21วันฉันรักเธอ

21วันฉันรักเธอ

last updateLast Updated : 2025-10-08
By:  KimiSapphicOngoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
790views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อชีวิตของ "คิมิ" เหลือเวลาเพียง 30 วัน เธอเลือกใช้ 21 วันสุดท้ายเพื่อทำสิ่งที่หัวใจเรียกร้องมาตลอด... บอกรัก "น้ำ" ผู้หญิงที่เคยอยู่ในใจเธอมานาน คำถาม 1 ข้อ ต่อ 1 วัน แทนคำบอกรักที่เธอไม่กล้าพูดมาตลอดชีวิต ในระยะเวลาแสนสั้นนี้ จะมีสักวันไหม...ที่น้ำจะเข้าใจหัวใจของคิมิ ระหว่างความลับ ความรัก และความลาจาก 21 วันอาจเปลี่ยนโชคชะตาได้ทั้งชีวิต

View More

Chapter 1

บทนำ

区役所に着いた途端、結城柊真(ゆうき とうま)は突然私、桜井夢(さくらい ゆめ)の耳元で囁いた。

「実は、俺には子供がいるんだ」

彼は私を見つめ、真剣そのものの顔をしていた。

「婚姻届を出して籍を入れる……それだけはできない。でも、それ以外のものはすべて君に与える」

手にした書類を見つめたまま、私は呆然と立ち尽くした。

長い沈黙の後、ようやく声を絞り出す。「どうして……今まで黙っていたの?」

柊真は肩をすくめ、悪びれもせずに笑った。

「君は、俺という人間を愛してくれていると思っていたからね」

「もし……私がどうしても籍を入れたいと言ったら?」

一瞬の間を置いて、私は震える唇で問いかけた。

彼にはきっと想像もつかないだろう。婚姻届というあの紙切れ一枚がなければ、私とお腹の子――二つの命が消え去るという残酷な現実に直面することを。

………

柊真は何も言わなかった。

ただ淡々と私を見つめている。まるで私の問いかけが愚かだとでも言いたげに。

やがて彼は小さくため息をつき、私の目尻の涙を指で拭った。

そして低く答えた。

「彼女は俺の両親の命の恩人で、両家は代々の付き合いがある。君を愛している。でも、妻の座は彼女でなければならないんだ」

不満、恨み、怒り――すべてが胸の奥で渦を巻く。

喉の奥から、血の味が込み上げてきた。

彼はそう言い捨てると、呆然とする私をマイバッハに押し込んだ。

「あの子供だって、両親に薬を盛られてできたんだ。君をこの家に迎える条件が、俺があの子を引き取ることだった」

柊真は言葉を切り、こちらを向いた。

「夢、俺は彼女に何の感情もない。

君が好きなのは俺その人だろ?たかが紙切れ一枚じゃないはずだ……」

ただの紙切れなんかじゃない。

私の命そのものだ。

彼の隣に立つための資格であり、お腹の子を無事に産むための、たった一つの拠り所なのだ。

頭の中で、システムの冷たい声が突然響き渡った。

何度も、何度も繰り返す。

【攻略任務に失敗しました。まもなく抹殺を実行します】

【残り時間は、あと48時間です】

私は目を閉じ、すべての感情を飲み込んだ。

すがるように彼の袖を掴む。

「子供のことは構わない。でも、籍だけは……お願い、入れて」

柊真の顔が曇り、目に危険な光が宿った。

「後継者の座を投げ打ち、実家と大喧嘩をしてまで彼女と離婚しろとでも言うのか?たかが紙一枚のために?

