งคนที่กักฉันเอาไว้ไม่ยอมปล่อยฉันลงจากตัก....ห้านาทีหลังจากนั้นฉันที่นั่งคนละมุมกับคนที่ก่อเรื่อง แล้วสักพักคนที่มาช่วยไกล่เกลี่ยฉันก็ยื่นโทรศัพท์มือถือให้พร้อมกับขอโทษแทนไอ้พี่สารเลว“โมจิ พี่ขอโทษแทนไอ้หื่นนั่นด้วย ปกติมันชอบพาผู้หญิงมากินเรี่ยราด นี่คีย์การ์ดห้องพี่ อยู่ไปก่อน พี่จะไปอยู่บ้านที่ซื้อใหม่แล้ว คงไม่ได้มานอน
Baca selengkapnya
บทที่ 5 พี่อร่อยกว่ามะเขือยาว
ฉันแต่งตัวอยู่สิบห้านาทีเพราะเริ่มจะสายแล้ว และไม่สนใจไอ้คนที่บอกว่าจะไม่ปล่อยอะไรนั่น แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องไปเรียน แต่เมื่อออกมาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นรุ่นพี่นั่งกันอยู่โดยมีพี่รินนั่งเป็นประธาน อีกคนน่าจะเป็นแฟนพี่เขา ฉันเคยเห็นไกล ๆ เดินมาด้วยกัน ส่วนอีกสองคนนั้นไม่ต้องแนะนำก็รู้จักแล้วพวกเขามองมาที่ฉันเป็นตาเดียว และสายตานั้นบ่งบอกได้อย่างดีว่าเขาคิดอะไร แต่ฉันไม่มีเวลาอธิบายหรอก ตอนนี้ต้องรีบแล้ว“สวัสดีค่ะพี่ริน...โมจิมีเรียนเช้าไปก่อนนะคะ” ฉันไม่คิดจะอธิบายอะไร เพราะว่าไม่ได้มีอะไรเกินเลยระหว่างฉันและเขา แต่อีกคนดูเหมือนกำลังสร้างงานให้ฉันนะ“คุยกันหน่อยสิ” เขาเรียกฉัน“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว...ต่อไปก็ห้ามเข้าห้องคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าอีก” ไอ้พี่ปุณณ์พูดเสียงสบาย ๆ คล้ายกับไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร แต่ทว่าฉันไม่มีเวลาเล่นแมวไล่จับหนูกับเขาหรอกเพียะ!“ไอ้เวรนี่...กูบอกแล้วใช่ไหมอย่ามาทำสันดาน นั่นน้องไอ้ยู” เป็นพี่รินที่โบกหัวพี่ปุณณ์ไปหนึ่งที แต่ฉันรีบไม่มีเวลาอยู่รอสมน้ำหน้า จึงเอียงคอยักไหล่ไปหนึ่งทีก่อนจะออกไปเรียนฉันขับรถเพียงสิบนาทีก็ถึงมหาวิทยาลัย และวันนี้โชคดีที่ตึกคณะมีที่จอดรถเหล
Baca selengkapnya
บทที่ 6 อยากเป็นเสือแต่เธอให้เป็นหมา
ป๊อปและน้ำตาลที่กำลังสุมหัวเมาท์เรื่องของพี่ปุณณ์อย่างเมามันพลันยกมือปิดปาก เมื่อคนที่มาใหม่ก็คือคนที่พูดถึงกันอยู่ แต่ที่หนักกว่าคือฉันที่พ่นน้ำออกไปแบบเต็ม ๆ ใส่หน้าคนที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง“โมจิ...ทำบ้าอะไรเนี่ย” พี่ปุณณ์ดูหัวเสียนะ แต่ถ้าเป็นฉันก็หัวเสียเหมือนกัน แต่เขาดันโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงทำไมล่ะฉันที่จะอ้าปากด่าแต่นังป๊อปกลับรีบสวนขึ้นมาก่อนเสียนี่ ชอบขัดเพื่อนจริง ๆ“เอ่อ...พี่ปุณณ์คะ...มาทานข้าวเหรอคะ...นั่งก่อนค่ะนั่งก่อน”ฉันที่สำลักแทบตายกลับไม่ดูดำดูดีเพื่อน เลือกผู้ชายก่อนเลย ที่สำคัญดันให้เขานั่งข้างฉัน โต๊ะก็ใหญ่ที่ก็กว้างอยากจะหาความบาลานซ์ ไม่ดูสีหน้าเพื่อนสักนิด“อุ้ย...ไม่นึกเลยนะคะว่าพี่ปุณณ์จะชอบมากินอาหารเช้าที่โรงอาหารสองด้วย...มาคนเดียวด้วย วันหลังเรียกป๊อปได้นะคะ”คำก็คะสองคำก็คะ...คะขาพูดง่ายเนอะกับผู้ชายหล่อ ฉันที่เหม็นหน้าเพื่อนที่แสดงละครเก่งราวกับตัวเองกำลังแสดงซีรีส์ จนน่าจะมอบบทดาราชายสมทบให้เสียจริงนอกจากจัดแจงไม่พอยังหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระป๋าของฉันไปเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาอีก ทิชชูเปียกในกระเป๋าฉันก็มี ทำไมต้องเอาผ้าเช็ดหน้าที
