ตอนที่ 4

"เอาไงจะไปไม่ไป" ผมถามยัยเตี้ยที่มองผมอยากจะแดกหัวผมเหลือเกินกลัวตายล่ะตัวอย่างกะหมากระเป๋าแคระ

"ไป แต่หิวแวะกินข้าวก่อนนะ" เออให้มันได้อย่างนี้ดิ

"เออ!! พวกมึงไปรอที่ห้องก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป" ผมตอบยัยเตี้ย แล้วหันไปบอกเพื่อนที่มองผมอยู่คือผมต้องกลับไปตอบคำถามพวกมันอีกเยอะแน่นอน

"ยุ่งชิบหาย" ผมบ่น ต้องพาคุณเธอไปกินข้าว ไปซื้อโทรศัพท์ ไปส่งบ้านอีก ผมไม่ชอบอะไรวุ่นวายแบบนี้ไงแล้วบ้านยัยนี่โคตรไกลอะ

"อย่าบ่นถ้ามีทางเลือกฉันไม่ไปกับนายหรอกไอโย่ง" ดูยัยนี่พูดแล้วเดินนำไปไม่รอเลย ช่างแมร่งปล่อยให้รอไปก่อน

"อะไรยังไง มึงรู้จักน้องเขาด้วยหรอวะ" ไอเจเจมาตบไหล่ถามผมเลย

"มึงตอบดีๆนะพวกกูรอคำตอบอยู่" ไอเท็นมาอีกคน

"เออ!! คู่หมั้นกูเอง"

"เชี้ยนิ่ง/สัสนิ่ง" ประสานเสียงกันเลยนะเพื่อนผม

"เดี๋ยวกูกลับไปเล่าให้ฟัง" ผมพูดจบก็เดินไปหายัยเตี้ยที่ยืนพิงรถหน้าบูดเป็นก๋วยเตี๋ยวค้างปีอยู่นั่นแหละ

@ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านโรส

"นายซื้อโทรศัพท์ก่อนนะแล้วค่อยกิน" ฉันพูดจบเดินนำมาเลยค่ะห้างนี้อยู่ใกล้บ้านหลับตาเดินยังได้เลยจร่า ส่วนนายพี่ว๊ากหน้านิ่งมันก็เดินตามมาแบบเซรงๆหน้าอย่างกับโดนยาเบื่อหนูมางั้นแหละ แต่ใครสนที่รู้ๆไม่ใช่ฉัน อยากมาเองช่วยไม่ได้

เชื่อมั้ยตั้งแต่ขึ้นรถมาเราไม่ได้พูดกันสักคำ มีแค่เสียงเพลงกล่อมมาเท่านั้นแหละและคือฉันเหนื่อยมากเลยหลับมาตลอดทางจนมาถึงก็มีแผ่นดินไหวขนาด8.7ริกเตอร์ เขย่าฉันอย่างแรงจนคอแทบเคร็ดเลย

"นายยืมบัตรประชาชนหน่อยดิ" ฉันแบมือตรงหน้า มันยืนหน้านิ่งสมชื่ออยู่ในร้านโทรศัพท์กับฉันนี่แหละ เขาไปไหนไม่ได้หรอกเพราะฉันไม่ให้ไป ขืนไปก็ไม่มีคนจ่ายดิ

"เอาไปทำไร" ยังจะมาถามเสียงโทนอื่นมีบ้างมะมีโทนเย็นโทนเดียวไงวะ เดี๋ยวปะเอาไฟเผาปากซะเลยนี่

"เออน่าเอามาเหอะอย่าถามมาก" มองบนตอบค่ะ คิดดิคะซื้อโทรศัพท์ใหม่ไม่มีซิมไม่มีเบอร์ต้องเปิดเบอร์ใหม่และฉันไม่มีบัตรไงคะคุณชายแค่นี้คิดไม่ออก

ตุบ นายโย่งหน้านิ่งวางกระเป๋าตังทั้งใบใส่มือฉันแล้วก็เดินออกไปจากร้าน ไปไหนหรอไม่รู้ดิอยู่แถวนี้แหละเดี๋ยวค่อยหา

ฉันจัดการเอาบัตรประชาชนยื่นให้พนักงาน และจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยด้วยบัตรเครดิตที่อยู่ในกระเป๋าตังไอโย่งหน้านิ่งนั่นแหละ

ตอนนี้ฉันเดินหาเขาเจอแล้วเขานั่งรออยู่แถวนั่นแหละ แหมเนื้อหอมเหมือนกันนะเผลอแปบเดียวมีผู้หญิงมาคุยด้วยและ

แต่เหมือนนางคุยคนเดียวนะนายนั่นสนใจแต่โทรศัพท์ไม่ได้สนใจนางเลย อยากจะบอกเหลือเกินไม่อยากลงนรกอย่ายุ่งกับเขานะคะ