夢、いつからそんなわがままになったんだ?」

そう吐き捨てると、私の手は無造作に振り払われた。

胸の奥が、鈍く痛む。

私はバックミラー越しに男を見つめた。

相変わらず気品に満ちた佇まい。整った顔立ち。

けれど、あの優しかった瞳には、かすかな苛立ちが滲んでいた。

感情より先に、涙が溢れ出した。

ぽたり、と手のひらに落ちる。

柊真はついに見かねたのか、ハンカチを取り出して私の頬をそっと拭った。

「約束する。俺の愛も、妻としての実質的な待遇も、財産も――全部、君と子供たちのものにする。だからもう泣くな……な?」

彼は自分がどれほど愛情深いか、そう言っているつもりなのだろう。

でも私は、何も言い返せなかった。

彼は思い込んでいる。

私が執着しているのは、法的な妻という地位と財産なのだと。

「選ばせてやる。このまま式を挙げるか、それとも――」

柊真は人差し指で私の髪を弄びながら、確信に満ちた目で見下ろした。

五年前、チューリップを手にひざまずいて「君に家庭をあげる」と告白した時と同じように。

私が決して拒まないと、高を括っているかのように。

見つめ合う沈黙の中、私は黙ったまま。

少し膨らみ始めたお腹を、そっと撫でた。

しばらくして、小さく頷く。

結城柊真、私からもあなたに選択肢をあげる。

この子の父親として生きるか――それとも、私とこの子の亡骸を引き取りに来るか。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
บทนำ
ฉันชื่อคิมิเคยเป็นสายเกมเมอร์มาก่อน มีเพื่อนร่วมทีมที่เล่นเกมไปด้วยกันทุกวัน จนวันหนึ่ง… ฉันเผลอไปรักเพื่อนคนหนึ่งเข้า ทั้งที่รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว และเพราะความรู้สึกนั้น ฉันจึงตัดสินใจออกจากกลุ่มเงียบ ๆจากคนที่เคยอยู่ในโลกเกม ฉันผันตัวมาเป็นวีทูบเบอร์ในชื่อ คิมิ.ฟุกุ.ยุเมะ ทำช่องเล่าเรื่องนิยายเสียง ถ่ายทอดความรู้สึกผ่านตัวละคร และเขียนนิยายเรื่อง “รักวุ่น ๆ ของจริงใจ ภาคมอปลาย” เพื่อบอกเล่าเรื่องที่เก็บไว้ในใจตลอดมาแต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ใจดีนัก… วันที่ฉันไปตรวจสุขภาพประจำปีเป็นครั้งแรก หมอกลับพบว่าฉันเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย ฉันเลือกที่จะไม่รักษา… และหมอบอกว่าฉันเหลือเวลาอีกแค่ 30 วันเท่านั้น30 วันที่ฉันเลือกเอง…ในเวลาที่น้อยนิดนี้ ฉันเฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ ถ้าเหลือโอกาสสุดท้ายที่จะได้พูดคุยกับใครสักคน... คนคนนั้นจะเป็นใครกันนะ?สิบปีแล้ว...ตั้งแต่เรียนจบ ม.6 จากโรงเรียนสหศึกษาแห่งหนึ่งในขอนแก่นสิบปีที่ไม่เคยทักไปสิบปีที่ไม่เคยลืมคิมินั่งอยู่ในห้องนอนอันเงียบสงบ มีเพียงเสียงพัดลมกับเสียงใจตัวเองที่ดังก้องในอก“น้ำ...” เธอกระซิบชื่อเบา ๆ เหมือนทบทวนบางอย่างแล้วเลื่อนนิ้วไ
Read more
ตอนที่ 1: เส้นบางบาง
ตอนที่ 1: เส้นบางๆ ระหว่างฉันและเธอ คิมิเป็นคนที่มีดนตรีอยู่ในหัวใจเสมอ ทุกเช้าเธอมักเปิดเพลง “เส้นบาง ๆ” ของ Indigo เหมือนเป็นธรรมเนียมเล็ก ๆ ที่ทำให้หัวใจเธอยังเต้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคยแม้ในวันที่ไม่ได้กดเปิดเพลงนั้นก็ยังเล่นอยู่ในหัวเบา ๆ แทรกซึมไปกับลมหายใจ กับความทรงจำ แม้แต่ในตอนที่เธอได้คุยกับสานฝัน เพลงนั้นก็ยังไม่เคยเงียบหายไป มันเหมือนกับว่าบทเพลงนั้นคือความรู้สึกที่ไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นเธอและใจของเธอเอง♪…ได้อยู่กับเธอแค่ตอนที่เธอคิดถึงกัน เจอกันได้นะ ถ้าเธอต้องการ แต่ไม่ใช่ทุกเวลาที่อยากเจอ...