LOGINพระเอกเป็นเจ้าของร้านอะไหล่ยนต์ หล่อ ใจดี สายเปย์ ไม่ดีอย่างเดียวคือเจ้าชู้...ตกหลุมรักนางเอกแต่แรกพบ นางเอกเป็นนักศึกษา บ้านจนเพราะติดหนี้จากต้นทุนทำนา จึงไม่ยอมรับน้ำใจพระเอกเสียที...
View Moreณ หอพักศิตาใกล้มหาวิทยาลัย X หญิงสาวหน้าตาสะสวยวัยมหา'ลัยกำลังแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อที่จะไปงานเลี้ยงก่อนพิธีแต่งงานของพี่รหัส ด้วยความที่เธอไม่ค่อยมีกำลังทรัพย์มาก เธอจึงยืมชุดของเพื่อนมาใส่ชั่วคราวเพื่อไปออกงาน ชุดเดรสเปิดไหล่สีแดงเลือดนก ความยาวเลยหัวเข่าลงมานิดหน่อย เมื่อมาอยู่ในเรือนร่างของหญิงสาวแล้ว สีของชุดยิ่งขับให้ผิวของเธอดูเปล่งปลั่งและน่ามองมากขึ้นกว่าเดิม "เจ้าขา เสร็จหรือยัง!! งานกำลังจะเริ่มแล้วนะ" "เสร็จแล้ว ๆ ป้ะ พร้อมแล้ว ^^" จันทร์เจ้าขาเดินออกมาหาเพื่อนที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอยู่ "โห!! O_O ปังมากแม่! ชุดนี้เหมาะกับแกมากกว่าฉันอีก ฮ่า ๆ งั้นฉันยกให้แกเลยแล้วกันนะ สวยขนาดนี้หนุ่ม ๆ รุมจีบเยอะแน่ ๆ อิ อิ" "หืม ไม่หรอกมั้ง ฉันออกจะธรรมดา ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น แถมฐานะทางบ้านก็..." "พอ ๆ ๆ เลยแกอะ แบ่งแยกชนชั้น...คำนึงถึงเหลื่อมล้ำต่ำสูงอยู่นั่นแหละ เฮ้อ~ แกก็คนทั่วไปเหมือนกับพวกฉันนี่แหละ อย่าไปสนใจพวกปากหอยปากปูเลย" "อื้ม" หญิงสาวตอบรับเพื่อนไปอย่างนั้นแหละ สุดท้ายเธอก็อดนึกถึงภูมิหลังของครอบครัวตัวเองไม่ได้อยู่ดี ...เมื่อสี่ปีที่แล้ว... เจ้าขามีพี่ชายหนึ่งคน แต่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว พ่อแม่ของเธอประกอบอาชีพเกษตรกรรม เดิมทีครอบครัวของเธอร่ำรวยมากเมื่อเทียบกับคนในละแวกเดียวกัน ที่นาของปู่หลายร้อยไร่ทำให้ครอบครัวของเธออยู่อย่างสุขสบาย ไม่มีหนี้สิน แม้จะทำไร่ไถนาก็สามารถมีเงินเก็บหลายล้านได้ แต่เมื่อสี่ปีที่แล้ว ได้เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ราคาข้าวตกต่ำ ขายข้าวได้เงินน้อย แม้แต่ต้นทุนก็ไม่ได้กลับคืน เคราะห์ซ้ำกรรมซัด...พ่อของเธอก็ป่วยเป็นโรคมะเร็งตับ กว่าจะรู้ว่าป่วย โรคร้ายก็กัดกินอวัยวะภายในของพ่อจนเข้าสู่ระยะที่สามแล้ว การจะรักษาให้หายขาดได้จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมาก แม่จำใจขายที่ดินทีละแปลง ๆ เพื่อนำเงินไปเป็นค่ารักษาพยาบาลของพ่อ เมื่อพวกนายทุนรู้ว่าแม่ร้อนเงินจึงกดราคาที่ดินให้ต่ำลง ครั้นจะไม่ขายก็ไม่ได้ เงินเก็บที่มีก็ทยอยนำออกมาใช้จ่ายจนเหลือน้อยลงทุกวัน เจ้าขาอยากแบ่งเบาภาระของผู้เป็นแม่ เธอจึงสอบชิงทุนเรียนฟรีเพื่อเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัย X ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ หญิงสาวเชื่อว่าหากเธอเรียนจบจากที่นี่ เธอจะสามารถหาเลี้ยงตนเองและครอบครัวให้กลับมาใช้ชีวิตแบบสุขสบายเช่นเมื่อก่อนได้ ทว่าสังคมในมหา'ลัยที่แท้จริงกับสิ่งที่เธอเคยจินตนาการไว้ช่างแตกต่างกัน นักศึกษาที่ได้ทุนเรียนฟรีมักจะถูกลูกหลานของคนรวยดูถูกดูแคลน 'บ้านจน ไม่มีเงินเรียนอย่างนั้นสิ ถึงต้องดั้นด้นมาจากบ้านนอกเพื่อสอบชิงทุนเรียนฟรี' คำพูดเหล่านี้ติดอยู่ในหัวของจันทร์เจ้าขาและนักศึกษาทุนฯ หลาย ๆ คนมาตลอด ตลอดระยะเวลาสี่ปี ลูกชาวนาอย่างเธอโดนดูถูกเหยียดหยามและถูกรังแกจากเพื่อนผู้หญิงในคณะอยู่บ่อยครั้ง ด้วยความที่เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก แต่กลับมีสะโพก อก เอวที่เว้าโค้งกำลังดี ผมสีดำยาวเหยียดตรงดูนุ่มสลวย ผิวขาวอมชมพูชวนให้สัมผัส ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนที่ชายใดได้สบตาเป็นต้องตกอยู่ในภวังค์ จมูกทรงหยดน้ำที่รับกับใบหน้ารูปไข่พอดิบพอดี ผนวกกับริมฝีปากบางแดงระเรื่อแบบธรรมชาติ หนุ่ม ๆ ทั้งในและนอกคณะต่างเร่เข้ามาขายขนมจีบอย่างไม่ขาดสาย แต่เมื่อชายเหล่านั้นได้รู้ความจริงว่าบ้านเธอจนจากปากของบรรดาผู้หญิงที่อิจฉาในความสวยและเรียนเก่งของเธอ หนุ่ม ๆ ที่กำลังคบหาดูใจกับเธออยู่ก็ต่างพากันตีตัวออกหากจากเธอทุกคน ตั้งแต่นั้นมา เจ้าขาก็ไม่เปิดใจให้ชายใดเข้ามาทำความรู้จักหรือสนิทสนมอีกเลย : : ปล. #แต่ไร้ต์ว่ากำลังจะมีหนุ่มหนึ่งคนน้าาาา...ที่เข้ามาทุบ...เอ้ย! มาปลดล็อกประตูหัวใจของน้องเจ้าขา อิ_อิ
เสียงของหญิงสาวกับชายหนุ่มดังขึ้นมาก่อนที่จะเดินถึงโต๊ะอาหารพร้อม ๆ กัน ร่างเล็กหยุดมองร่างสูงไปชั่วขณะ...ชายหนุ่มผิวสองสี ผมดำขลับเงางาม ดวงตาสีดำเข้ม หางตาเฉี่ยวคล้ายสุนัขจิ้งจอก จมูกโด่งเป็นสันช่างเหมาะเจาะกับใบหน้าเรียวคล้ายตัว Vจันทร์เจ้าขาเหมือนจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอยอมรับว่าคนที่กำลังสบตากันอยู่หน้าตาดีไร้ที่ติจริง ๆ แต่แล้วเธอก็เบือนสายตามายังพาย สีหน้าของเธอกลับมาเรียบนิ่งและเย็นชาเช่นเดิมส่วนจาออสนั้น...ยืนนิ่งประหนึ่งโลกไร้แรงโน้มถ่วงเขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็นทางสีหน้า เพียงแต่...อยู่ดี ๆ ก้อนหน้าอกด้านซ้ายก็กระตุกแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าสีน้ำผึ้งของชายหนุ่มค่อย ๆ เจือไปด้วยสีแดงระเรื่อ 'ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก'........................เพื่อนของพวกเขาถูกใจรุ่นน้องตั้งแต่แรกพบ มีหรือที่เพื่อน ๆ บนโต๊ะจะไม่สังเกตเห็น"เจ้าขา-ออส...นั่งลงก่อนสิ"เจ้าสาวป้ายแดงเชิญชวนให้ทั้งสองนั่งลง"ค่ะ"น้องรหัสของพายนั่งลง ใช้ส้อมจิ้มขนมเสน่ห์จันทร์ส่งเข้าปากไปพลาง ๆ "ออส...จะยืนอึ้งอีกนานไหม นั่งลงก่อนก็ได้ หึ ๆ"พายเรียกจาออสอีกหน เพราะเจ้าตัวมัวแต่ยืนจ้องหน้าของเจ้าขาน