"เสร็จยัง" เขาถามฉันเพราะตอนนี้ฉันเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเขาแล้ว เขาเงยหน้ามามองแวบนึงแวบเดียวจริงๆนะแทบจะด้วยหางตาต้วยซ้ำ ใครสนล่ะชิส์

"ร้านนี้ๆ" ฉันลากไอโย่งตามเข้าร้านอาหารไทยร้านประจำของฉันอาหานเขาอร่อยมากอร่อยทุกอย่างเลยนะฉันนี่โคตรชอบเลย

"นายไม่กินหรอ"

"หึ" คนอุตส่าห์ถามเห็นว่าเป็นคนจ่ายนะเนี่ยตอบมาแค่นี้เงียบจร่า คุณชายมันจะนิ่งไปไหนวะชักรำคาญปล่อยให้แมร่งน้ำลายบูดไปเหอะ คือฉันเป็นคนพูดมากไงแล้วเจอคนแบบนี้โอ้ยอารมณ์เสีย เล่นโทรศัพท์ใหม่ดีกว่า ดีนะทั้งไลน์ i* ฉันลิ้งค์ไว้กับเฟสบุ๊ค ทุกอย่างเลยง่าย เพื่อนก็ยังอยู่ครบเหมือนเดิมไม่ขาดไม่หายไปไหน

อาหารมาแล้วฉลองโทรศัพท์ใหม่ดีกว่า

ถูกใจโดย Sw2ss,numfon_11 และ 2,148 อื่นๆ

Rose_R หิว

ดูความคิดเห็นทั้งหมด 56 รายการ

ANN_NA เรื่องแดรกไว้ใจดอกค่ะ

Som_Jai ไม่ชวนกูงอล ง้อด้วย@Rose_R

Rafff_R หมวยสายแดก@Ranny_R

ผมนี่เชื่อเลยตัวแค่นี้กินโคตรเยอะ คือยัยเตี้ยเนี่ยสั่งมาคือผมมองยังไงก็กินไม่หมดหรอก เต็มโต๊ะเลยนะครับ แมร่งแดกหมดอะผมผู้ชายยังไม่แดกเท่ามันเลย กินไปเล่นโทรศัพท์ไปหัวเราะ ยิ้มไปไม่รู้มีความสุขอะไรนักหนาผมนี่เหมือนคนไม่มีตัวตนเลยครับ ไม่รู้มาทำไมยัยเตี้ยมองผมเหมือนธาตุอากาศไงไม่รู้ นี่ผมคนพามาคนจ่ายตังด้วยนะครับ

แต่ยัยเตี้ยเนี่ยยิ้มน่ารักนะ แต่ติดนิสัยปากหมาๆเนี่ยแหละ ถ้าผ่าหมาออกจากปากได้คงดี เฮ้อเวรกรรมอะไรของผมก็ไม่รู้ต้องมาเจอกับยัยนี่ ตังก็เสีย ยังต้องมานั่งดูคุณเธอกินอีกครับ

ติ้ง ติ้ง ติ้ง

เสียงไลน์ผมเข้าครับ รัวๆแบบนี้ไม่มีใครหรอกครับไอพวกเพื่อนผมคงถึงคอนโดผมกันแล้ว ก่อนมาผมให้คีย์การ์ดพวกมันไว้แล้ว

ไฟ : ไอ้นิ่ง

เท็น : ช้าชิบ พวกกูรอมึงอยู่

เจเจ : มึงอยู่ไหนแล้วกูรอมึงมาเคลีย

คอปเตอร์ : แมร่งนิ่งๆ แต่มาแรงว่ะ

เท็น : สัสปล่อยให้พวกกูมองอยู่ได้

เจเจ : เชี่ยกูอุตส่าห์เล็งไว้ไงล่ะแดกแห้วครับ

ไฟ : กูบอกแล้วนิ่งๆแมร่งฟาดเรียบ

คอปเตอร์ : มึงอ่านอยู่ตอบด้วยครับไอ้น้ำนิ่ง

น้ำนิ่ง : กูตอบไม่ทันโว้ย

เจเจ : มึงอยู่ไหน?

น้ำนิ่ง : ห้างXx

ไฟ : สวีท..?

น้ำนิ่ง : สวีทพ่องงง

ไฟ : สัส

"จ่ายตังด้วยรอที่รถนะ" อ้าวงี้ก็ได้หรอวะ พูดจบก็สะบัดตูดหนีไปซะงั้น วันนี้ผมนี่เอ๋อแดกกับยัยเตี้ยนี่หลายรอบแล้วนะ ถ้าอยู่ด้วยกันประสาทแดกตาย