ตอนที่ 5

"ไงสัส อารมณ์ดีมาเชียวนะ" ไอเท็นสาบานว่าหน้ากูอารมณ์ดี

"ส่งสาวถึงบ้านไมทำหน้างั้นวะ" คอปเตอร์ นี่อีกตัวแซวกูเพื่อ

"ช่างแมร่งแดกเหล้าเหอะ" ผมนี่แหละชวนมันสรุปวันนี้ผมก็ไม่ได้เล่าถึงความเป็นมาของผมกับยัยเตี้ยให้พวกมันฟัง

บอกตรงๆผมไม่ชอบยัยเตี้ยเลยแมร่งชอบปากดีเถียงผมอยู่นั่นแหละเถียงแต่กับผมเนี่ย ทีกับคนอื่นนะหมวยอย่างนั้น หมวยอย่างนี้ กับผมนี่ ฉันๆนายๆ ผมนี่รุ่นพี่นะไม่มีความเคารพให้กันเลย

วันนี้ทั้งซื้อโทรศัพท์ให้ใหม่ ทั้งพาไปกินข้าว พาไปส่งถึงบ้านคำว่าขอบคุณสักคำยังไม่มีเลยว่ะ

"เฮ้ย เมียไอนิ่งโคตรน่ารักเลยว่ะ" อยู่ดีๆไอเท็นมันก็พูดขึ้นมา

พร้อมเรียกเพื่อนไปดูในโทรศัพท์มันแล้วยังเผื่อแผ่มาถึงผมด้วย

กดถูกใจโดย Ken_Ken,Ya.Yo และ4,218 อื่นๆ

Rose_R ขอบคุณค่ะ

ดูความคิดเห็นทั้งหมด152รายการ

Ya.Yo น่ารักจังครับ

W_W.W ให้ทั้งใจไปเลย💗

Som_Jai เผลอเก่ง...🌼🌼@Ann_Na

Ann_Na อ่อยแรง @Som_Jai

Winner น่ารักครับ

pep.662 ที่นอนน่านอนจังครับ

ขอบคุณหรอ ขอบคุณใคร ผมหรอ...?

"สัสนิ่งไม่ต้องยิ้มกูอิจฉาโว้ย" ไอเจเจแซวแต่ผมยิ้มตอนไหนวะ ผมเนี้ยนะยิ้มเป็นไปไม่ได้ปะวะ เชี้ยหรือผมยิ้มไม่รู้ตัววะ แล้วไอเท็นมีig ยัยเตี้ยนี่ตอนไหนวะเนี่ยแล้วทำไมกูไม่รู้วะ

"ใครไม่มีป้ายชื่อออกมาข้างหน้าครับ"

สวัสดีวันที่2ของการรับน้องค่ะ ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าแถวค่ะทำไมน่ะหรอก็ฉันทำป้ายชื่อตกท่อระบายน้ำไปแล้วไงล่ะ อยากจะตบไอเฮดว๊ากคนนี้จริงๆมันรู้ทั้งรู้นะว่ากระเป๋าฉันตกท่อยังจะแกล้งกันอีก

"มีใครอีกมั้ย"

"หนูค่ะ" มีเพื่อนแล้วฉัน ว้าวน่ารักจังแต่เดินหน้าซีดออกมาเลยอะ เพื่อนร่วมชะตากรรมออกมายืนข้างๆฉัน

"ป้ายชื่อคุณไปไหน"

"......"

"......"

"ผมถามทำไมไม่ตอบฮะ" ไอโย่งมันตะโกนใส่หน้าฉันค่ะฉันมองหน้ากลับสิคะ มองด้วยความแค้นวันนี้นายเป็นใหญ่ฝากไว้ก่อนเถอะอย่าให้ถึงตาฉันบ้างแล้วกัน

"ผมถามทำไมไม่ตอบ"

"หายค่ะ" เขาตะโกนมาฉันก็ตะโกนกลับแหละ ฉันมองพี่ว๊ากตาขวางให้เขารู้ว่าฉันเนี่ยไม่พอใจ ส่วนเขามองฉันหน้านิ่งมากอะไม่รู้เลยว่าไอโย่งเนี่ยคิดอะไรอยู่กันแน่

