LOGINแดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
หญิงสาวมองมือที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำขาวขุ่น มันชุ่มฉ่ำจนไหลไปตามง่ามนิ้ว ชายหนุ่มนั่งหอบหายใจแรงหน้าท้องเต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับขึ้นลงถี่ ใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเมื่อน้ำสวาทของเขาล้นอยู่ในมือเธอพิชยะกลับมาหายใจเป็นปกติ ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มชื้นด้วยลิปสติกสีแดงวาวทำให้เขาอยากได้ปากของเธอด้วยแต่ก็ด
“อ่อเหรอ” เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกโยนความผิดจากน้ำเสียงราบเรียบแฝงไปด้วยความขุ่นข้องนั่นเลยต้องรีบแก้ต่าง“จริง ๆ มีนตั้งใจจะบอกเฮียเมื่อคืนแต่…” เขาเงียบฟังว่ามนต์มีนาจะพูดอะไรต่อ แต่เธอก็ทิ้งเวลาไว้นานจนเขาต้องช่วยพูดออกมาแทน“แต่เพราะเมื่อคืนเฮียทำให้มีน…หมดแรงไปก่อนน่ะเหรอ?”“คนบ้า พูดอะไรออกม
วางสายจากเพื่อนครู่ใหญ่แล้ว แต่หญิงสาวยังจมจ่อมอยู่กับเรื่องของชายหนุ่มกระทั่งแท็กซี่กลางเก่ากลางใหม่เลี้ยวเข้าไปจอดด้านหน้าของตึกสูงใหญ่ เธอถึงดึงสติตัวเองกลับมา สลัดความคิดว้าวุ่นออกจากหัว จ่ายค่าโดยสารแล้วก็ก้าวลงจากรถ แหงนมองตึกสูงใหญ่อย่างอดตื่นเต้นไม่ได้จากที่อคิณบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ บริษัท ‘
แต่เขายังไม่อยากให้มนต์มีนารู้ว่าคนที่จะซื้อคอนโดนี้คือเขาตอนแรกจึงบอกกับเธอไปแบบนั้น“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องขอบคุณอะไรผมหรอก เพื่อนผมมันก็ชอบที่นี่ด้วยนั่นแหละครับ ถือว่าต่างคนต่างได้ประโยชน์จะดีกว่า”“ทำไมคุณหมอ…” คนเป็นภรรยากำลังจะทำให้ความแตกเขาก็แทรกขึ้นเนียน ๆ“ถ้าผมจะขอสำรวจห้องต่ออีกหน่อยได้ไ







