ตอนที่ 27 กลับบ้าน

วันต่อมาอาหยางเป็นสารถี ขับรถพาผมมาหน้าโรงเรียนที่ตาหนูเรียนอยู่ ภายในรั้วโรงเรียนเอกชนแห่งนี้ มีแต่อาคารเรียนที่หรูหรา นั่นทำให้ค่าเทอมแพงหูฉี่ เด็กที่นี่ล้วนแต่เป็นลูกหลานของเศรษฐี เห็นอย่างนี้ผมก็อุ่นใจ เพราะอย่างน้อยเขาก็ส่งเสียให้ตาหนูได้เรียนโรงเรียนดี ๆ

“คุณอี้เฟยจะลงไปดูใกล้ ๆ ไหมครับ” อาหยางที่นั่งคุมพวงมาลัยอยู่เบาะคนขับเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันนั่งรอในนี้ก่อนดีกว่า” ผมตอบขณะจ้องมองที่หน้าประตูรั้วโรงเรียนอย่างไม่วางตา ตอนนี้เด็ก ๆ กำลังทยอยเดินออกมา โดยมีคุณครูยืนรอส่งนักเรียนอยู่สามคน

ผมเฝ้าจับตามองดูเด็กทุกคนที่เดินออกมาอย่างไม่คลาดสายตา ในที่สุดผมก็เห็นเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวพรรณขาวสะอาด ไว้ผมรองทรงต่ำ สะพายกระเป๋าใบเล็กเดินยิ้มออกมากับเพื่อน แม้ว่าตาหนูจะโตขึ้นมาก แต่ผมก็ยังจำโครงหน้าหน้าแกได้ดี แววตาคู่นั้น รอยยิ้มนั้น ผมไม่เคยลืมเลือนไปจากใจ

“ตาหนูของแม่ ฮึก” เมื่อเห็นหน้าลูกชายเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี ผมจึงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ยิ่งเห็นความน่ารักของแก ยิ่งทำให้น้ำตาผมไหลลงมาไม่ขาดสาย

ในระหว่างนั้นผู้ชายที่ผมเกลียดมากที่สุดก็ปรากฏตัว เขาเปิดประตูรถลงมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่งตัวเปรี้ยวฉ่าดูเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ หน้าตาสะสวย แน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากภรรยาของพี่ธี

เมื่อตาหนูเห็นทั้งสองคนมารับ ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดพี่ธี ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ดูยิ้มแย้มท่าทางจะรักตาหนูดี ทำไมผมเห็นภาพนั้นแล้วถึงได้รู้สึกอิจฉา ทั้งอิจฉาและเกลียดไปพร้อม ๆ กัน ผมเกลียดที่เขาให้ผู้หญิงคนอื่นมาเป็นแม่แทนผม ทั้งที่ตรงนั้นมันควรจะเป็นผมไม่ใช่คนอื่น

“กลับเลยไหมครับ” อาหยางมองผมผ่านทางกระจกหน้า เขาคงเห็นสีหน้าผมไม่ค่อยดีนักจึงเอ่ยถาม

“ยัง...พาฉันไปที่ที่หนึ่งก่อน”

“ที่ไหนครับคุณอี้เฟย”

“บ้านเก่าฉันเอง”

ผมบอกเส้นทางให้อาหยางขับรถไปยังบ้านของยายจันทร์ บ้านที่เคยให้ที่ซุกหัวนอน บ้านที่เคยให้ความรักและความอบอุ่นผมมาเป็นเวลานานนับปี บ้านที่ผมเรียกได้เต็มปากว่ามันคือบ้านที่แท้จริง

เมื่อรถมาจอดเทียบถนนหน้าบ้านแล้ว ผมก็เปิดประตูก้าวขาลงไปเหยียบบนผืนแผ่นดินที่เป็นสมบัติของยายจันทร์ บ้านไม้ชั้นเดียวที่เคยมีชีวิตชีวา ตอนนี้โทรมไปมาก มีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นปกคลุมเกือบทั่วทั้งหลัง ลานหน้าบ้านพื้นที่เล็ก ๆ เคยเป็นที่จอดรถเข็นขายข้าวแกง ตอนนี้เต็มไปด้วยหญ้ารกชัฏ เห็นแล้วน้ำตาผมก็ไหลลงมา ผมคิดถึงยายจันทร์เหลือเกิน ป่านนี้ยายคงจะมองดูผมจากบนสวรรค์อยู่แน่นอน คิดแล้วจึงเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าที่สดใส ส่งยิ้มให้ยายจันทร์ ให้รู้ว่าตอนนี้ผมกลับมาหายายแล้ว

“จะเข้าไปข้างในไหมครับคุณอี้เฟย” อาหยางถามผม หลังจากยืนเงียบอย่างนั้นได้สักพัก

“นายรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปข้างใน”

“แต่ผมเกรงว่ามันจะไม่ปลอดภัย ให้ผมเข้าไปด้วยเถอะนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ที่นี่คือบ้านของฉัน ไม่มีอะไรอันตรายหรอก” ผมยิ้มให้อาหยาง ก่อนจะหันกลับไปมองประตูหน้าบ้าน แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อเดินเข้าไปผมแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ข้างในเต็มไปด้วยหยากไย่ พื้นไม้ที่เคยแข็งแน่นตอนนี้กลับผุพัง บางจุดแตกเป็นโพรงลงไปจนเห็นพื้นดิน แถมมีหญ้าขึ้นแซมไปทั่ว เครื่องครัวที่เคยใช้ขายข้าวแกงหล่นกระจุยกระจายไปทั่ว ดูแล้วน่าจะเป็นฝีมือวัยรุ่นแถวนี้ ที่เข้ามาใช้พื้นที่ในการมั่วสุมยาเสพติด เพราะมีเศษก้นบุหรี่ถูกทิ้งเกลื่อนไปทั่ว แถมยังมีอุปกรณ์สำหรับเสพยาถูกทิ้งไว้อีกด้วย เห็นสภาพบ้านแล้วทำเอาผมแทบจะรับไม่ได้

เดินตรงไปยังเตียงนอนที่ยายจันทร์เคยใช้เป็นที่พักผ่อนกายา ก็เจอเสื้อตัวเก่งของยายถูกวางทิ้งอยู่บนพื้น มันถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ผมปัดฝุ่นออกเบา ๆ แล้วหยิบมันขึ้นมาถือไว้

“ยายจ๋า ผมจะเอาตัวคนที่มันฆ่ายายมาเข้าคุกให้ได้ ผมสัญญา”

หลังจากนั้นก็เดินไปศาลาริมน้ำ ตอนนี้ไม่สามารถนั่งชมบรรยากาศริมคลองได้เหมือนมัน เพราะมีหญ้าขึ้นปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ผมจึงเดินกลับออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก อาหยางเห็นอย่างนั้นก็มองด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเอ่ยปากถามผมทันที

“คุณอี้เฟยเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“ฉันไม่เป็นไร เรากลับบ้านกันเถอะ”

“ครับ”

ว่าแล้วอาหยางก็เปิดประตูรถให้ ผมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเข้าไปนั่งในรถด้วยอาการเหม่อลอย ผมขอเป็นคนอ่อนแอแค่วันเดียว เพราะจากนี้ไปการแก้แค้นมันจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว