로그인เสือหิวที่ไม่เคยเลือกเหยื่อ...แต่ดันสะดุดเข้ากับของหวานอย่างโมจิ...นุ่มเด้งก้อนนี้เข้าแล้ว หากไม่กัดกินก็จะเสียชื่อเสือหิวไม่เลือกเนื้อกันพอดี
더 보기🍡ฉันคือโมจิ หนึ่งในผู้หญิงในไม่กี่คนของสาขาวิศวกรรมโยธา หน้าสวยหุ่นปัง แต่ความรักไม่ปังตามหน้าตาของฉันหรอกนะ แม้ว่าฉันอุตส่าห์ตั้งใจเป็นแฟนที่ดีของคนที่ฉันคุยด้วย
แต่ไอ้บ้านั่นดันบอกว่า เพราะฉันไม่ยอมให้เอาก็เลยไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น!
ฉันผิดนักหรือไงที่หวงตัว! แถมไอ้แฟนเก่าบ้านั่นก็เพิ่งจะคบกันได้แค่เดือนเดียว แต่จ้องจะล่อเสียแล้ว ซ้ำฉันปฏิเสธไป มันโกรธ ไม่ตอบแชต โทรไปก็ไม่รับ แล้วแบบนี้จะอยากให้ฉันวางใจอยากมอบของรักของหวงให้ยังไง!
พอกันทีผู้ชายชั่ว ๆ ฉันจะไม่สนคนแบบนี้แล้ว!
แต่ปณิธานนั้นก็ดันมาสะดุดเพราะเพื่อนของพี่รหัสดันมาวุ่นวายกับฉันเสียนี่ เห็นหล่อแบบนี้หากหลุดมาถึงปากฉันละก็รับรองว่าไม่ใช่คนดีอะไร ปีนี้ผ่านมาจนถึงเดือนแปด ฉันเลิกกับผู้ชายมาแปดคนแล้ว จะมองท่าทางรักจริงหวังฟันของเหล่าผู้ชายพวกนั้นไม่ออกก็ควายแล้ว
"มุกเข้าห้องผิดนี่คิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ"
"ไม่!"
“ก็รู้นี่...แล้วยังจะตามฉันมาอีก”
"ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องใส่ใจ นี่ลุงหลงตัวเองมากเลยดิ...หน้าตาเหมือนเห็บหมา...แล้วยังชอบเอาท่าหมาอีก...เหอะคิดว่าคนแบบนี้น่าคบมากมั้ง...ฉันก็คิดว่าห้องเช่านี้มีผีเลยเดินมาดู แล้วก็จริงมีผีเปรตกำลังผสมพันธุ์"
“ถ้าฉันเห็บหมาแล้วเธอเป็นอะไร”
“เป็นโมจิคนสวยของสาขาวิศวฯ โยธาไง”
“คิดว่าสวยแล้วจะด่าใครก็ได้งั้นเหรอ”
“ทำไมจะด่าไม่ได้...ปากหมาใส่ฉันก่อนนี่ มีปากคนเดียวหรือไง บอกอะไรให้นะ ฉันได้คีย์การ์ดนี่มาเป็นผู้เช่าคนใหม่ ถ้าเดาไม่ผิดคุณคงเป็นเจ้าของห้อง ถ้าห้องจะเอาไว้เชือดแบบนี้ฉันไม่เช่าแล้ว เอาเงินมัดจำของพี่ชายฉันคืนมา”
อีกคนหันมาหลังจากทำตัวเหมือนหมาติดเป้ง แต่แทนที่จะรูดซิปก่อนจะหันมา ดันหันมาโชว์ของต่อหน้าฉันก่อนจะเก็บไอ้ท่อน ๆ เหมือนบ้องข้าวหลามเข้าที่แถมยังมองฉันแบบยิ้มสะใจ
กรี๊ดดด! อะไรของไอ้รุ่นพี่บ้านั่นเนี่ย!!?
