Masuk"...หนึ่งอาทิตย์ต่อมา..." นี่ก็ผ่านไปอาทิตย์นึงแล้วที่ฉันกับแม่ออกมาจากบ้านของคุณลุงเราสองคนย้ายออกมาอยู่ที่ชานเมืองฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากมายรวมถึงเรื่องที่มหาวิทยาลัยด้วยฉันต้องไปลาออกจากที่นั่นเพราะฉันไม่สามารถกลับไปเรียนที่นั่นได้อีกมันไกลจากที่นี่เกินไปแล้วอีกอย่างก็คือแม่ของฉันอยากให
“ฮึก...แม่หนูขอโทษ” ฉันร้องไห้พลางเอ่ยขอโทษแม่หลังจากที่ท่านพยายามดึงฉันออกมาจากตรงนั้น “นานแค่ไหนแล้ว!!” “ฮึก” “เรื่องระหว่างลูกกับพี่เค้ามันเกิดขึ้นนานเท่าไหร่แล้วหนิง!!” “ฮึก..ฮื่อออ” “ลูกปิดบังแม่มาตลอดเลยใช่มั๊ย!!” “หนูขอโทษฮึก..หนูไม่ได้อยากโกหกแม่นะคะฮื่ออ" “ลูกเองก็รู้ว่
“...วันต่อมา...” ตอนนี้ฉันกำลังเก็บของใช้ส่วนตัวของตัวเองเพราะวันนี้เราสองคนต้องกลับบ้านแล้วฉันยังไม่อยากกลับเลยฉันยังอยากอยู่ที่นี่ต่อเพราะไม่รู้ว่าถ้าหากกลับไปแล้วพี่คิวจะยังใจดีกับฉันแบบนี้อยู่รึเปล่าหรือว่าเค้าจะเปลี่ยนไป “เก็บของเสร็จรึยัง” “เสร็จแล้วค่ะ” “งั้นกลับบ้านกัน” “ค่ะ”
“!!!” “หนิง!!” หลังจากที่เปิดประตูเข้าไปผมก็พบว่าคนตัวเล็กนอนแน่นิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำโดยไม่ตอบสนองอะไรเลยผมรีบเข้าไปอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพาเธอออกมาที่เตียง “หนิงเธอเป็นอะไร”ผมพยายามเรียกเธอก่อนจะใช้มืออังที่หน้าผากของเธอดูแล้วก็พบว่าตัวเธอร้อนมาก “ฉันขอโทษ..เธออย่าเป็นอะไรไปนะ”ผมรีบไปหาผ
ตอนนี้ฉันออกมาเล่นน้ำอยู่ด้านนอกของตัวบ้านที่นี่สวยและมีความเป็นส่วนตัวมากๆตอนแรกฉันเองก็กังวลเรื่องเรียนกับเรื่องแม่ของฉันแต่พอพี่คิวบอกว่าเค้าจะจัดการทุกอย่างให้ฉันก็สบายใจขึ้นมานิดหน่อยแต่ไหนๆพี่คิวก็พามาเที่ยวแล้วฉันก็ต้องใช้เวลาที่นี่ให้คุ้มค่าที่สุด "น้ำเย็นสบายจัง" "หรอ"ฉันเบิกตากว้างทั
"...เวลาต่อมา..." ตอนนี้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่พี่คิวบอกแล้ววันนี้เกิดเรื่องวุ่นวายมากจริงๆแต่สุดท้ายพี่คิวก็ดูอ่อนลงเค้ายอมหยุดทำร้ายฉันตามที่ฉันขอฉันเองก็แปลกใจเหมือนกันที่เค้ายอมหยุดมันง่ายๆแต่มันก็ดีมากๆ แล้วสำหรับฉัน "เสร็จแล้วค่ะ"ฉันบอกหลังจากที่เดินออกมาจากห้องพี่คิวหันมามองฉันด้วยสายต
"...เวลาต่อมา..." ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ในห้องเพื่อรอเรียนวิชาอื่นหนิงหลบหน้าผมยิ่งกว่าเดิมเธอซึมหนักกว่าเดิมแถมยังไม่มีเพื่อนคนไหนคุยกับเธอเลยสักคน "ท็อป"ผมละสายตาจากร่างบางหันมามองคนที่เรียกผม "มีไร" "อธิการบดีเรียกนายกับยัยนั่นไปพบอะตอนนี้เลย" "......"ผมตัดสินใจลุกขึ้นไปหาหนิงทันทีเ
"...เช้าวันต่อมา..." สรุปคือเมื่อคืนฉันกับยัยฟ้าก็นอนด้วยกันเราคุยกันหลายๆเรื่องจนฉันพอจะเลิกคิดถึงเรื่องร้ายๆไปได้บ้างเมื่อคืนฉันสบายใจมากๆเลยหละแต่วันนี้ฉันก็ต้องไปเรียนที่มออีกแล้ว “แกอยู่คนเดียวได้ใช่มั๊ยวันนี้ฉันมีเรียน” “ได้สิแกไปเรียนเถอะหนิง” “แกไม่เป็นอะไรแล้วแน่นะฟ้า” “หนิงฉ
"ฮึก..ฮื่อออ..หนูต้องเจ็บอีกเท่าไหร่พี่ถึงจะพอใจพี่คิวฮึก"ฉันเอ่ยถามเค้าออกไปด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดตอนนี้ฉันแทบจะทำอะไรไม่ได้เรี่ยวแรงทั้งหมดมันแทบจะไม่เหลืออยู่อีกแล้วฉันเจ็บทั้งร่างกายและหัวใจ "จนกว่ากูจะเบื่อมึงไงถ้ามึงอยากให้กูเบื่อมึงเร็วๆมึงก็ให้กูเอาบ่อยๆดิหนิง" "พี่มันบ้าไปแล้วจริงๆพี่
"มึงมานี่!!!" "โอ้ยยยย!!"พี่คิวตรงเข้ามากระชากแขนฉันอย่างแรงก่อนจะลากฉันที่รถท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่มองมาที่เราสองคน "พี่คิวพี่ฟังหนูก่อนนะหนูกับท็อปเราไม่ดะ..." "หุบปากกูไม่อยากฟัง!!" "ฮึก" "มึงกล้ามากที่ชัดคำสั่งกู!!" "ระหว่างหนูกับท็อปมันไม่มีอะไรฮึก" "หึมึงจะบอกว่า







