Merry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ

Merry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ

last updateLast Updated : 2025-02-21
By:  DILEMMA 28Ongoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
75Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ใครจะคาดคิดว่าแค่เขียนการ์ดขอพรจากซานต้าในวันคริสต์มาส พรที่ขอจะสมหวังแถมยิ่งใหญ่อลังการดาวล้านดวง

View More

Chapter 1

อารัมภบท

Devin's Pov

This was it. The big day.

Her beauty struck me like sunlight breaking through stained glass, scattering colors across the chapel walls. Every breath she took felt like proof of divinity, every step toward me a hymn. At that moment, I believed she was mine forever.

The priest’s voice carried like a melody, each word settling with goodwill.

“Do you, Devin Blackwell, take Stella Hale to be your lawfully wedded wife…”

The world had gone quiet around me. The faces in the pews blurred into an indistinct smear of pastel dresses and dark suits. All I could see was Stella, framed by the white flowers arching above us, her black hair pulled into an elegant twist, her eyes bright with expectation. She looked perfect. 

‘This feels like a dream.’

I loved her… or at least I told myself so for years, I repeated it until it sounded like the truth. She was beautiful, sharp, the kind of woman who lit up every room with her energy. She deserved someone who adored her. She deserved someone who didn’t crawl into someone else's bed the night before their wedding.

I was disgusted with myself. 

‘How could you do that to her?’ I questioned myself like that would give me any answers.

I swallowed hard, mouth dry. The deed was done. And now the only way was forward. No matter how bad I felt.

My lips moved without thought, the words spilling like a recording on loop. “I do.”

Her smile widened, her relief visible even as she dabbed at the corner of her eye with a handkerchief. My father’s gaze bore into me from the front row. The steel in his eyes left no room for hesitation. He had made it clear what was at stake. Blackwell Industries, the empire he had built… it needed his say to move to the next generation. I had no real choice. It was either marry her and be his successor. Or refuse and lose everything.

Stella’s vows had sounded like poetry. Mine were robotic, lifeless. I doubt she or anyone noticed anything was off. But to me? It was all wrong.

I tried not to look at my father again. Which was wasted effort, cause he left the second our vows were said.

With that, I kissed Stella, and my heart broke when she whispered. “I love you, Devin.”

Applause thundered around us. The flowers came in showers, the music swelled, yet I forced myself to stay rooted. This was what needed to be done.

Before long the ceremony gave way to champagne flutes and clinking glasses, the reception hall glowing with chandeliers and soft jazz. I smiled where I had to, shook hands with board members and distant cousins. All the things I had to do with my father, lord knew where.

“If it isn't the groommm.” Guests congratulated me with empty words. Every “lucky man” sounded like a mockery. Every toast felt like a rehearsal for a role I wasn’t prepared to play.

Maybe I was just self sabotaging. Maybe they really did mean well for me. But I couldn't tell the difference.

This wasn't what I wanted.

I searched for him, for the man who had orchestrated all of this, but his silver hair was nowhere to be seen. Instead, I found Stella. She stood across the room, her back to me, her laughter rising above the noise. Her gown shimmered under the chandeliers, and her shoulders shifted with the rhythm of her voice as she chatted with someone I couldn’t see.

I cut through the crowd, offering more nods, more pressing polite smiles — boy was it nauseating — all the while the same thought gnawed at me.

“You cheated on her.”

On this woman who had always been so devoted, who had stood by me while my father dictated every step of our lives.

The memory of last night pressed in, despite my best efforts to leave it behind. Whoever came up with the idea of Bachelor's parties knew just what he was doing. And I hated it even more now. The memory of the music in the club, the pulse of bass and bodies. All of it… I had told myself it was nothing more than release, a final rebellion before surrender. A one-time lapse. 

But the guilt sat heavy as I reached her side.

My hand slid onto the small of her back. She turned immediately, her smile radiant, as my lips brushed the top of her head and she purred, “Babyyyyyy.”

Her joy was real, unlike mine. I felt it in the way her hand clung to mine, in the sparkle of her eyes.

Would this be my fate for all of eternity? Would telling her be worse than keeping it a secret? All questions I asked myself but never answered.

‘You're pathetic, Devin.’

I sighed as I gestured with a tilt of my head, hoping she would take the hint, that we could slip away from the noise, from the people, from the drowning pressure of everything.

She almost followed. Her weight shifted toward me, her fingers curling at my wrist. Then she stopped, her eyes widening as if she had just remembered something monumental.

