ตอนที่ 28 อาหยาง

ตอนนี้ผมกำลังเข้าไปที่บ่อนเป็นวันแรกในฐานะผู้บริหารคนใหม่ โดยมีอาหยางเป็นสารถีขับรถให้เหมือนเดิมทุกครั้ง ส่วนรถที่เตี่ยซื้อให้ผมอยากจะรอประเดิมขับเข้าไปเหยียบในบ้านหลังนั้นเป็นครั้งแรก เป็นการตอกย้ำว่าผมไม่ใช่วินคนนั้นที่เคยเป็นเด็กกำพร้า เป็นคนเร่ร่อนไม่มีที่ไป ไม่ใช่วินคนเดิมที่พวกเขาเคยรู้จัก

ระหว่างทางผมเอาแต่นึกถึงวันที่ธุรกิจของครอบครัวนั้นตกเป็นของผม ผมจะทำให้พวกเขาจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ขณะทอดสายตามองสองข้างทางไปเรื่อยเปื่อย อีกเพียงห้าร้อยเมตรก็จะถึงบ่อนแล้ว แต่ทว่ากลับเจอคนถูกทำร้ายอยู่ข้างทาง ผมจึงสั่งให้อาหยางหยุดรถเพื่อไปช่วยผู้หญิงคนนั้น

“อาหยางลงไปช่วยผู้หญิงคนนั้นที”

“ครับคุณอี้เฟย”

อาหยางจอดรถทันควันก่อนจะลงไปช่วยหญิงวัยเกือบห้าสิบ ที่กำลังโดนชายวัยรุ่นเหมือนพยายามแย่งอะไรบางอย่างจากเธอไป ผมเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เพราะนึกถึงสภาพตัวเองตอนที่เคยเร่ร่อนอยู่ข้างถนน

เมื่ออาหยางจัดการกับชายวัยรุ่นคนนั้นจนวิ่งหนีหางจุกตูด ผมจึงลงจากรถไปถามไถ่อาการของเธอ ว่าเหตุใดถึงได้มาอยู่ข้างถนนในสภาพมอมแมมอย่างนี้

“เป็นยังไงบ้างครับป้า”

“ป้าไม่เป็นไร ขอบใจพ่อหนุ่มสองคนมากนะ ถ้าไม่ได้พวกคุณป้าคงจะโดนขโมยของไปแล้ว” ป้าคนนั้นกำที่นิ้วมือเอาไว้ ผมเดาว่าน่าจะเป็นแหวน คงจะเป็นของที่สำคัญสำหรับป้ามาก

“บ้านป้าอยู่ไหนครับเดี๋ยวพวกผมจะไปส่ง”

“ป้าไม่มีบ้านหรอกจ้ะ ป้าเป็นคนเร่ร่อน หากินตามถนนไปเรื่อย” ป้าก้มหน้าพูด ไม่กล้าสบตาผมกับอาหยางเลย สงสัยคงจะเคยโดนคนทำร้ายมาบ่อย ๆ จนกลายเป็นโรคกลัวคนไปเสียแล้ว ยิ่งเห็นอย่างนี้ยิ่งน่าสงสาร

“ป้าไปทำงานกับผมไหมล่ะครับ ผมมีที่พักและงานให้ทำด้วย มีรายได้ป้าจะได้ไม่ต้องลำบากไงครับ” ผมส่งยิ้มให้ป้า

“ไม่เป็นไรจ้ะป้าอยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว” ป้าปฏิเสธผม ก่อนจะพยายามเดินหนีไป แต่ผมไม่ยอมหรอกยังไงก็จะทำให้ชีวิตผู้หญิงคนนี้ดีขึ้นให้ได้ ผมอยากให้โอกาสเธอเหมือนที่ยายจันทร์เคยให้ผมมาแล้ว

“ป้าครับไปทำงานกับผมเถอะนะ ผมรับรองว่าจะไม่ให้ใครทำร้ายป้าได้เด็ดขาด ผมสัญญานะครับ” พอได้ยินอย่างนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็หยุดชะงัก แล้วหันมามองหน้าผมด้วยแววตาเศร้า เธอคนนั้นมองผมอย่างมีความหวัง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา

“คุณจะไม่ให้ใครมาทำร้ายป้าจริง ๆ นะ ฮึก”

“ครับป้าผมสัญญา”

ได้ยินอย่างนั้นป้าจึงยอมเดินเข้ามาหาผม ก่อนจะยกมือไหว้ “ขอบคุณนะจ๊ะพ่อหนุ่ม” ผมรีบจับมือเธอเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะอายุสั้น

“ป้าอย่าไหว้ผมเลยนะครับ ถ้างั้นขึ้นรถไปพร้อมกับผม ผมจะพาป้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ว่าแต่ป้าชื่ออะไรครับ”

“ป้าชื่อกิ่งจ้ะ”

“ผมอี้เฟยนะครับ ส่วนนั่นชื่ออาหยาง”

“ค่ะคุณอี้เฟย คุณอาหยาง”

“ถ้างั้นเราไปกันเถอะ” ผมจะพาป้าไปนั่งเบาะหลังด้วย แต่อาหยางเอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน

“คุณอี้เฟยครับ ให้ป้ามานั่งข้างหน้ากับผมดีกว่า” อาหยางเอ่ย

“ไม่เป็นไรหรอกอาหยาง”

หลังจากนั้นพวกผมก็ขึ้นรถ เพื่อเดินทางเข้าไปยังบ่อน