"คุณล่ะตอบ" เพื่อนร่วมชะตากรรมกับฉันสะดุ้งเลยค่ะ จะเสียงดังทำไมวะอยู่แค่นี้ เห็นมั้ยเขากลัวกันหมดแล้วเนี่ย

"ลืมเอามาค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเลยค่ะ

"แค่นี้คุณยังรักษาไม่ได้ ไม่มีความรับผิดชอบ วิ่งรอบลานเกียร์20รอบ ปฎิบัติ"

ลานเกียร์ก็เท่ากับครึ่งสนามฟุตบอลนั่นแหละแมร่งจะกว้างไปไหนวะ แต่ที่โมโหมันไม่ได้ลงโทษฉันคนเดียวไงล่ะไอโย่งสั่งลงโทษพวกเพื่อนๆ ทั้งหมดด้วย

"เพื่อนพวกคุณไม่มีความรับผิดชอบพวกคุณทั้งหมดต้องร่วมรับความผิดชอบด้วยลุกนั่ง 30 ปฏิบัติ"

"เธอไหวมั้ย" เพื่อนร่วมชะตากรรมฉันหน้าซีดมากจะรอดมั้ยเนี่ย

"ไหวๆแค่นี้เอง เราเบลเธอชื่อไรอะ" ใจมันได้ว่ะเพื่อนคนนี้

"เราโรสเธอมีเพื่อนยัง"

"ยัง"

"มาอยู่กลุ่มเรามั้ย" ฉันชวน

"ได้หรอ" เบลยิ้มให้ฉัน

"ได้ดิ รีบเหอะอีก3รอบเอง"

ฉันกับเบลหยุดคุยกันแล้วเร่งสปีดความเร็วจากที่ผ่อนความเร็วคุยกัน พอเอาจริงเบลนางวิ่งเร็วกว่าฉันอีกนะ

พวกฉันวิ่งเสร็จก็พักพอดี นัดรวมกันอีกทีช่วงบ่ายเห้อเหนื่อยมากฉันกับเบลนั่งพิงหอบกันอยู่ข้างสนาม

"ไหวมั้ยมึง" แอนนายื่นน้ำส่งให้ฉันกับเบล

"เออไหว พวกแกนี่เบลเพื่อนใหม่ นี่ฤทัยกับแอนนา" ฉันแนะทำให้3 คนรู้จักกัน ตอนนี้กลุ่มเรามี4คนแล้วค่ะ พวกเรานั่งคุยกันอีกนิดหน่อยก่อนจะชวนกันไปที่โรงอาหาร กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

โหคนแมร่งจะเยอะไปไหนวะเนี่ย แล้วจะมีโต๊ะว่างให้พวกฉันบ้างมั้ยเนี่ย

"อิไม้ๆ เฮียมึงนั่งอยู่นั่นมีชะนีด้วยว่ะมึง " อิแอนนาชี้ไปโต๊ะอีกฝากนึงเลยตาแมร่งโคตรดีอะ ฉันมองตามนิ้วมัน ยิ้มอ่อนค่ะมีที่นั่งแล้วพวกเรา

"เฮียราฟจ๋าาาาาา" เสียงฉันดังมาแต่ไกลเลยแหละ ฉันเห็นนะมีคนมองพวกฉันเพียบเลยก็พวกชะนีร้องหาผัวไงล่ะ เฮียฉันน่ะป๊อบนะคะสาวๆพร้อมถวายตัวให้เกินครึ่งมหาลัยแต่เสียใจเฮียราฟมีเมียแล้ว แต่พี่สะใภ้ฉันไม่ชอบความวุ่นวายไม่เล่นig ไม่เล่นเฟสบุ๊ค ไม่ขอแสดงตัว เฮียฉันเลยมีแมลงหวี่แมลงวันตอมกันให้หึ่งแบบนี้แหละ

ฉันขึ้นชื่อว่าหวงพี่ชายพี่สาวมากที่สุด และฉันก็เลือกพี่สะใภ้แล้วย่ะ วันนี้น้องคนนี้จะเป็นไม้กันชะนีให้เฮียเอง