“Oh my word,” she said, laughing lightly. “I don’t think I’ve introduced you. This is my brother.”

“You're kidding,” I managed. “After all this time, I get to see the infamo—”

The realization punched the air from my lungs.

My brain shut down as the stranger’s face came into view, the man she had been speaking to.

Dark hair. Eyes that seemed ordinary at first glance yet drew me in with something I couldn’t name. The lean, confident posture.

He was the stranger from last night.

Every nerve in my body froze. 

My hand, halfway extended in a polite shake, hung there suspended.

His gaze flicked to mine. What looked like recognition sparked immediately, yet his mouth curved into a smile so casual it made my pulse stutter. He claspedmy hand firmly, 

 tone smooth and playful.

“Oh, heyyy, Devin right? I’m Adrian.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
75 Chapters
อารัมภบท
ซานเอ๋ยซานต้าขอผู้มั่นหน้าควบขี่สุขสมซิกแพ็คเร้าอารมณ์ เคียงคู่ไม่ระทมตลอดกาลร่ำรวยหมื่นแสน (ล้าน) ชีวิตคู่ไม่มีขมโยกย้ายจนระบม กอดกันกลมทุกราตรีหากคุณขอพรจากซานต้าได้หนึ่งข้อ คุณจะขออะไร…วชิรันฉายาแสนแปดแล้วแต่คนจะเรียกแถวบ้านเกิดเรียกบักหล้าชื่อในวงการ ‘รันรัน’ กายป็นชายแต่ใจเป็นหญิงเครื่องหน้าคมคายสูงขาวตามฉบับเด็กหนุ่มจากเมืองเหนือหนุ่มลำปางเมืองรถม้าแต่ทว่าการคีปลุคตลอดที่อยู่ที่บ้านก็ทำให้วชิรันอึดอัดใจอยู่ไม่น้อยพ่อของวชิรัน ‘วชิรวิทย์’ เป็นนายพลยศใหญ่ประจำมณฑลทหารบกที่๓๒จึงได้เข้าสังคมสังสรรค์กับพวกสมาคมแก๊งค์คุณหญิงคุณนายทรงผมกระบังลมเหมือนกันสาดอยู่เสมอความเป็นตัวเองของเขาถูกตีกรอบจากคนรอบข้างความคาดหวังจากลูกชายคนเดียวของบ้านแถมยังเป็นลูกชายคนโตตระกูลรับราชการทหารมาหลายชั่วอายุหรืออยู่ในวงการสีกากีข้าราชการต่างๆมีแต่วชิรันที่ไม่อยากวนเวียนอยู่ในสังคมนั้นสังคมที่ต่างฝ่ายต่างตีสองหน้าหาผลประโยชน์เข้าหาตัวหลังจากเรียนจบม.ปลายจึงตัดสินใจแอดมิชชั่นคณะบัญชีมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งของภาคเหนือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สองที่วชิรันเริ่มขัดแย้งกับพ่อ เรื่องแรกนั่นก็คือการสอบเข้า
Read more
อารัมภบท 1
ไม่ใช่ว่าวชิรันไม่เชื่อเรื่องหมอดู แต่พ่อหมอคนนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำนายทายทักพื้นดวงของเขาว่าคู่ชะตาโปรไฟล์อลังการดาวล้านดวง มาจากแดนไกล เป็นคนใหญ่คนโต มีอำนาจ บารมี ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ดวงหนุนกันเสริมกัน มีแต่เฮง สาลิกาลิ้นทอง ลายมือคุณหญิงคุณนาย…ว่าซ่าน!!! แต่เขาจะอายุสั้น ชีวิตจะพานพบความยากลำบาก