Novels by เพลงรัก

“กูอยากจะรู้จริงๆ ต่อไปมึงมีลูกชายมึงจะทำยังไง” ผมนี่หูผึ่งเลยครับนึกขอบคุณไอเสือที่ถามคำถามเหมือนที่ใจผมคิดแต่ไม่กล้าถามเมียตอนนี้อารมณ์ยิ่งขึ้นๆ ลงๆ อยู่“กูก็จะทาบ้านให้เป็นสีฟ้า” ฮ๊ะ คนที่ตกใจคือผมเนี่ย คนอะไรเปลี่ยนสีบ้านตามลูกสงสัยผมคงได้เปลี่ยนสีบ้านปีละครั้งแน่ๆ เพราะผมตั้งใจว่าจะมีลูกหัวปีท้ายปีไปเลย แต่ไอเสือนั่งหัวเราะจนน้ำตาไหลไปแล้ว“อ๊ะ” หนูอิงร้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาทันทีคงเป็นเพราะเจ้าตัวเล็กกำลังดิ้น น่าจะดิ้นแรงไปจนคุณแม่ร้องออกมา ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เอามือจับท้องโตใกล้คลอดพอผมสัมผัสท้องเท่านั้นเหมือนยัยหนูจะรู้ว่าเป็นพ่อถีบเข้ามือผมอย่างแรงจนหนูอิงร้องออกมาอีกครั้ง“อ๊ะ” ยัยหนูดิ้นจนท้องเป็นคลื่นหนูอิงก็หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บผมเห็นมีหยุดน้ำใสๆ อยู่ตรงหางตา แต่เธอก็ยังยิ้มให้ผมได้เหมือนเดิม“พอแล้วครับลูก เด็กดีของคุณพ่อเลิกดิ้นได้แล้วนะครับคุณแม่เจ็บนะลูก” พอสิ้นเสียงผมเด็กน้อยในท้องคุณแม่คนใหม่ก็หยุดดิ้นทันที“เห้ย!” ไอเสือตกใจเหมือนได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์อันดับที่ 8 ของโลกอย่างนั้นแหละ“ลูกพ่อ” ผมยักคิ้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ลูกเชื่อฟังตั้งแต่อยู่ใน

“มีลูกสักคนสิเดี๋ยวจะยิ้มทั้งวันเลย” ผมลุกขึ้นอุ้มหนูอิงลอยขึ้นมาในท่าเจ้าสาวกรี๊ด “พี่หมอเดี๋ยวหนูตก” ร้องกกรี๊ดสองแขนเล็กกอดคอผมไว้แน่นคงเป็นเพราะกลัวตกนั่นแหละ ยังไงวันนี้ผมจะต้องฝากลูกไว้สักคนกับเมียให้ได้สามเดือนผ่านไป“หนู” ฉันหันไปตามเสียงเรียกของพี่หมอ เขาพึ่งกลับมาจากทำงานด้วยใบหน้าซีดเซียวฉันสังเกตมาสองสามวันแล้วช่วงนี้เหมือนพี่หมอจะทำงานหนักมากหลังจากที่พึ่งเข้าไปรับตำแหน่งที่โรงพยาบาลแทนคุณพ่อได้เพียงเดือนเดียว ก็น่าเห็นใจอยู่หรอกนะไหนจะต้องลงเวรตรวจคนไข้เองแถมยังเข้าห้องผ่าตัดเองเหมือนเดิมถึงแม้ว่าจะน้อยลงว่าเมื่อก่อนแล้วก็ตาม แต่อย่าลืมว่าพี่หมอยังต้องมาดูแลเรื่องงานบริหารของโรงพยาบาลอีกด้วย ฉันเคยถามเขานะว่าเหนื่อยเกินไปมั้ยเขาทำไหวหรือเขา พี่หมอบอกว่า “ถึงจะเหนื่อยแต่ยังได้รักษาคนไข้พี่ยอม” นั่นคือสิ่งที่เขาเลือกและมีความสุขกับการทำงาน ฉันเองก็ทำได้แค่คอยให้กำลังใจอย่างห่วงๆ เท่านั้น และรีบเรียนให้จบเพื่อที่จะได้เข้าไปช่วยงานเขาบ้าง“ขาพี่หมอ” หนูอิงเดินเข้ามากอดผม ฟอด กลิ่นกายหอมๆ ของเมียทำให้อาการวิงเวียนหน้ามืดตลอดทั้งวันของผมหายไปเป็นปลิดทิ้ง สองสามวันที่ผ่าน

“พี่หมอหนูหายใจไม่ทัน” เป็นฉันเองที่ยอมแพ้ยกธงขาว พี่ก็ใจดียอมหยุดมือที่คอยจี้เอวฉันอยู่เมื่อกี้เปลี่ยนมาเป็นโอบเอาฉันไว้แทน“จุ๊บ จุ๊บ” ฉันเองที่อดใจกับหน้าหล่อๆ ของพี่หมอไม่ไหวเป็นฝ่ายจุ๊บเขาแรงๆ“หึหึ” พี่หมอหัวเราะในคอเบาๆ แต่ฉันได้ยินมองฉันเจ้าเล่ห์อีกแล้ว พี่หมอขาสายตาแบบนี้น่าเสียตัวมากค่ะ มองตามสายตาที่มองมาที่ตัวฉันค่อยๆ มองต่ำลงจนหยุดที่หน้าขาของเขาและฉัน กลายเป็นตอนนี้ฉันนั่งบนตักเขาหันหน้าเข้าหากันขาฉันเกี่ยวหลังเขาไว้แน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ส่วนพี่หมอก็โอบเอวฉันไว้หลวมๆ ฉันหยุดมองท่าของเราที่ดูจะหมิ่นเหม่เหลือเกินท่านี้คิดดีไม่ได้เลยจริงๆ เหมือนพี่หมอจะรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่เขามองเข้ามาในตาฉันหวานแววตาเจ้าเล่ห์สื่อความหมายว่าต้องการ“มองแบบนี้อยากผิดกฎจราจรจัง” ว้ายอิพี่หมอบ้า ฉันเข้าใจความหมายนะพี่หมอ ขออนุญาตเขินได้มั้ยถ้าไม่เป็นวันนั้นของเดือนสาบานเลยว่าอิอิงเนี่ยจะเป็นคนลากพี่หมอเข้าห้องขึ้นเตียงเอง“ปล่อยเลยหนูจะไปอาบน้ำ” พบคนเขินหนึ่งอัตรา ใครจะปล่อยไปง่ายๆ เล่าไหนๆ ก็จะไม่ได้อีกหลายวันก็ขอเก็บเล็กเก็บน้อยไว้สักหน่อยแล้วกันดีกว่าไม่ได้อะไรเลย แก้มขาวมีสีแดงปน

“ตรงนี้หน่อยสิคะพี่หมอ อย่าแรงมากนะหนูเจ็บ” ฮะ ผมนี่เหวออีกแล้วครับ เมื่อกี้บอกว่าพอยังไล่ผมไปยังไม่ทันได้นั่งเลยจะต่ออีกแล้วหรอ“เฮ่อ” ถอนหายใจเบาๆ“ได้ยินนะ ทำไป”"คร้าบทำแล้วครับเมีย" เอาใจเมียนี่ยากจังวะถามว่าทำมั้ยทำสิ รักชีวิตอย่าขัดใจเมียสองมือนี่รีบประกบลงมือนวดหลังให้เมียอย่างไวเลยครับ รู้มั้ยว่าสองมือนี้มีค่ามากแค่ไหน มือหมอศัลยกรรมอันดับหนึ่งของประเทศเลยนะเว้ย หลายโรงพยาบาลมาขอให้ผมไปร่วมงานด้วย ทั้งตำแหน่งเงินเดือนเงินพิเศษก้อนโตถูกเสนอมาไม่เว้นวัน แต่เมียนี่ทำซะหมอมือเทพอย่างผมหมดราคาไปเลย นั่งนวดหลัง นวดเท้าเมียมาเกือบชั่วโมงแล้วเนี่ย ก็รู้เวลาผู้หญิงเป็นวันนั้นของเดือนจะมีอาการปวดเมื่อยตามตัวเป็นธรรมดาแต่มันต้องเป็นหนักขนาดนี้มั้ยครับเมีย ถ้าใครมาเห็นผู้ชายตัวโตๆ นั่งพับเพียบข้างโซฟานวดให้เมียต้องหมดศรัทรากันแน่ๆ หมดกันชื่อเสียงที่สร้างสมมา"เบาไปแรงอีก""คร้าบ" มองบนใส่เมียคงได้แหละไม่ได้ก็ทำไปแล้ว ทำไมนะทำไมชีวิตหมออย่างผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย เห้อ อย่าให้ถึงทีผัวบ้างนะเมีย"ทำข้าวต้มปลาให้กินด้วยนะคะหนูอยากกิน" อย่าคิดว่าเมียพูดดีใส่นะ เสียงหวานเชียวแต่หน้าน

“ถ้าพี่หมอไม่หายโกรธหนูจะงอนแล้วนะ” เห้ย ได้ไงล่ะหนูต้องง้อผัวต่อสิจะมาเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ กำลังจะหายงอนอยู่แล้วเนี่ยปัง ผมนี่ยืนเหวอเลยควรเป็นผมที่งอนไม่ใช่หรอทำไมถึงเป็นเมียที่สะบัดก้นหนีผมแถมยังปิดประตูรถเสียงดังลั่นลานจอดรถถึงขนาด รปภ.ที่ยืนอยู่ไกลๆ ต้องหันมามอง ทำแบบว่าไม่กลัวรถผัวจะพังบ้างเลยหรือไงนะ รถผัวไม่ใช่คันละ 100-200 นะเว้ยเมีย “หนูเป็นอะไร พูดกับพี่สิคะคนดี หนูหิวยังคะวันนี้หนูอยากกินอะไร อาหารญี่ปุ่นมั้ย หรือหมูกระทะดีนะหนูบอกอยากกินมาหลายวันแล้วนี่คะ หรือวันนี้ให้พี่ทำอาหารให้หนูกินดีเมียอยากกินอะไรสั่งมาได้เลยนะคะ หนูจ๋าพูดกับพี่หน่อยสิคะพี่ขอโทษพี่ไม่โกรธหนูแล้วค่ะ หนูจ๋าหันหน้ามาหาผัวสิคะ” เหมือนเป็นคนบ้าที่พูดอยู่คนเดียวให้ตายเถอะเกิดมาไม่เคยพูดอะไรเลี่ยนๆ เยอะขนาดนี้เลยมาก่อนเลย“ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ” เห้ย เป็นอะไรวะเนี่ยผมยังไม่ได้ดุเลยสักคำมีแต่คะขา เกิดมาก็ไม่เคยพูดหรอกนะไอคำพวกนี้แต่แอบได้ยินพวกรุ่นน้องพูดกันว่าชอบให้แฟนพูดคะขาแบบนี้ฟังแล้วรู้สึกว่าแฟนตัวเองน่ารัก ใจบางทุกทีเวลาแฟนใช้คำว่าคะขาทำให้หลงรักแฟนมากกว่าเดิม รู้สึกว่าแฟนตัวเองน่ารักจัง ผมเลยแอบจำมาใ

“พี่แม่งสุดยอดเลยว่ะ อย่างนี้ผมก็มีพี่เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยแล้วใช่ปะ” ไอเสือดูท่าจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เท่าที่รู้มาพี่ไคโอเนี่ยไอดอลของมันเลย “ถ้าพี่ยังไม่มีใครช่วยใช้เงินบอกหนูแจนได้นะคะ ยินดีช่วยใช้ตลอดชีวิตเลย สนใจใช้บริการปะ” ก็เห็นมันอ่อยมาหลายครั้งแล้วไม่เห็นพี่เขาจะสนใจเลยเลิกพยายามเหอะเพื่อนหนูแจน“อิแจนพี่ไคโอเค้าไม่เอาคนบ้าแบบมึงหรอก พิต้าว่างนะคะ” อินี่ด่าเพื่อนแต่อ่อยเองเนี่ยนะมีการส่งสายตาปิ้งๆ น่าถีบมากกว่าน่ารัก“ยังไม่อยากตกนรกว่ะ” อ้าวฮิ้ว นกค่ะนกทั้งคู่พี่ไคโอพูดน้อยแต่พูดทีเจ็บจี๊ดเลยค่ะ“มีนกคอหักสองตัวว่ะ” ไอกีต้าร์มึงก็ไปซ้ำเติมพวกมันคอหักไม่พอต้องปีกหักด้วย“ขอบคุณนะคะพี่ไคโอ แต่อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่หมอนะคะ” ฉันดีใจนะที่ปัญหาทุกอย่างจบแล้วแต่ก็ไม่อยากให้พี่หมอต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ฉันว่ามันไรสาระแค่ผู้หญิงทะเลาะกันธรรมดา“แน่ใจนะ”“ค่ะ”“...” พี่เขาไม่พูดอะไรแค่มองหน้าฉันเท่านั้นแล้วเดินจากไป คิดจะไปก็ไปง่ายๆ แบบนี้อะนะไม่มีการบอกลากันสักหน่อยหรอต้องเป็นคนแบบไหนวะเนี่ย“ฉันชอบว่ะ พี่แกโคตรคูลเลย” เดี๋ยวนะอิหนูแจนเมื่อกี้พี่เขาพึ่งบอกว่าไม่เอามึงนะไม