🎶แสงแดดอ่อนยามเย็นลอดผ่านม่านโปร่งของหน้าต่างบานเล็ก ห้องของคิมิยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องฟอกอากาศและลมหายใจแผ่วเบาของเจ้าของห้องที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ไมโครโฟนสีดำวางอยู่ตรงหน้า แท็บเล็ตสำหรับวาดภาพเปิดค้างไว้บนโหมดสเกตช์โนเวล และหน้าจอโน้ตบุ๊กแสดงหน้าต่างของโปรเจกต์นิยายเสียงที่ยังเว้นว่าง ไม่มีถ้อยคำใดถูกพิมพ์เพิ่มอีกหลายวันเสียงแจ้งเตือนจากแอปแชตดังขึ้นเบา ๆสานฝัน: "วันนี้เล่นเกมมั้ย คิดถึงแกอะ"คิมิทอดสายตามองข้อความอย่างเงียบงัน หัวใจเต้นช้าทว่าหนักแน่น ค
Read more
ตอนที่2: รู้ทั้งรู้
(แรงบันดาลใจจากเพลงรู้ทั้งรู้-big d2b)♪…แค่เธอพูดจา และหันมายิ้มให้ ฉันก็คิดไปไกลถึงเธอ เก็บไปฝัน ว่าเธอแค่ทักทาย แบบเพื่อนทั่ว ๆ ไป… ไม่ได้มีอะไรมากมายกว่านั้น...🎶“ล็อค Killjoy อีกแล้วเหรอพี่คิมิ...”เสียงของฝันเฟื่องดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอเอเจนท์ในเกม Valorant ที่ปรากฏภาพคิมิเลือกตัวเดิมอีกครั้งในรอบค่ำคืนนี้“เล่นตัวอื่นไม่เป็นนี่นา…” คิมิตอบยิ้ม ๆ เสียงเบาเหมือนลมพัดผ่านหูตนเองมากกว่าจะพูดให้ใครฟัง“เล่นไม่เป็นก็ต้องฝึกไง จะได้ไม่แจกแต้ม!” คราวนี้เป็นเสียงของ ฝัน—เธอคนนั้นที่คิมิไม่ควรรักเสียงของฝันไม่ได้ดุ ไม่ได้โกรธด้วยซ้ำ มันคือเสียงเรียบ ๆ ตรง ๆ แบบที่เธอมักพูดเสมอ แต่แค่ได้ยินแบบนั้น หัวใจคิมิก็เหมือนโดนบีบแน่นในอก ฝันไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บ แต่คำพูดที่ไม่แต่งเติม กลับซัดเข้าใจกลางความรู้สึกคิมิเงียบ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะคำพูดนั้น… ทำให้เธออยากร้องไห้คืนนี้พวกเขานัดเล่นกันห้าคนเหมือนเดิม ฝัน, พอล, ปาย, เฟื่อง, และเธอ—คิมิแมพ Ascent โหลดเสร็จ ภารกิจฝั่ง Defend คิมิเลือกวาง Turret ตรงทางเข้า A site แต่เธอวางพลาด และโดนเรน่าของอีกฝั่งยิงสวนหลังมาอย่างง่ายดายตายคนแรก..
Read more
ตอนที่ 3: เพื่อนที่เธอไม่รัก
ตอนที่ 3: เพื่อนที่เธอไม่รัก (แรงบันดาลใจจากเพลง ที่ไม่รัก – PROXIE)เสียงฝนตกพรำๆ เคาะหน้าต่างห้องของคิมิอย่างแผ่วเบา ละอองน้ำไหลเป็นเส้นบางเฉียบบนกระจก เหมือนร่องรอยน้ำตาที่ไม่มีใครได้เห็นภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงพัดลมจากโน้ตบุ๊กและเสียงพิมพ์เบาๆ ที่คิมิใช้ตอบแชท ปลายนิ้วเธอวางค้างอยู่บนคีย์บอร์ด หน้าจอแสดงภาพเกม Project Zomboid ที่กำลังโหลดเข้าเซิร์ฟเวอร์ที่นัดกันไว้เวลาสามทุ่มครึ่งวันนี้เธอมีนัดเล่นเกมกับเพื่อนๆ ในDiscord ฝัน, เฟื่อง, ปาย และพอล เหมือนคืนวันศุกร์ธรรมดาที่เคยสนุกแต่คืนนี้กลับไม่เหมือนเดิมเลยไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว เสียงแจ้งเตือนจาก Discord ดังขึ้นพร้อมแชทส่วนตัวที่โผล่ขึ้นมาปาย: “คิมิ… เราคุยกันหน่อยได้มั้ย”คิมิมือเย็นเฉียบ แสงหน้าจอสะท้อนบนแก้มที่ซีดเผือด เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก“ได้สิ…” เธอตอบกลับไป พยายามไม่ให้มือสั่นแม้หัวใจจะเต้นโครมครามเสียงปายเปิดไมค์ทันที เสียงหายใจของอีกฝ่ายลอดเข้ามาผ่านหูฟังอย่างชัดเจน น้ำเสียงยังเป็นปายคนเดิม อ่อนโยน ชัดเจน ไม่ลังเล แต่เนื้อหาที่พูดออกมานั้นเปลี่ยนทุกอย่าง“เราอยากบอกคิมิมานานแล้ว…ว่