เลือดตกยางออกก่อนจะพบกับความสบายพ่อหมอร่ายยาวมาสารพัดวชิรันได้แต่ฟังอืมๆในลำคอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งโปรไฟล์ขนาดนั้นลูกท่านเช็กแห่งบ่อน้ำมันหรือสุลต่านแล้วแหละอำนาจบารมีหรือว่าลูกสาวนายพลแถวนี้…แค่คิดก็สยอง พ่อหมอจะดูน่าเกรงขามมากกว่านี้ถ้าก่อนเข้าทรงไม่มีเพลงแห่และร่ายรำสวมผ้าโผกหัวลายผ้าขาวม้านุ่งโสร่งผ้าขาวม้าเข้าชุดกันตามสเตปหนักสุดตรงยกขันที่ให้ใส่เงินค่าครูแล้ว “หูยยยยยย!!” เสียงดังปรอทแตกนั่นแหละมันเลยดูไม่น่าเชื่อถือสำหรับหนุ่มสาวสมัยนี้รวมถึงวชิรันเองด้วย “วันนี้วันเกิดน้องรันหรือเรไรกระเทยเฒ่าผู้ไม่เคยได้ผู้ตกถึงท้องวันนี้ขออวยพรขอให้ได้ขอให้โดนอ๊อกอ๊อก… อิ่มหนำสำราญรูบานเบิกบานใจ” เพื่อนสาวคนนึงอวยพรเสียงดังให้เจ้าภาพ“อี่วอกอี่อ๊อฟอี่ห่านี่มึงอวยพรหรือหลอกด่ากูถามจริง” วชิ
Read more
บทที่ 1
วชิรันลืมรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปวดเนื้อปวดตัวตามร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณศีรษะ ที่รู้สึกเจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า“อูย” วชิรันสูดปากไปด้วยความเจ็บปวดที่เเล่นไปตามร่างกายเมื่อขยับตัวเหมือนแขนซ้ายจะเข้าเฝือกด้วยแฮะวชิรันได้ยินคนร้องไห้ด้านข้างเสียงสูดขี้มูกนั่นชวนรู้สึกขยะแขยงขึ้นมา‘อิเจ๊นั่นร้องประนึงญาติเสียที่สำคัญมานั่งข้างเตียงเขาด้วย’“เอ่อ…ขอโทษนะครับผิดเตียงหรือ—” ยังไม่ทันไถ่ถามให้ได้ความอิเจ๊ก็ปรี่เข้ามากอดเขาประนึงญาติมิตรชิดใกล้หรือลูกในอุทรณ์อย่างงั้นแหละ“คุณหนูคุณหนูของนม”“คุณหนู? นม? แม่นมอะนะ”“เอ่อ…ผิดคนหรือเปล่าครับ”ร่างหญิงชราชะงักกึกก่อนจะเลยหน้าที่ก้มลงกอดเขาเมื่อครู่มองจ้องเขาอย่างงงงวยแถมยังจับใบหน้าของเขาพลิกไปพลิกมาอย่างสำรวจ“จำนมไม่ได้หรือคะแม่นมภัสสรไงคะนมเลี้ยงคุณหนูมาตั้งแต่แบเบาะ”“ภัสสร?”วชิรันทวนชื่ออย่างซ้ำๆภัสสรถึงเขาจะเป็นลูกนายพลเกิดมามีกินมีใช้แต่ก็ไม่ได้มีแม่นมส่วนตัวมีแต่แม่อุ้ยยายน้องรินและแม่ลาที่ชื่อกมลาไม่มีคนชื่อภัสสรอยู่ในความทรงจำของเขาเลยสักนิดวชิรันกำลังจะอ้าปากถามพลันคอแห้งอยากจิบน้ำมองดูสายน้ำเกลือที่ห้อยระโยงระยางเขาถอ
Read more
บทที่ 2
‘เห้ยยยย ใครวะเนี่ย’ วชิรันลูบหน้าตาตัวเอง ผมเผ้าเบ้าหน้าไม่ใช่วชิรันคนเดิมเลยสักนิด สีผิว แม้แต่ร่างกายนี้ ผิวขาวอมชมพู นิ้วมือยาวเรียวสวยแบบฉบับคนไม่เคยทำงานหนัก แม้แต่ตัวเองเขาสรรหาครีมมาบำรุงสารพัดยังไม่ได้ขนาดนี้ รวมไปถึงขนต่าง ๆ ที่ไม่มีให้เคืองลูกกะตา ปากนิด จมูกเชิดรั้นแสดงความเอาแต่ใจของเจ้าตัว ดวงตากลมโตสุกสกาวสีนิล ผมยาวระต้นคอ แถมยังเจาะหูไว้อีกไม่รู้กี่สิบรู ผิวเรียบเนียน นุ่มลื่นไปทั้งตัว ตัวเขาเมื่อก่อนเสียเวลาเสียเงินไปทำหน้า เลเซอร์ขนเสียเงินหลักแสนยังไม่สวยเท่ายัยคุณหนูนี้ที่ว่า ชักสังหรณ์ใจไม่ดีจึงลูบคลำหว่างขาตัวเอง โล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ยังคลำเจอไอ้จ้อน