Se connecterแดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
สมองในส่วนที่ดี ไม่อาจจะเอาชนะสัญชาตญาณในกายของเขาได้ก็เท่านั้น“รู้ได้ไงว่าฉันไม่รู้” ทุกครั้งที่เขาเปลี่ยนสรรพนามในการแทนตัวเอง มักจะเป็นตอนที่เขาต่อล้อต่อเถียงกับเธอแต่ครั้งนี้ต่างออกไปแววตาของชายหนุ่มมืดดำลงอย่างเห็นได้ชัดนอกจากแอลกอฮอล์ในร่างกายของเขาไม่มีสารแปลกปลอมเจือปน มีบางอย่างที่ซ่อนอ
พิชชาเปิดประตูเข้ามาในห้อง แต่ความผ่าวร้อนที่ใบหน้ายังไม่จางหาย ภายใต้แสงไฟสีนวล แก้มทั้งสองกลายเป็นสีระเรื่อเพราะการกระทำของชายหนุ่มจูบของเขาทำให้ลิปสติกสีแดงวาวเลอะขอบปากอย่างที่เขาบอก ดวงตาคู่สวยจึงไหวระริก เธอพยายามข่มอาการประหม่าไว้เต็มกำลังในตอนที่ยกมือขึ้นมาแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากเป็นเพราะไวน์
“คืนนี้ก็นอนนี่แหละ ขับรถไม่ไหวแล้ว” “ห่ะ!” อากัปกิริยาตอบกลับในทันที เหมือนว่าพิชชาจะคิดว่าเขาหาข้ออ้างให้เธอนอนค้างอ้างแรม เขาเลยต้องอธิบายคล้ายจะร้อนตัว“คิดดูดี ๆ นะ ถ้าเธอกลับไปตอนนี้จะเข้าห้องน้ำยังไง เดินเองก็ยังเดินไม่ได้ แล้วจากที่ประเมิน พรุ่งนี้เธอไปทำงานไม่ไหวหรอก หยุดไปเลยวันนึง”ตอนแร
“แน่ใจนะว่าให้ออกไป” ภาพที่ร่างบอบบางจ้ำเบ้าอยู่กับพื้นยังติดตาเขาอยู่ จึงมั่นใจว่าเธอต้องการความช่วยเหลือจากใครสักคนหญิงสาวชะงักค้างกับถ้อยคำของธนา ถ้าก่อนหน้านี้ข้อเท้าของเธอไม่ได้รับบาดเจ็บก็คงพอจะช่วยเหลือตัวเองได้ทว่าสภาพในตอนนี้ หากเธอจะลุกขึ้นยืนแล้วยังต้องเดินไปหยิบเสื้อผ้าบนราวมาสวมใส่ เธ