บทที่ 6

“นะ หนูไม่ลืมค่ะ”

“ดี อย่าให้ผิวเนียนๆ ขาวๆ ของเธอมีรอยตำหนิ”

“ทะ ทำไมเหรอคะ”

“มันเพลินตาเวลามอง”

“ตะ แต่หนูไม่ได้จะไปให้ใครมองนี่คะ”

“ฉันนี่ไง”

“คะ คุณ…”

“ล้อเล่น อย่าทำหน้าเหมือนเห็นผีสิ”

“ขะ เข้าใจแล้วค่ะ”

“ดีมาก”

สายตาของคุณเหนือยังคงจ้องมองที่เนินอกทั้งสองเต้าไม่ยอมละไปไหน

ลมหายใจของฉันติดขัดจนได้ยินเสียงหอบ เมื่อไหร่คุณเหนือจะออกไปสักที ฉันจะทำใจทนไม่ไหวแล้วนะ แต่ละอย่างที่เขาทำ แต่ละอย่างที่เขาพูด มันมีอิทธิพลกับหัวใจฉันจริงๆ

“ฉันไม่รบกวนแล้ว เธอพักผ่อนเถอะ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง

“ขะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างในวันนี้นะคะ” ฉันตะโกนบอกตามหลัง ซึ่งเขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เพียงหยุดชะงักชั่วครู่ ก่อนจะออกจากห้องไป

ฉันรีบวิ่งไปล็อกประตูแล้วยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองที่เต้นรัวจนจะทะลุอกออกมา ลมอุ่นๆ จากริมฝีปากของคุณเหนือที่เป่ารดหน้าอกยังคงชัดเจนอยู่

ถึงจะรู้สึกแค่ไหน แต่ฉันก็ต้องท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจว่าที่คุณเหนือทำไปทั้งหมดก็เพราะเอ็นดูและอยากมอบความอบอุ่นให้ฉัน

เขาไม่ได้คิดอะไรและฉันเองก็ไม่ควรจะคิดด้วยเหมือนกัน…

สองอาทิตย์ต่อมา

วันนี้มหาลัยฉันเปิดเทอมเป็นวันแรก มันตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเจอเพื่อน สรุปว่าฉันก็ได้เรียนต่อเพราะพี่ปีใหม่บอกว่าคุณเหนืออาสาส่งฉันเรียน

แน่นอนว่าฉันไม่ปฏิเสธ ถึงจะเกรงใจ แต่การศึกษามันสำคัญมากจริงๆ ถ้ามีผู้ใหญ่หยิบยื่นโอกาสมาให้ฉันก็ต้องรีบคว้ามันเอาไว้

ฉันมองร่างอวบอั๋นของตัวเองในกระจกด้วยชุดนักศึกษาที่ค่อนข้างรัด โดยเฉพาะช่วงหน้าอก สงสัยจะกินเยอะไปหน่อย กระโปรงก็สั้นเลยเข่ามาเกินครึ่ง

จริงๆ แล้วฉันไม่ใช่คนหุ่นดีอะไรนะ หน้าอกประมานสี่สิบ เอวยี่สิบแปด สะโพกสามสิบห้า ค่อนข้างอวบ แต่ไม่ได้อ้วน

หน้าอกที่มันใหญ่คงเป็นเพราะแม่ให้มาเยอะ ฉันไม่ได้ทำศัลยกรรมเลยสักจุด

ฉันเริ่มปรับตัวเข้ากับการอยู่ที่นี่ได้แล้ว และสองอาทิตย์ที่ผ่านมาคุณเหนือก็ไม่ได้มาวุ่นวายกับฉันเลย เพราะเหมือนเขาจะบินไปดูงานที่จีน น่าจะกลับมาคืนนี้

“นิวเยียร์ นี่ชุดไปมหาลัยเหรอ ?” พอฉันเดินลงมาขั้นล่างพี่ปีใหม่ก็ทักขึ้น

“ค่ะ มะ มันสั้นไปใช่ไหมคะ..”