Baca selengkapnya
บทที่ 7 เจ้ากรรมนายเวร 1/2
ฉันรีบกินข้าวจ้วงเข้าปากเมื่อรู้สึกว่าคนข้าง ๆ รุกแรงเกินไปจนตัวเองเสียอาการ กลัวจะแพ้เสียงในหัวหลุดคำพูดที่คิดออกมา ดังนั้นผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่ฉันจะต่อกรด้วยง่าย ๆ ดังนั้นอยู่ให้ห่างที่สุดดีกว่าส่วนเพื่อนสองคนที่นอกจากจะมองหน้าฉันสลับกับคนข้าง ๆ อย่างสงสัยพร้อมกับต่อมเผือกทำงานหนักมาก กระทั่งพักเบรกอาจารย์ออกไปข้างนอก กระบวนการซักฟอกจึงเริ่มขึ้น“อีโมจิ...เล่า!”น้ำเสียงกดดันของเกย์ควีนสายเผือกเริ่มทันที และพวกฉันที่เลือกนั่งในจุดที่คนอื่นไม่นั่งทั้งยังเป็นมุมอับสายตา แต่ว่าก็ยังมองเห็นด้านหน้าได้ชัดเจน ดังนั้นนังป๊อปไม่รอให้เลิกคลาสก็เริ่มถามด้วยความอยากรู้ฉันเห็นมันทำท่าคันปากยุบยิบ ๆ อยู่ตลอด แต่คุยไม่ได้ตอนอาจารย์สอนแล้วนึกขำ แต่ทว่าจะเล่ายังไงให้ดูไม่น่าเกลียดดีล่ะ“เรื่องมันยาว”“กูว่างฟังมึงได้ทั้งชีวิต”ใช่สิ เรื่องที่อยากรู้มันมีเวลาทั้งชีวิตแหละ แต่เรื่องของฉันพวกมันเลือกจะเมินสุดท้ายฉันที่ไม่เคยมีความลับกับเพื่อน ถูกกดดันด้วยสายตาสองคู่ จึงเล่าย่อ ๆ เกริ่นก่อนค่อยเล่าอีกทีหลังเลิกคลาส แล้วทั้งคู่อุดปากกรี๊ดก่อนจะต้องสงบเสงี่ยมเรียนต่อ แต่ฉันรู้พวกมันอยากจะรู้เรื่องราว
Baca selengkapnya
บทที่ 7 เจ้ากรรมนายเวร 2/2
ชอบเวลาผมอ่อยแล้วอีกคนเสียอาการ ยายเด็กนี่คิดว่าตัวเองเก่งนักหนาสินะ เก่งแต่ปากจริง ๆ อยากจะบอกว่าไม่ได้เสี้ยวของพี่หรอกนะน้องเมื่อวานกับเมื่อเช้าผมโดนทั้งน้องชายสวด และเพื่อนอีกสองคนสั่งเด็ดขาดห้ามยุ่งกับน้องไอ้ยูตะ เพราะไม่ต้องการมีปัญหายูตะเป็นเพื่อนต่างมหาวิทยาลัยรู้จักกับยอดรัก และบังเอิญเจอกันตอนปีสองที่ร้านเหล้า พูดคุยกันสนุกดีแต่ก็ไม่ได้สนิทกันมากเพราะไม่สนิทกันมากเนี่ยแหละ พวกมันถึงเตือนผมว่าอย่ายุ่ง เดี๋ยวจะเป็นเรื่องบาดหมางกันสองมหาวิทยาลัย และไม่อยากให้เหตุการณ์ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเวียนมาอีกคืองี้ คณะผมคือคณะวิศวฯ ใช่ปะ มันก็ห้าวเป้งกันอยู่แล้วแต่ละคน ทีนี้อะไรไม่อะไรดันไปจีบสาวคณะวิศวฯ ของอีกมหาวิทยาลัยที่เหมือนเป็นพี่น้องเกื้อกูลกันมา แล้วไอ้รุ่นพี่เสือกไปหลอกน้องเขา แล้วจะพาไปให้เพื่อนกินฟีลแบบสมบัติผลัดกันชม แล้วรุ่นน้องตอนนั้นเลยไปบอกรุ่นพี่ในคณะ จากนั้นสองมหาวิทยาลัยก็เกิดเรื่องทะเลาะวิวาทแทบจะวันเว้นวัน เพราะเหมือนหยามกัน เห็นพวกผมปากหมาแบบนี้ พอมีเรื่องมันเลือดขึ้นหน้าพี่รักน้องน้องรักพี่ขึ้นมาทันที เดือดร้อนคณบดีต้องไปเจรจาแม้ผ่านมานานหลายปีรอยร้าวจะค่อย ๆ ประ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status