ผมที่รู้ว่าพ่อแม่ของผมนัดกินข้าวกับพ่อแม่ของน้องไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ว่าที่ลูกเขยอย่างผมยังไม่เคยได้เข้าไปไหว้คุณพ่อคุณแม่แบบจริงจังสักทีเพราะใครนะเหรอก็เพราะคนตัวนุ่มที่ไม่ยอมพาผมเข้าบ้านสักทีนี่ไงล่ะ “โมจิครับเมื่อไหร่จะพาพี่ไปแนะนำให้คุณพ่อกับคุณแม่รู้จักเป็นทางการสักทีล่ะ”ผมที่นั่งอยู่ในคอนโดหน้าทีวีโดยมีอีกคนนั่งบนตักกอดถังป๊อปคอนดูเน็ตฟลิกอย่างสบายใจ ส่วนผมไม่ค่อยสบายใจเลยเพราะว่าเป็นบ้านผมอย่างเดียวที่ยินดีต้อนรับ ไม่รู้ว่าทางโน้นจะยินดีต้อนรับผมด้วยหรือเปล่า ถามแม่ก็เอาแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมบอกคล้ายกับจะแกล้งผม “พ่อกับแม่ยุ่งไม่ค่อยอยู่ไทยหรอก อีกอย่างไม่ค่อยชอบให้ใครไปกวนเวลาสวีตกันสองคน” น้องอ้างแบบนี้ตลอดทำให้ผมไม่มั่นใจว่าน้องแอบซ่อนอะไรเอาไว้ที่บ้านหรือเปล่า แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก เพราะก็ไม่น่าจะมีอะไรซ่อนเอาไว้ได้เลย คนที่ต้องกลัวเรื่องนี้แทนที่จะเป็นน้องกลับเป็นผมเสียเอง ก็คนมันเคยผ่านผู้หญิงมาหลายคนกะร่อนปลิ้นปล้อนไปเรื่อยกลัวจะโดนเอาคืนกลับน่ะสิ เรื่องนี้ผมก็เครียดอยู่เหมือนกัน แต่คนที่ชิลล์เหมือนไม่คิดจะจริงจังเรื่องนี้สิทำ
ไอ้เวรนี่ให้ตายเหอะ...มันสรรหาคำมากระแนะกระแหนผมไม่ว่างเว้น แต่พอหันไปเห็นน้องยิ้มให้ก็มีกำลังใจสู้กับมันนิดหน่อยจนกระทั่งตอนที่ผมเถียงเรื่องกลัวผีกับกลัวตุ๊กแกอยู่ ๆ ไอ้สองตัวก็เอ่ยขึ้น“ได้-ทำไมจะไม่ได้” “ไม่ได้”ผมที่เถียงกันไปเถียงกันมาจากนั้นไอ้ยอดรักเพื่อนผมก็เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย ที่วันนี้เหมือนมีคนที่หายไป “มึงเห็นไอ้สกายไหม...ได้ไปกับไอ้หมอเมฆหรือเปล่า”พอยอดรักพูดอย่างนี้ผมก็หันมองทันที วันนี้หลังจากกินข้าวก็ไม่เห็นมัน แล้วผมก็เกิดหึงขึ้นมาหากมันไปอยู่ ใกล้ ๆ กับน้องโมจิเดี๋ยวมันจะไปพูดถึงความหลังครั้งเก่า กลัวน้องจะเคลิ้ม ผมต้องกันเอาไว้ก่อน “ไม่นะ...วันนี้มันบอกจะอยู่ที่โรงเรียนนี่” ไอ้เทมโป้ว่า นั่นทำให้ผมสบายใจ “แต่แยกกันตั้งแต่ตอนที่ไอ้กรณ์วอแวกับโมจิ ก็ไม่เห็นมันเลยนะ...มึงโทรดิมันอยู่ไหน” ผมบอกไอ้เทมเพราะกลัวมันจะไปทำคะแนนกับแฟนของผมพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปถามคนอื่น ๆ ว่าเห็นไอ้สกายหรือเปล่าจังหวะนั้นเอง ไอ้ไทป์ เพื่อนของยอดรักก็วิ่งหน้าตื่น สภาพมันหอบแฮ่ก ๆ จนพูดแทบไม่เป็นคำ แต่สายตาที่มองมาที่ผมกับไอ้เทมโป้เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นปนรีบร้อน“ไอ้ปุณณ์! พี่เทม! มีค
🐯🐯🐯วันที่ผมพาน้องมานอนที่ห้องตัวเองครั้งแรกเพราะว่าเอาหนักจนผ้าปูที่นอนอีกห้องนอนไม่ได้ในใจรู้สึกฟูจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไง ตั้งใจว่าจะคุยเรื่องนี้กันหลังจากตื่นแต่ใครจะนึกว่าจะเกิดเรื่องตอนนั้น ผมต้องไปจัดการบางอย่างจนรู้อีกทีคือน้องไม่อยู่รออย่างที่บอกเอาไว้ ตอนนั้นผมอยากจะปลีกตัวออกมาจะแย่แต่ก็ทำไม่ได้ จนสุดท้ายทุกอย่างคลี่คลายผมจึงไปหาน้องและที่เดียวที่น้องอยู่ก็คืออู่ของไมล์ส ที่จริงผมรู้จักที่นี่เพราะเป็นอู่รับซ่อมและแต่งรถยนต์ เรียกได้ว่าในวงการของผู้เป็นเจ้าของรถซุปเปอร์คาร์ต่างรู้จัก