“ไม่สั้นไปหรอก! แต่งแบบนี้เลิศจะตายไป เรามีของดีก็ต้องโชว์สิ^_^”

ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ทีแรกคิดว่าจะถูกดุที่แต่งตัวโป๊ซะอีก จริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใส่ไปอ่อยใครนะ แต่มันเรียกว่าเป็นสไตล์ที่ชอบมากกว่า

มหาวิทยาลัย

พี่ปีใหม่อาสาขับรถมาส่งฉันที่มหาลัย ก่อนกลับเธอบอกว่าถ้าเลิกเรียนแล้วให้โทรบอกคนขับรถให้มารับ เพราะเย็นนี้พี่ปีใหม่จะไปกินเลี้ยงกับกลุ่มคุณหญิงคุณนายที่รู้จักกันผ่านทางสามีของแต่ละคน

บอกลาพี่ปีใหม่เสร็จฉันก็เดินเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความตื่นเต้น ระหว่างทางที่เดินก็รู้สึกแปลกๆ กับสายตาของผู้ชายคนอื่นที่มแงมา

ฉันรีบเดินมาจนถึงบริเวณลานกว้างที่มีโต๊ะม้าหินเยอะๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์โทรถามเพื่อนว่านั่งกันอยู่ที่โต๊ะไหน

“นิว! นิวเยียร์! ทางนี้ๆ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากทางซ้ายมือ พอเพ่งสายตามองดีๆ ก็เจอกับเพื่อนสนิทสองคนที่กำลังนั่งรออยู่

ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทันที

“มาสายนะคะชะนี มัวทำไรอยู่” พิชชี่เพื่อนสาวสองของฉันเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงมีจริต

พิชชี่เป็นสาวสองที่ค่อนข้างออกสาว หน้าตาเธอน่ารักจิ้มลิ้ม เห็นแบบนี้มีผู้ชายเข้าหาเยอะมากเลยนะ

“คุยกับพี่ปีเพลินไปหน่อยน่ะ”

“ตอนนี้แกย้ายไปอยู่กับพี่สาวละนิใช่ปะ” น้ำปั่นเพื่อนอีกคนของฉันถาม

น้ำปั่นเป็นผู้หญิงที่มีนิสัยร่าเริง ไม่อ่อนแอไป แต่ก็ไม่ได้แข็งกระด้างมาก

“ใช่ เพิ่งย้ายไปอยู่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนเอง”

“พี่สาวแกใจดีมากเลยเนอะ ทั้งให้ไปอยู่ด้วย แถมยังส่งแกเรียนต่ออีก”

“อื้อ ทั้งพี่สาวและทั้งพี่เขยใจดีกับฉันมากๆ”

“พี่เขยแก เขาดีกับแกจริงๆ ใช่ไหมนิว” สีหน้าเป็นห่วงของพิชชี่ทำเอาฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“อื้อ ก็ใจดีนะ ทำไมเหรอ”

“คือ…ฉันเคยได้ยินเรื่องของพี่เขยแกมาอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้ต้องเล่าแบบกระซิบ” พิชชี่บอกเสียงแผ่วพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ กับน้ำปั่น

“ระ เรื่องอะไรเหรอ” ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา กลัวว่าเรื่องพี่พิชชี่เล่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ดี

“ก็พ่อฉันอยู่ในแวดวงธุรกิจเดียวกันกับเขา เห็นเคยบอกว่าคุณทิศเหนืออะไรนั่นเบื้องหลังเขาแอบเป็นมาเฟียหน่อยๆ พาผู้หญิงขึ้นเตียงไม่ซ้ำหน้า ส่วนมากก็เป็นลูกหนี้ที่กู้เงินไปแล้วไม่มีใช้ เลยต้องส่งลูกสาวมาขัดดอก”