Read more
ตอนที่ 4: คนที่ไม่ใช่
ตอนที่ 4: คนที่ไม่ใช่ แรงบันดาลใจจากเพลง “คนที่ไม่ใช่” – โอปวีร์ข้อความจากฝัน (ส่งเมื่อคืน / คิมิเพิ่งเปิดอ่านในตอนเช้า)ฝัน: "ขอบคุณที่กล้าบอกนะ... เราไม่ได้โกรธ เราแค่...ยังไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี"คิมิเพียงแค่อ่าน...เธอไม่ตอบ ไม่พิมพ์อะไรกลับไปเลยแค่ปล่อยให้ข้อความนั้นเงียบหายไปในแชท เหมือนทุกอย่างที่เธอเคยพยายามเสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาบ้านในค่ำคืนที่เงียบงัน ความเงียบที่ไม่ได้น่ากลัว แต่กลับหนาวเย็นอย่างประหลาด คิมินั่งอยู่คนเดียวในห้องนอนเล็ก ๆ ข้างเตียงมีแก้วโกโก้อุ่นที่เย็นลงแล้ว พร้อมโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่เปิด Discord ทิ้งไว้คืนนี้เป็นคืนที่เธอรู้ดีว่าจะต้องจบอะไรบางอย่างลง“คิมิ! มึงป้อมจะแตกแล้ว! ถอยดิ๊!”เสียงของ สานฝัน ดังขึ้นจากหูฟัง สีหน้าของคิมิเงียบงัน ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มให้กับการโดนดุอีกต่อไปแมตช์ ROV รอบนี้ ดูจะจริงจังเกินไป ฝันเฟื่อง พอล และปาย ยังอยู่ในทีมครบทุกคน แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ความตึงเครียดก็แผ่ซ่านไปทั่ว“ขอโทษ...” คิมิพูดเบา ๆ กดวาร์ปกลับฐานทันก่อนที่ตัวละครของเธอจะตายอีกครั้งเธอไม่รู้ว่าเหนื่อยกับเกม หรือเหนื่อยกับชีวิตที่ต้องพยายามวิ่งตามใครสักค
Read more
ตอนที่ 5: แค่เพื่อนที่ไม่ควรมีหัวใจ
ตอนที่ 5: แค่เพื่อนที่ไม่ควรมีหัวใจ“ถ้าเป็นได้แค่เพื่อนเธอ... ทำไมไม่บอกฉันตอนนั้น”เสียงเพลงดังแผ่วเบาจากลำโพงเล็กข้างจอมอนิเตอร์ บาดลึกลงไปตรงกลางหัวใจ... อย่างไม่มีคำเตือนล่วงหน้า เธอคนที่เคยยืนอยู่ข้าง ๆ กลับกลายเป็นเพียงเงาในความทรงจำ ที่ไม่สามารถกลับไปหาได้อีกคิมินั่งนิ่งอยู่ในห้องที่มืดสลัว แสงไฟสีขาวจากจอคอมพิวเตอร์ส่องสะท้อนใบหน้าอิดโรยของเธอ บนโต๊ะมีแก้วโกโก้เย็นชืดวางอยู่ข้าง ๆ สมุดบันทึกเล่มเก่า เธอกำลังเขียนนิยาย...หรืออาจจะเรียกให้ถูกคือ “เขียนความทรงจำ” ต่างหาก“จริงใจยืนอยู่ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ มองเงาไม้ทอดบนพื้นหญ้า มือหนึ่งถือกล่องโกโก้ อีกมือหนึ่งกำลังยกสมุดขึ้นเขียนชื่อของ ‘เธอ’ เธอที่เคยเป็นแรงบันดาลใจ แต่ไม่เคยเป็นความรักของเราจริง ๆ สักที…”คิมิหยุดพิมพ์ทันทีที่ถึงคำว่า “แรงบันดาลใจ” หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เหมือนขัดขืนอะไรบางอย่างที่กำลังพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของความรู้สึกนิยายของเธอเรื่อง รักวุ่น ๆ ของจริงใจ ภาคมหาลัย ยังค้างอยู่ที่บทที่ 5 เช่นเดิม ตัวละคร “สานฝัน” ยังอยู่ตรงนั้น ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนสถานะ“พอล” ยังคงเป็นแฟนของฝัน เหมือนที่เคยเป็นใ