แค่ผมไม่ได้สนิทมากเท่าไหร่นักเท่านั้นเอง แต่เมื่อรู้ว่าพี่ไมล์สเป็นเสมือนพี่ชายอีกคนของน้อง ผมก็อยากจะรู้เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับน้องจนได้รู้ว่าน้องเชื่อหมอดูไร้สาระนั่น จนผมหงุดหงิดนิด ๆ กับที่บอกว่า ‘คบกับแฟนเก่าแล้วจะสมหวังในรัก’ นั่นก็แย่แล้ว ใครจะให้เมียตัวเองไปคบกับแฟนเก่าเพื่อที่จะได้คบกันยาว ๆ ล่ะ ผมหวงจะตายไม่รู้หรือไง แต่พี่ไมล์สก็เล่าถึงตอนอกหักน้องน่าสงสารมาก เพราะว่าคนที่รักไม่ใช่ใครก็เป็นคนกันเองทั้งนั้นและยังเป็นเพื่
“โมจิ...มึงบอกว่าผัวมึงจะกลับวันไหนนะ” นังป๊อปถามทั้งมองไปด้านหลังพลางขยี้ตาคล้ายกับคนเห็นภาพลวงตา“โอ้ย...ไปสามสี่วัน...วันนี้เพิ่งวันที่สองเอง คงจับน้องปูอยู่มั้งเห็นเขาแทคกัน” ลิ้นเปลี้ยบอกออกไป แต่ทว่าสายตามองไปทางพี่สกายหวานเชื่อม แล้วเรอออกมาเอิ๊ก~~ฉันยิ้มมองไปทางคนหล่อที่สุดในกลุ่มชายโสดสี่คนก่อนจะเอ่ยด้วยความรู้สึกจากใจจริงนะ “พี่โคตรหล่อเลยวะ...เสียดาย!”“เฮ้ย ๆ...ไอ้โมจิ...ยังไง...มึงจะผัวเผลอเจอกันไม่ได้นะ” พี่ไมล์สรีบห้าม“เดี๋ยวเถอะมึง...ไอ้ปุณณ์ได้ยินเดือดแน่” พี่ยอดพูดบ้าง แต่ว่าฉันแสยะยิ้มใส่“พี่ปุณณ์ไม่อยู้...แต่ถึงอยู่ขย่มสองทีก็เงียบแล้ว...ร้องเป็นแมวหง่าว ๆ เลยแหละ” พอเมาก็พูดอะไรต่อมิอะไรออกมาเรื่อยแม้แต่เรื่องบนเตียงก็ไม่เว้นแล้วพี่ไมล์สตบเข่าฉาด “ให้มันได้อย่างนี้เว้ยไอ้น้องรัก...เราอย่าไปยอมให้ผู้ชายข่มเรา เราต้องขึ้น”“เท่าแขนค้า...เท่าแขนก็อมมาแล้วค่ะ...นี่...เท่านี้” ฉันจับที่แขนตบแปะ ๆ พูดอย่างโอ้อวด ทำให้ทุกคนหัวเราะให้กับความลามกของฉันโดยไม่รู้เลยว่าด้านหลังคนที่คิดว่าจะกลับอีกสองวันนั้นยืนกัดฟันกรอดอยู่แล้ว“โมจิ...พี่ปุณณ์กลับวันไหนนะ” นังน้ำตาลที่น
หลังจากซื้อของมาเยี่ยมคนป่วยเสร็จ ฉันก็กลับมากับพี่ยอดส่วนเพื่อนสองคนบอกว่าเพลียมากขอมาเยี่ยมพรุ่งนี้ก็แล้วกัน ฉันจึงเดินไปยังห้องพี่เทมกับพี่สกายก่อนที่พักฟื้นอยู่ห้องข้าง ๆ พลันได้ยินเสียงคนที่พี่ยอดเพิ่งพูดชื่อไป “เป็นไง...ดีขึ้นหรือยัง” เสียงพี่ไมล์สถามคนป่วยที่อยู่ข้างกันสองคน ท่าทาง
🍡🍡🍡โมจิและเพื่อนรวมทั้งพี่หมอเมฆแวะร้านอาหารตามสั่งในหมู่บ้านที่เป็นเพิงเล็ก ๆ แต่จัดร้านดูสะอาดสะอ้าน บรรยากาศในสวนมะพร้าวใกล้ ๆ ลำธารดูร่มรื่น กับเสียงพูดคุยสำเนียงพื้นถิ่นช่วยกล่อมจิตใจที่วุ่นวายของใครหลายคนเป็นอย่างดีรวมทั้งตัวฉันเองก็ด้วย“หนู ๆ แวะมาทานข้าวร้านป้าด้วยเดี๋ยวป้าลดราคาให้พิเ
“น้องโมจิ...ทำไมไม่กลับบ้านครับ”แม้ว่าพี่สกายจะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ทว่าไอ้พี่เทมมันก็มาด้วยแถมยังสาระแนถามเรื่องที่ก็รู้อยู่แล้ว “ใช่แม่รอกินข้าวชะเง้อมองแต่หน้าบ้าน” “ยุ่ง” ฉันว่าพลางหยิบแก้วเหล้าของใครก็ไม่รู้ที่วางบนโต๊ะมาจิบ “อ๋อ...คือจะหมายความว่าพี่ชายมึงเสือ
🍡🍡🍡ปุณณ์ 🐯 : พี่กลับไปเคลียร์ธุระที่บ้านก่อนนะครับ เรื่องค่อนข้างใหญ่ เดี๋ยวกลับมาจะพาไปกินของอร่อยครับฉันตื่นขึ้นมาในตอนสายกับข้อความในมือถือพลางถอนหายใจ ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันนอยนิด ๆ นะ เพราะคาดหวังว่าจะเจอเขาตอนตื่น แถมยังถูกอุ้มมานอนอีกห้องที่เป็นห้องส่วนตัวของเขา ใจตอนนั้นมันไปเกินคร





