ตอนที่ 131 ใจเย็นๆ

ค่ำคืนที่ใครต่างก็นอนเอนกายหลับใหลภายในห้องนอนของตน มีหนึ่งชีวิตกำลังย่องเบาเข้ามาในบ้านโดยไม่มีใครรู้เห็นหรือผิดสังเกต นั่นเพราะเจ้าตัวรู้จักทุกซอกทุกมุมของที่นี่เป็นอย่างดี หากวันนี้จะเข้ามาปลิดชีพเฉินอี้ก็สามารถทำได้ทันที แต่ทว่าฮอนอยากให้คนอย่างเฉินอี้ตายอย่างทรมาน และได้รับบทเรียนอย่างแสนสาหัสที่สุด

ท่ามกลางความมืดสลัวฝีเท้าน้อย ๆ ย่องตรงไปยังห้องนอนของอาม่า หากทว่านึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปทำภารกิจสำคัญเสียก่อน โดยเบนเข็มไปยังห้องนอนของเฉินอี้ เจ้าตัวใช้วิธีสะเดาะกุญแจเข้าไปจนสำเร็จ กวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วหยุดที่เตียงก็เห็นเจ้าของห้องนอนหลับอย่างสบายใจ ฮอนหยิบกระป๋องอะไรบางอย่างออกมา เขย่าสามสี่ครั้งแล้วฉีดพ่นไปที่จมูกของเฉินอี้ มันคือยาสลบชนิดออกฤทธิ์เร็ว จะทำให้เฉินอี้หลับลึกยิ่งกว่าเดิม

“คนอย่างแกต้องตายอย่างทรมาน”

กล่าวแค่นั้นก็นำเลือดหมูที่กรอกใส่ขวดมาด้วยเทราดลงบนเตียง เดินไปหยิบกรอบรูปของเฉินอี้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมามองด้วยสายตาอาฆาตแค้น นำหมอนมาทับไว้เพื่อเก็บเสียง แล้วใช้ด้ามมีดกระแทกลงไปจนกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ เขานำภาพถ่ายที่อยู่หลังเศษกระจกออกมาแล้วใช้มีดกรีดบริเวณลำคอ นำไปวางไว้ข้าง ๆ แล้วรีบเดินออกมาจากห้อง

บัดนี้ถึงคราวที่ฮอนจะต้องเข้าไปหาผู้มีพระคุณแล้ว ประตูห้องอาม่าไม่ได้ถูกล็อกเหมือนห้องอื่น เพราะหากมีอะไรเกิดขึ้นจะได้เข้ามาช่วยได้ทันท่วงที ฮอนย่องเข้าไปท่ามกลางความเงียบงัน เห็นอาม่านอนหลับอยู่บนเตียงก็น้ำตาไหลลงมาด้วยความคิดถึง แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันนานสักเท่าไหร่ แต่อาม่าคนนี้ก็มีเมตตากับเขาเหลือเกิน รักและเอ็นดูไม่ต่างจากลูกหลานแท้ ๆ

“อาม่าครับ”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกหญิงวัยชราก็เริ่มขยับเปลือกตาแล้วลืมขึ้นอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่ามีคนใส่ชุดดำตั้งแต่หัวจดเท้าเหลือไว้เพียงดวงตาก็ตกใจ เบิกตามอง พยายามขยับแข้งขาจนสั่น ด้วยอาการอัมพาตจึงทำได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหัวใจวายตายเสียก่อนฮอนจึงต้องรีบเผยตัวตน

“อาม่าอย่าตกใจไปเลยครับ นี่ฮอนเองนะครับ”

ฮอนใช้มือข้างหนึ่งกุมมืออาม่าไว้ อีกข้างผ้าปิดหน้าออกจนเผยให้เห็นใบหน้าที่กำลังฉายรอยยิ้มออกมาพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลพรั่งพรู เห็นสภาพอาม่าแล้วก็รู้สึกสงสาร ท่านแก่ชราลงมาก ร่างกายซูบผอมไม่เหมือนเดิม หากตนได้อยู่คลอดลูกที่นี่คงมีโอกาสได้ดูแลอย่างใกล้ชิด

“อา...ฮอน”

หญิงชราพยายามเปล่งเสียงออกมาจนสำเร็จ น้ำตาไหลไม่ต่างจากฮอน เป็นภาพที่เห็นแล้วเศร้าใจยิ่งนัก ฮอนโผเข้าสวมกอดท่านอย่างแนบแน่น ก่อนผละตัวออกมาเพื่อบอกอะไรบางอย่าง

“ผมไม่ได้หนีไปกับอาไฉอย่างที่ทุกคนคิดนะครับอาม่า ผมถูกคนเลวคิดจะฆ่าทั้งกลม หากบอกไปอาม่าคงจะไม่เชื่อผมแน่ แต่ผมต้องบอกอาม่าว่าคนที่คิดจะฆ่าและใส่ร้ายว่าผมหนีไปกับอาไฉก็คือ...อาเฉินครับ”

เมื่อได้ยินชื่อนี้อาม่าก็มีสีหน้าตื่นกลัว เบิกตามอง ตัวสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริกคล้ายจะบอกอะไรบางอย่างแต่เสียดายที่พูดไม่ได้

“อาม่าใจเย็น ๆ นะครับ ผมรู้ว่าอาม่าตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ผมยืนยันว่าอาเฉินไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด ผมต้องสูญเสียลูกแฝดในท้องไปหนึ่งคน โชคดีที่รอดมาได้คนนึง เขาชื่อว่าฮังเลครับอาม่า ฮังเลเป็นเด็กน่ารักแต่มีนิสัยดื้อเหมือนพ่อ สักวันผมจะพาหลานมาเยี่ยมอาม่านะครับ แต่รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อน”