Read more
ตอนที่ 6: กล่องหนึ่งใบ กับความทรงจำที่ยังไม่ลบเลือน
ตอนที่ 6: กล่องหนึ่งใบ กับความทรงจำที่ยังไม่ลบเลือนเสียงฝนโปรยปรายเบา ๆ เคาะกระจกหน้าต่างห้องนอนในช่วงเย็นวันหนึ่ง ลมหายใจของคิมิเบาเช่นเดียวกัน เธอนั่งถือแก้วโกโก้ร้อน ๆ บนเตียง แสงสลัวจากโคมตั้งโต๊ะสะท้อนเงาเลือน ๆ บนผนังรอบห้อง กลิ่นโกโก้หอมหวานลอยคลุ้งในอากาศ เหมือนทุกอย่างจะอบอุ่น แต่กลับไม่มีสิ่งใดสามารถคลายความหนาวในใจเธอได้หัวใจของเธอ...เหมือนกำลังเรียกร้องบางอย่าง บางอย่างที่เธอไม่ได้แตะต้องมานานหลายปีคิมิวางแก้วลง เดินตรงไปยังมุมห้องที่เธอไม่เคยแตะต้องมานาน มือเลื่อนเปิดตู้เสื้อผ้าไม้เก่า เธอล้วงผ่านผ้าห่มหนาหลายชั้นจนถึงชั้นล่างสุด ก่อนจะเจอกล่องไม้ใบหนึ่ง กล่องที่เธอจำได้แม่นว่าเคยเก็บไว้ด้วยน้ำตาเมื่อหลายปีก่อนฝุ่นจับหนาแน่นจนรู้ได้ทันทีว่ามันนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นมานานแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้เธอยิ้มออกมาเบา ๆ คือข้อความเขียนด้วยลายมือของเด็กหญิงคนหนึ่งบนฝา“กล่องความทรงจำของคิมิ”เธอวางกล่องลงบนเตียง ลูบฝาเบา ๆ เหมือนสัมผัสอดีตผ่านปลายนิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันช้า ๆกลิ่นกระดาษเก่า ๆ ลอยขึ้นแตะจมูก ภายในกล่องมีของหลายชิ้นที่ทั้งไร้ค่าและล้ำค่าพร้อมกันในเวลาเดียวกัน สิ่งแร
Read more
ตอนที่ 7 – หนังสือรุ่นของเรา
ตอนที่ 7 – หนังสือรุ่นของเราเสียงฝนปรอยเบา ๆ กระทบขอบหน้าต่างในยามเช้า ราวกับเคาะประตูหัวใจที่ยังเปิดค้างไว้ คิมินั่งอยู่บนพื้นห้องใต้ห่มผ้านวมบาง ๆ มือยังจับแก้วโกโก้ที่อุ่นเพียงน้อย แต่กลับไม่ได้ยกดื่ม เธอเอาแต่จ้องหน้าจอโน้ตบุ๊กที่กำลังเปิดโปรเจกต์ตัดต่อเสียงพากย์นิยายเสียงเรื่อง รักวุ่น ๆ ของจริงใจ ตอนล่าสุดอยู่เสียงของเธอที่พากย์เป็น “จริงใจ” ดังแผ่วในห้อง“รูปถ่ายเก่า ๆ มันไม่ได้แค่บันทึกภาพ แต่มันบันทึกใจ บันทึกวันเวลาที่... ไม่ย้อนกลับมาแล้ว”เธอกดหยุดเสียงพากย์ตรงจุดนั้น หัวใจเหมือนถูกดึงกลับไปในอดีตพร้อมเสียงของตัวเอง ภาพในหัวไม่ได้เป็นฉากนิยาย แต่เป็นภาพของเธอ…เมื่อหลายปีก่อนคิมิถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้น เดินตรงไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่ตรงนั้นเธอไม่เคยแตะต้องมันมานาน ตู้ไม้เก่าใบหนึ่งที่เธอใช้เก็บของที่ “ไม่จำเป็นตอนนี้” ไว้เธอเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุด หยิบกล่องพลาสติกเก่า ๆ ออกมาวางบนพื้น แล้วไล่เปิดดูของด้านในกล่องที่มีทั้งกล่องดินสอเก่าๆ, กล้องฟิล์มที่ใช้ไม่ได้แล้ว, สมุดโน้ตจดคำพูดของเพื่อน ๆ ในห้องเรียน และสิ่งหนึ่งที่อยู่ล่างสุด — หนังสือรุ่นของ ม.6เธอหยิบมันขึ้นมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status