แม้ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแต่อย่างน้อยพระเจ้ายังปรานีที่ไม่ส่งวชิรันที่ภายนอกรูปร่างแบบชายฉกรรจ์ไปอยู่ในร่างผู้หญิง ไม่งั้นลำบากกว่านี้หลายเท่า‘เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย’ วชิรันดึงทึ้งผมตัวเองอย่างเสียสติก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เสียงร้องไห้สะอึกสะอึ้นคนที่รอข้างนอกหน้าประตูอย่างภัสสรรีบเปิดเข้ามาโอบอุ้มร่างบางที่เธอรักเหมือนลูกในไส้คุณหนูอันดารันแม้ภายนอกจะดูร้ายกาจแต่ทว่าภายในบอบบางยิ่งกว่า
Read more
บทที่ 3
ก็อก ก็อก“เชิญ” “คุณหนูนมอุ่นโจ๊กและนมมาให้ค่ะเห็นว่ามื้อเย็นคุณหนูแทบไม่แตะอะไรเลย”“ผมกินไม่ลงจริงๆครับ”“นมเข้าใจค่ะแต่ละมื้อก็เป็นแบบนี้คุณหนูไม่ค่อยลงรอยกับคนในบ้านสักเท่าไหร่”“เพราะอะไรเหรอครับ” วชิรันถามพลางคิ้วขมวดเป็นปมโดยไม่รู้ตัวเพราะครอบครัวที่เขาจากมาแตกต่างจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง “อืม…เพราะชนชั้นมั้งคะ”“ชนชั้น?” วชิรันกำลังจะอ้าปากถามรายละเอียดต่างๆพลันนมภัสสรร้องเสียงหลงประนึงโลกจะแตกยังไงยังงั้น“ว้ายคุณหนูแม้จะอยู่ในบ้านก็ต้องสวมปลอกคอนะคะอย่าทะเล่อทะล่าแบบวันนี้อีกมันอันตราย” นมภัสสรแหวใส่คุณหนูของเธอเสียงดังเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่ได้สวมปลอกคอปลอกคอเปรียบเสมือนอวัยวะชิ้นที่ 33 ของโอเมก้าไปเสียแล้ว“ผมอึดอัดที่เหมือนมีอะไรมารัดคอตัวเองตลอดเวลา”“อึดอัดก็ต้องทนหากถูกอัลฟ่ากัดเข้าละก็—”“กัดกันด้วยเหรอกัดทำไมครับ”“เอ่อ…เอางี้ไหมคะทานให้เสร็จก่อนเดี๋ยวนมจะเล่าให้ฟัง”หลังจากทานเสร็จวชิรันก็ได้ความรู้ใหม่ๆและได้ฟังเรื่องราวมากมายจากแม่นมประจำตัวที่ตอนนี้แทบจะตัวติดเขาตลอดเวลาตอนนี้แม้วชิรันจะเป็นเพศชายแต่มีเพศรองเป็นโอเมก้าซึ่งเป็นเพศที่สามารถตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตร
Read more
บทที่ 4
เนื่องจากสมัยก่อน ประชากรส่วนใหญ่มักจับคู่กันอย่างอิสระ โดยมักจะเลือกชนชั้นเดียวกัน เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของสายเลือดโดยเฉพาะอัลฟ่า หากรัฐบาลไม่จัดการควบคุมออกกฏหมายการจับคู่ออกมา เชื่อว่าอีกไม่กี่สิบปีประชากรบนโลกใบนี้คงจะลดน้อยลงเหลือเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น หากความหลากหลายทางพันธุกรรมมีน้อยไปก็ส่งผลให้ไม่เกิดพันธุกรรมใหม่ๆรวมไปถึงการปรับตัวเพื่อความอยู่รอดแม้จะออกกฏควบคุมประชากรได้สารพัดแต่มีหลายสิ่งที่เหนือการความคุมของมนุษย์ได้นั่นคือธรรมชาติภัยพิบัติและโรคติดต่อ การกลายพันธุ์ในรุ่นต่อรุ่นจะถ่ายทอดลักษณะการอยู่รอดการต้านทานธรรมชาติให้กับลูกหลานต่อไปรัฐบาลตระหนักอย่างถี่ถ้วนจนได้ข้อสรุปการเข้ากันได้ของอสุจิและไข่ที่รัฐบาลจะเป็นฝ่ายตรวจสอบและเลือกความเข้ากันได้ของสองสิ่งโดยการตรวจเลือดตั้งแต่แบเบาะเป็นเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทุกคนที่ลืมตาบนโลกใบนี้ไม่มีสิทธิปฏิเสธสิทธิพิเศษในการฝากไข่และอสุจิโดยไม่มีค่าใช้จ่ายหรือในกรณีผู้ที่มีบุตรยากอันเกิดจากปัจจัยทางสุขภาพของเจ้าตัวที่จะได้รับอนุญาตให้อุ้มบุญด้วยปัจจัยนี้และเป็นการส่งต่อพันธุกรรมรุ่นต่อรุ่นไม่ว่าเพศสภาพไหนหากไม่มีความเข้ากันได้ขอ
Read more
บทที่ 5
“เรื่องพันธุกรรมไงคะ รัฐบาลเลยเข้ามามีบทบาทจับคู่ คุณหนูเคยอธิบายให้นมฟังคร่าว ๆ ว่า อย่างโรคเลือดจางมีหลายสายพันธุ์ หากเหมือนกันแต่งงานมีลูกมีโอกาสที่เด็กจะแท้งและตายได้สูง รัฐเลยเข้ามามีบทบาทและจัดสรรคู่ที่เข้ากันได้ทั้งทางพันธุกรรม และการเข้าคู่ของไข่และอสุจิที่สมบูรณ์หลังจากศึกษาและทดลองมาหลายรุ่น ปัจจุบันจึงไม่พบความผิดปกติทางพันธุกรรมที่ก่อให้เกิดโรคหลงเหลืออยู่ มีบ้างเล็กน้อยแต่สามารถเข้าคู่จับคู่เลือกพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ดี ๆ ส่งต่อไปทอด ๆ”“แล้วแบบนี้คนจะยอมแต่งงานกับคนที่เพียงแค่พันธุกรรมเข้ากันได้เหรอครับผมไม่เข้าใจอะไรแบบนี้เลยไม่เหมือนบังคับยังไงครับนมแล้วจะสามารถสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์อบอุ่นมาจากการคัดเลือกจัดสรรนี้ได้ยังไงผมไม่เห็นปลายทางเลยครับ”คุณหนูในตอนนี้ช่างน่ารักชอบถามนั่นนี่เหมือนสมัยเด็กไม่มีผิดเจ้าหนูจำไมเสียจริง“นมยิ้มอะไรครับ”“คุณหนูในตอนนี้ก็ดีนะคะดูมองโลกอย่างเป็นเหตุเป็นผลช่างถามไถ่และไม่ถือตนเหมือนแต่ก่อน”“เมื่อก่อนผมคงทำตัวแย่ๆมากเลยสินะครับ”ภัสสรยิ้มละไมอดีตผ่านไปแล้วเหลือแต่คุณหนูคนใหม่ที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นก่อนตาย“แล้วนมเป็นเบต้าไม่มีการจับคู
Read more
บทที่ 6
แม้จะก้าวเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของหนึ่งตระการในฐานะลูกชายคนเล็กอย่างถูกต้อง แต่ความสัมพันธ์ภายในบ้านหลังนี้ย่ำแย่เหมือนเดิม วชิรันแทบไม่ก้าวเท้าออกจากห้อง เขารู้สึกไม่ปลอดภัยที่มีอัลฟ่าคนอื่น ๆ ยังปวนเปี้ยนอยู่ภายในบริเวณบ้าน กินนอนอยู่แต่ในห้องตัวเองอย่างไม่รู้เบื่อ ซึ่งสร้างความฉงนให้กับสมาชิกคนอื่น ๆ เป็นอย่างมาก เพราะปกติเจ้าตัวแทบไม่อยู่ติดบ้าน ต้องออกร่าราตรีอย่างน้อยสัปดาห์ละ 3-4 วัน หากไม่ใช้ไม้เด็ดกำราบอย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าค่าตาในตอนกลางวันหรือหัวค่ำอย่างเช่นทุกวันนี้ ทุกคนในบ้านรู้ดีว่าอันดารันความจำเสื่อมแต่ก็ยังหวาดกลัวไม่กล้าเข้าใกล้สุ่มสี่สุ่มห้าอาหารการกินถูกเปลี่ยนใหม่หมดเมื่อก่อนคุณหนูโอเมก้าคนเดียวของบ้านไม่ทานเผ็ดและของหวานแม้แต่น้อยอาหารในแต่ละมื้อต้องถูกจัดสรรตามหลักโภชนาการแต่ว่าตอนนี้อันดารันเปลี่ยนมาทานอาหารรสจัดกินของหวานแถมยังไม่ต้องการรับอาหารตามโภชนาการหรือนับแคลอรี่ในแต่ละมื้อเหมือนเฉกเช่นที่ผ่านมาซึ่งทำให้หัวหน้าพ่อครัวโล่งอกยกมือบนบานขอบคุณพระเจ้ายกใหญ่ คุณหนูอันดารันน่ะหากอาหารการกินไม่ถูกใจละก็เรื่องใหญ่เชียวล่ะแต่ว่าคุณหนูอันดารันคนนี้เปลี่ยนไปคนละ
