พิทย์มันรักดี

โรงพยาบาล

ภายในห้องพักผู้ป่วยชั้นบนสุดของตึก ตรงกลางเป็นเตียงคนเจ็บ ด้านหน้ามีโซฟาชุดใหญ่ตั้งไว้หน้าทีวี ด้านข้างตรงระเบียงกระจกใสมีชุดโต๊ะเก้าอี้สำหรับทานข้าวสี่ที่นั่ง พร้อมห้องน้ำและสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สองคน คนหนึ่งที่อยู่ในชุดคนป่วย ส่วนอีกคนอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวผ้าเนื้อนิ่มสำหรับใส่นอน ช่วยพยุงคนเจ็บเข้าห้องน้ำอยู่ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ดันดังขึ้น หน้าจอแสดงผลว่ามีคนโทรเข้า

“ใครโทรมา”

“จะไปรู้เหรอก็ยืนอยู่ด้วยกัน”

ยอดตองหันมามองหน้าคนตอบ ไอ้นี่บทจะฉลาดก็ฉลาด บทจะซื่อก็ซื่อเสียน่าหมั่นไส้จนอยากจุ่มหมัดใส่หน้าคนยิ่งเจ็บ ๆ อยู่ด้วย ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้มีพระคุณ คงไม่ลงทุนพูดเสียงสองกับมัน

“ไปดูสิครับเพื่อนพิทย์”

“ขนลุก”

คนฟังทำท่าขนลุกขนพอง ส่วนคนมองได้แต่กลอกตาไปมา พิทย์ปล่อยมือจากยอดตองเพื่อนรัก แล้วเดินไปโต๊ะกระจกหน้าโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นดูว่าใครโทรมาแต่เช้าตรู่แบบนี้ ส่วนคนป่วยมองตามคนเฝ้าไข้ เห็นว่าไม่น่ามีอะไรถึงได้เดินเข้าห้องน้ำจัดการตัวเอง

พิทย์ ชายหนุ่มรูปร่างสูงเพราะเป็นลูกเสี้ยวเยอรมัน นัยน์ตาสีผสมจนบอกไม่ถูกว่าเป็นสีอะไร จะว่าคล้ายสีน้ำข้าวอ่อนนวลใสอย่างชาวยุโรปก็ไม่ใช่ มองดีๆ บางทียังเป็นสีเข้มสวยสะกดอย่างกับคนเอเชียก็ไม่เชิง ผิวขาวเหลืองจมูกทรงสวย ริมฝีปากบนล่างรับกันอย่างดี จัดว่าหล่อและมีเสน่ห์มาก เขายังสวมแว่นตาติดตัวอยู่เสมอเพราะสายตาสั้นตั้งแต่เด็ก ยิ่งทำให้เขาดูหล่อเหลาขึ้นเป็นเท่าตัว

ตอนนี้ก็พึ่งตื่น เพราะมานอนเฝ้าเพื่อนรักอย่างยอดตอง อยู่ดีไม่ว่าดีมันดันไปนอนวัดพื้นกับถนนเล่น ไม่พอยังเอาตัวเองกับลูกชายอย่างเจ้าโดนใจบิ๊กไบค์ลูกรัก ไปพิสูจน์ความแข็งแรงด้วยการปะทะเข้ากับรถกระบะสี่ประตู แน่นอนว่าเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิด แต่คนป่วยมันปากดีตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ขอว่าหน่อยเถอะข้อหาหมั่นไส้

คนเจ็บคนป่วยที่ว่าก็ ยอดตอง เพื่อนรักอีกคนหนึ่งในห้าเพื่อนสนิท สนิทกันมากชนิดที่ว่าโดนตบจนหัวคะมำยังคิดเพียงเพื่อนสะกิดเพื่อเรียกคุย

พิทย์เสนอตัวเฝ้ายอดตองเองเพราะเพื่อนทุกคนดูยุ่งมาก ชีวินชีวีสองแฝดพี่น้องไปต่างจังหวัดกับครอบครัว

ส่วนธารมาหายอดตองตั้งแต่เกิดเรื่องอยู่เป็นเพื่อนด้วยทั้งวัน เลยให้กลับไปพักผ่อน พร้อมไปส่งน้องสาวยอดตองอย่างยอดเตยที่บ้านด้วย ยอดเตยก็น้องสาวเพื่อนที่ธารชอบ แต่ปากมันบอกไม่คิดอะไรใครจะไปรักเด็กผมเปียอย่างเธอ เป็นไงล่ะเด็กผมเปียที่ว่าโตมามันมองเขาจนตาพร่าแต่บอกไม่คิดอะไร ชอบใครไม่ชอบ มาชอบน้องสาวไอ้ยอดตองมันดุอย่างกับหมา กับเพื่อนก็ไม่เว้นน้องสาวหวงขนาดนี้ กับเมียจะหวงขนาดไหนไม่ต้องถาม

และคนสุดท้ายในกลุ่มเพื่อนก็ไอ้คนที่กำลังโทรหาเขา เฮียบาร์โทรมาทำไมพิทย์นึกคิดแต่มือยังกดรับสาย

"ว่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบติดแหบนิด เพราะพึ่งตื่นนอนเอ่ยถามง่ายๆ

"ตื่นกันยัง" ปลายสายน้ำเสียงดูอิดโรยใช้ได้มันจะตายไหมนั่น

"อืม พึ่งพยุงพายอดตองเข้าห้องน้ำไปมีอะไร"

"ธารไม่สบายไข้หนักช่วยซื้อยาหมอมาให้มันที กูซื้อมาแล้วมันบอกไม่แรงฤทธิ์ยาไม่ถึง"

"ไม่พามันมานอนข้างยอดตอง"

"บอกไปแล้วมันขอนอนห้องก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยเสริมเตียงห้องยอดตอง"

"แล้วมึงได้นอนบ้างยัง" ขอถามสักนิดมันไหวไหม

"ยังที่ร้านมีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวไปเคลียร์แล้วจะรีบกลับมาดู" 

มาดูที่ว่าคงหมายถึงธาร อยากบอกมากว่าเอาตัวเองให้รอดก่อนจะดีไหม

"ไปเคลียร์ให้เสร็จพักสักหน่อย ค่อยมาพวกนี้เดี๋ยวดูเอง"

"คนดีจริงๆ"

"กูหวังผลนะน้องชาย"

"ปากดี...แค่นี้"

คนฟังยังขำในลำคอจนคนปลายสายได้ยิน แล้วเฮียบาร์ก็ไม่ทนฟังกดตัดวางสายไปทันที

ที่พิทย์เรียกเฮียบาร์ว่าน้องชายเพราะเขามีใจให้พี่สาวมันอย่าง บรั่นดี ยัยวัวแก่ที่ไม่ยอมเคี้ยวหญ้าอ่อนอย่างเขาดีๆ แต่ดูท่าทีคงไม่ง่ายกับเธอเขาพอมีวิธี กับเฮียบาร์ไม่เท่าไหร่

แต่เสี่ยเบียร์และเฮียแบรนด์น่าจะเอาเรื่องอยู่ นั่นลูกสาวคนเดียวสุดแสนจะรักของพ่อ กับแม่คนที่สองของน้องชาย เฮียบาร์ชอบบอกว่ามองไม่เห็นทางสักนิดไอ้พิทย์เอ๊ย เดี๋ยวสักวันเขาจะทำให้มันดูเป็นบุญตา

พิทย์ยืนคิดอะไรอยู่ พอดีกับยอดตองพยุงตัวเองออกมาจากห้องน้ำ

“ใครเป็นอะไร”