ณ โรงแรมรัตติกาล19.00 น.งานเลี้ยงก่อนพิธีแต่งงานของพี่รหัสเจ้าขาถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมชื่อดังย่านใจกลางกรุง ภายในห้องโถงใหญ่ถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้นานาพรรณ ผนังห้องที่มีสีขาวครีมซึ่งขัดกันกับชื่อโรงแรมทำให้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานรู้สึกสบายตา อีกทั้งแชนเดอเลียร์ยักษ์และบันไดสูงที่เด่นหราอยู่ตรงกลางห้องโถงประติมากรรมสุดอลังการของโรงแรมดึงดูดสายตาผู้ที่มาเยือนเป็นอย่างมาก...แต่แล้วสายตาเหล่านั้นก็ต้องหันมาจดจ้องที่หญิงสาวคนหนึ่ง 'ใครอะ เพื่อนเจ้าสาวเหรอ''ไม่น่าใช่นะ ธีมเพื่อนเจ้าสาวเป็นสีชมพูนี่'เสียงกระซิบกระซาบจากหญิงวัยกลางคนบ่งบอกถึงความสงสัยต่อสตรีรูปงามที่ปรากฏตัวขึ้นในงาน 'แก ๆ นั่นมัน...ยัยเจ้าขาหรือเปล่า''เจ้าขา...เจ้าขาไหนอะแก''ก็จันทร์เจ้าขาเอกอิ๊งไง คนสวย ๆ ที่โดนยัยพวกแก๊งนางฟ้าแกล้งอยู่บ่อย ๆ อะ''อ๋อ...ฉันนึกออกแล้ว แต่ก็สวยดีนี่''สวยมากกกเลยแหละแก ฉันเป็นผู้หญิงฉันยังชอบเลย เออนี่ สวยไม่พอแถมยังเรียนเก่งอีกด้วยนะ ฉันเคยเห็นกับตาเลยแหละว่ายัยนี่โดนยัยพวกนั้นแกล้ง แต่เจ้าขาก็ตอกกลับไปจนพวกนั้นเงิบไปเลยจ้าาา''ฉันก็เคยได้ยินมาผ่าน ๆ แหละ แต่มีคนเคยบอกว่าบ้านยัยนี่จนนี
ณ หอพักศิตาใกล้มหาวิทยาลัย Xหญิงสาวหน้าตาสะสวยวัยมหา'ลัยกำลังแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อที่จะไปงานเลี้ยงก่อนพิธีแต่งงานของพี่รหัส ด้วยความที่เธอไม่ค่อยมีกำลังทรัพย์มาก เธอจึงยืมชุดของเพื่อนมาใส่ชั่วคราวเพื่อไปออกงานชุดเดรสเปิดไหล่สีแดงเลือดนก ความยาวเลยหัวเข่าลงมานิดหน่อย เมื่อมาอยู่ในเรือนร่างของหญิงสาวแล้ว สีของชุดยิ่งขับให้ผิวของเธอดูเปล่งปลั่งและน่ามองมากขึ้นกว่าเดิม"เจ้าขา เสร็จหรือยัง!! งานกำลังจะเริ่มแล้วนะ""เสร็จแล้ว ๆ ป้ะ พร้อมแล้ว ^^"จันทร์เจ้าขาเดินออกมาหาเพื่อนที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอยู่"โห!! O_O ปังมากแม่! ชุดนี้เหมาะกับแกมากกว่าฉันอีก ฮ่า ๆ งั้นฉันยกให้แกเลยแล้วกันนะ สวยขนาดนี้หนุ่ม ๆ รุมจีบเยอะแน่ ๆ อิ อิ""หืม ไม่หรอกมั้ง ฉันออกจะธรรมดา ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น แถมฐานะทางบ้านก็...""พอ ๆ ๆ เลยแกอะ แบ่งแยกชนชั้น...คำนึงถึงเหลื่อมล้ำต่ำสูงอยู่นั่นแหละ เฮ้อ~ แกก็คนทั่วไปเหมือนกับพวกฉันนี่แหละ อย่าไปสนใจพวกปากหอยปากปูเลย""อื้ม"หญิงสาวตอบรับเพื่อนไปอย่างนั้นแหละ สุดท้ายเธอก็อดนึกถึงภูมิหลังของครอบครัวตัวเองไม่ได้อยู่ดี ...เมื่อสี่ปีที่แล้ว...เจ้าขามีพี่ช