Read more
บทที่ 7
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”“เมื่อไหร่จะกลับครับ”“…”“เจ้ารัน!! เสียมารยาทคุณซานนาห์ผมต้องขอโทษแทนลูกชายด้วยนะครับแกพึ่งหายป่วยขอคุณอย่าถือสา”“ไม่เลยครับไม่เหนือจากความคาดคิดของผมเท่าไหร่” โอเมก้าที่ไม่เคยเห็นใครนั่งอดทนมาได้เกือบชั่วโมงแค่นี้ก็เกินฝันสำหรับโอเมก้าอย่างอันดารันซานนาห์คิดในใจ“งั้นผมขอตัวกลับก่อนละกันนะครับและขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้” ซานนาห์ค้อมหัวให้อาคเนย์อย่างเคารพก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากที่วางอยู่บนตักมาเช็ดปากพอเป็นพิธีก่อนจะลุกเดินออกไปโดยไม่ล่ำลาโอเมก้าว่าที่ภรรยาเลยสักนิดอาคเนย์ลุกตามไปส่งแขกรอจนรถของอีกฝ่ายแล่นออกจากตัวคฤหาสน์ออกไปก่อนจะหมุนตัวตีหน้านิ่งหมายจะไปสั่งสอนเจ้าลูกชายคนเล็กเรื่องมารยาทสักหน่อยแต่กลับไม่พบอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วอาคเนย์ทำท่าจะเดินขึ้นไปชั้นสองแต่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นครืดคราดขึ้นมาเสียก่อนการสั่งสอนบุตรจึงถูกทบไปอีกวันนึงอีกโลกนึงผู้คนต่างโศกเศร้าและเสียใจกับการจากไปของบุคคลอันเป็นที่รักกมลาที่นอนไม่หลับได้รับโทรศัพท์ทางไกลถึงข่าวร้ายจากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้เป็นแม่ดังก้องไปทั่วบ้านจนคนอื่นๆสะดุ้งตื่นไป
Read more
บทที่ 8
วันนี้เป็นวันเผาศพของวชิรันร่างที่ไร้วิญญาณนอนแน่นิ่งในโลงศพไม้สักอย่างดีที่แกะสลักลวดลายได้อย่างวิจิตรบรรจงเพื่อนฝูงไม่ว่าจะตอนเรียนหรือตอนทำงานมากันแน่นขนัดต่างพากันมานั่งสวดครั้งสุดท้ายที่ศาลาในสุสานของหมู่บ้านที่บัดนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนที่สวมชุดไว้ทุกข์สีดำไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้นัดมาเจอกันในงานเผาศพของเพื่อนรักวชิรันเป็นเด็กดีละเป็นที่รักไม่ว่าจะญาติพี่น้องเพื่อนฝูงรวมไปถึงครูบาอาจารย์ทั้งหลายที่ได้รับข่าวต่างก็ตกใจและใจหายกันทั้งนั้นไม่มีแล้วบุคคลอันเป็นที่รักเหลือเพียงแต่ความทรงจำและความดีที่ให้ผู้คนนึกถึงและกล่าวสรรเสริญแมกกี้เพื่อนสาวคนสนิทที่อยู่ด้วยกันจวบจนวินาทีสุดท้ายในชีวิตของวชิรันเธอกล่าวโทษตัวเองและร่ำไห้ตั่งแต่วันนั้นจวบจนถึงวันงานสุดท้ายสองดวงตาบอบช้ำตั้งแต่เจอหน้ากมลาแม่ของรันที่โรงพยาบาลเธอก็กล่าวขอโทษขอโพยยกมือไหว้ผู้เป็นมารดาของเพื่อนสนิทปากก็กล่าวโทษตัวเองถ้าหากเธอไม่ปล่อยขาเพื่อนรักที่กำลังปีนขึ้นบันไดในขณะที่เมามายเจ้าตัวคงไม่อายุสั้นแบบนี้กมลาโอบกอดร่างบางน้อยๆที่สั่นเหมือนลูกนกตกน้ำอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดยิ่งกับบุคคลอันเป็นที่รักด้วยแล้วกล่าวโทษว่าร้า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status