บทที่ 5

“ปะ เปล่านะคะ หนูไม่ได้ไล่” เพียงแต่ฉันคิดว่ามันไม่มีเหตุจำเป็นอะไรที่เขาจะอยู่ในห้องนี้ต่อ ถึงอย่างนั้นก็ทำได้แค่คิดในใจนั่นแหละ

“รังเกียจฉันเหรอ ?” คุณเหนือถามเสียงเย็น ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้ถอยหนีเพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด “ฉันถามว่ารังเกียจเหรอ ?”

“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”

“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมไม่มองหน้า ?”

“คะ คือหนู…”

ยังไม่ทันได้พูดอะไร คุณเหนือก็เชยปลายคางฉันให้เงยหน้าขึ้น ฉันจึงต้องสบตากับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

พอได้เพ่งมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างละเอียด หัวใจดวงน้อยมันก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ คุณเหนือเป็นผู้ชายที่หล่อมากจริงๆ

ผิวหน้าของเขาเกลี้ยงเกลาไร้ริ้วรอย ดวงตาคมสีนิลดูลึกลับน่าค้นหา คิ้วดกดำเป็นทรง จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากได้รูปที่เจือสีชมพูอ่อน

ใบหน้ารูปไข่ของเขาทำให้ภาพรวมดูมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูด ยิ่งแววตาคู่นั้นอันตรายเหนือสิ่งใดทั้งปวง ใครเผลอไปจ้องมองก็คล้ายกับจะถูกมนต์สะกดตกให้อยู่ในห้วงภวังค์

ร่างกายมันแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นน้ำแข็ง สติและจิตวิญญาณถูกสูบออกไปจากร่าง ริมฝีปากไม่สามารถขยับพูดอะไรได้

มีเพียงแค่ดวงตาที่จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลงใหลอย่างลืมตัว

“กลัวฉันเหรอ ?” คำถามของเขาทำให้ฉันได้สติกลับมาครึ่งนึง ส่วนอีกครึ่งยังวนเวียนอยู่กับความหล่อ

“นะ หนูไม่ได้กลัวค่ะ…เพียงแต่คิดว่ามันไม่สมควรหรือเปล่า”

“เพราะฉันเป็นพี่เขยเธอ ?”

“ค่ะ…”

คุณเหนือเป็นสามีของพี่ปีใหม่พี่สาวของฉัน ดังนั้นระหว่างเรามันควรจะมีระยะห่างไม่ใช่เหรอ

“ทำไมไม่มองว่าฉันก็เป็นพี่ชายเธอคนนึง” มือหนาของคุณเหนือจับที่ลำคอของฉันแล้วสอดเข้ามาที่กลุ่มผมบริเวณท้ายทอย ก่อนจะขยำมันเบาๆ ให้ความรู้สึกวาบหวามแปลกๆ

“หรือเธอกลัวว่าจะชอบฉัน ?”

“มะ ไม่ค่ะ หนูไม่มีทางชอบคุณอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นจะกลัวอะไร”

“กะ ก็บอกว่าไม่ได้กลัวไงคะ ละ เลิกเอาหน้ามาใกล้หนูสักที”

“ก็แค่มองฉันเป็นพี่ชายคนนึง มันคงไม่ยาก จริงไหม ?” คุณเหนือขยับหน้าเข้ามากระซิบถามใกล้ใบหู เขาทำให้ฉันลืมหายใจไปชั่วขณะ

แล้วเมื่อกี้ถึงปากฉันจะบอกไปว่าไม่กลัว แต่จริงๆ แล้วฉันกลัวมาก กลัวตัวเองจะหวั่นไหวกับเขา ชีวิตนี้ฉันแทบไม่เคยใกล้ผู้ชายคนไหนมากเท่าเขามาก่อน แถมเขายังหน้าตาดีมากขนาดนี้อีก

จะให้ฉันใจแข็งไม่หวั่นไหวเลยมันคงเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะไม่อยากถูกมองไม่ดีจึงเลือกที่จะโกหกไปแบบนั้น

“ค่ะ แต่ตอนนี้หนูต้องการพักผ่อน…” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเพิ่มความกล้า “คะ คุณช่วยออกไปก่อนได้ไหมคะ”

“หึ” คุณเหนือแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยอมผละตัวออกห่าง “หวังว่าเธอจะไม่แสดงท่าทีรังเกียจฉันแบบเมื่อกี้นี้อีก”

“ถะ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกแบบนั้นหนูขอโทษด้วยค่ะ”

“ที่ฉันเข้าใกล้เพราะเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาว เห็นว่าเพิ่งเสียพ่อก็อยากจะทำให้รู้สึกอบอุ่น”

“….” พอเขาพูดแบบนี้ฉันก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่เผลอไปแสดงกิริยาแบบนั้น คุณเหนืออุตส่าห์หวังดีแท้ๆ แต่ฉันกลับคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

“ไม่คิดว่าความหวังดีมันจะทำให้เธอรังเกียจ”

“ไม่เลยค่ะ หนูไม่ได้รังเกียจคุณจริงๆ นะคะ” ครั้งนี้ฉันยืนกรานอย่างหนักแน่น

“ถ้าไม่รังเกียจเธอก็ต้องไม่ถือตัวเวลาอยู่ใกล้ๆ ฉัน”

“ทำแบบนั้นแล้วคุณเชื่อหนูใช่ไหมคะ”

“อืม”

“ก็ได้ค่ะ ต่อไปหนูจะไม่ถือตัว ไม่ทำเหมือนรังเกียจคุณอีก คุณจะได้สบายใจ”

“ดีมาก แบบนี้สิถึงน่ารักหน่อย” เป็นอีกครั้งที่คุณเหนือเดินเข้ามาใกล้ๆ ใจมันสั่นนะ แต่ฉันพยายามที่จะตั้งรับสู้

มือหนาเชยปลายคางฉันขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ

“แล้วเธอคิดว่าพี่น้องสามารถหอมแก้มกันได้ไหม ?”

“กะ ด็คงได้มั้งคะ” ฉันเองก็เคยหอมแก้มพี่ปีใหม่นะ

“งั้นก็ดี”

“อ๊ะ!” ฉันร้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆ คุณเหนือก็มาขโมยหอมแก้มฉันไปฟอดใหญ่ ก่อนที่ใบหน้ามันจะเห่อร้อนกะทันหัน

“หอมในฐานะน้องสาว หวังว่าเธอจะไม่ติดขัดอะไร”

“คะ ค่ะ ไม่ติดค่ะ” ไม่ติดที่ไหนกันละ หัวใจมันเต้นแรงไม่หยุดจนฉันกลัวว่าเขาจะได้ยินมันอยู่แล้ว

“อ้อ แล้วก็…” คุณเหนือดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ๆ จากนั้นก็เลื่อนใบหน้าลงมาประชิดกับเนินอกอวบอิ่ม ก่อนจะเป่าลมอุ่นออกมารดบริเวณรอยแดง “…เป่านมให้แล้วอย่าลืมทายาด้วยล่ะ”