สงสัยกันมั้ยว่าผมกับยัยเตี้ยตอนนี้เป็นไงกัน เหมือนเดิมครับตีกันทุกวันเช้า เย็น จนผมชินและ ตอนเช้ายัยเตี้ยก็มามหาลัยเองนะ เย็นถ้าวันไหนรับน้องแล้วเตี้ยไม่ไหวจริงๆ ก็จะรอกลับด้วยกันตลอดทางก็ไม่เคยคุยกันนะ แต่พอถึงห้องปุ๊บมันก็จะเป็นแบบวันนี้แหละครับ"ไอโย่งจะมากเกินไปแล้วนะ รู้มั้ยว่ามันเหนื่อยจะตายแล้วเนี่ย" ประตูห้อบปิดปุ๊บคุณเธอก็ใส่ผมปั๊บเลยครับ เล่นยืนกลางห้องหันมาด่าผมที่เดินมานั่งบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว"ถ้าไม่ทำผิดใครเขาจะทำโทษฮะยัยเตี้ย" ดังมาผมดังกลับครับ"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดโว้ย" ดูเตี้ยเถียงครับจะพุ่งมาหาผมแต่ตัวแค่เนี้ยเนี่ยนะ ผมลุกเอามือจับหัวเตี้ยก็เข้าไม่ถึงผมแล้ว"ปล่อยดิ" เตี้ยดิ้นใหญ่เลย"ก็เห็นอยู่ว่าคุยกัน" ผมพูดเบาลงนะขี้เกรียจทะเลาะ"ฉะ...""อย่าเถียงตาฉันไม่ได้บอด" ยัยเตี้ยเหลือบตามองผมนิดนึงแค่นิดเดียวครับแต่หน้านี่อ่อนลงครับคงรู้ตัวว่าผิดจริง"คุยแค่นิดเดียวเองทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ไงหรอโย่ง" เชี้ย!! เตี้ยเสียงสองเสียงอ้อนขนลุกเพิ่งเคยเจอ"ไม่ได้กฎคือกฎ" ผมขึ้นเสียงเข้มใส่"โธ่โว้ย อย่าให้ถึงตาฉันบ้างนะไอโหด" เนี่ยเตี้ยตัวจริงมาครับ จากเสียงสองเป็นเสียงหนึ่งเพิ่มเติมค

"ขอกระเป๋าตังเฮียเถอะนะ นะคร้าบหมวย เดี๋ยวเฮียพาไปกินไอติมนะ" ใครจะยอม แต่ฉันยอมค่ะ5555เรื่องกินเรื่องใหญ่มากค่ะ"ได้ถ้าเฮียไม่รอหมวยจะบอกเมียเฮียว่าเฮียมีเมียน้อย" ฉันคืนกระเป๋าตังเฮียราฟแล้วเดินเข้าห้องเรียนไปค่ะ ปล่อยให้เฮียมันยืนทำหน้าเซรงกับเสียงหัวเราะของเพื่อนๆแกไปนั่นแหละ"ให้นักศึกษาจับกลุ่ม6คนทำรายงานกลุ่มส่งอาทิตย์หน้านะคะหัวข้อตามบนสไลด์นี้นะคะ วันนี้เลิกคลาสค่ะ""เธอ เรา2คนขออยู่กลุ่มด้วยดิ" ผู้ชายอยู่หลังฉันสะกิดเรียกฉันกับเบลได้ยินหันไปมองโห โคตรหล่ออะงานดีจัง คนนึงไม่ขาวแต่ไม่ดำนะออกจะคมเข้ม ตาคม ผมน้ำตาลเข้ม อีกคนขาวตี๋ คิ้วหนาดำปี๋เหมือนชินจังเลย ฉันหันไปมองเบลอินี่เขินค่ะ จ้องตากับคนที่คมเข้มจ้องกันแบบนี้ท้องแล้วมั้งเพื่อนกู มันนั่งบิดม้วนไม่เก็บอาการเลยค่ะเพื่อนกู มึงสะกดคำว่ากุลสตรีเป็นมั้ยคะอิเบล"ได้ๆเรามี4นายมี2ครบ6พอดีเลย เราโรส นี่เบล ส่วนนี่ฤทัย และแอนนา พวกนายอะชื่อไร" ฉันถือวิสาสะแนะนำเลยค่ะดูจากท่าทางแล้วอิเบลลอยเหนือฟ้าไปแล้วมั้ง อิฤทัยกับอิแอนมัมยังจดหัวข้อบนสไลด์กันอยู่เลย"นี่เต้ย ส่วนเราเมคกี้คร่า" เชี่ยคนคมเข้มนี่ชื่อเต้ยตอนนี้จ้องตากับอิเบลจนมันจะท

ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้งเวลานี้ไม่มีใครหรอกค่ะ เพื่อนๆสุดที่รักฉันเองคือมันจะไลน์มาทำไมแต่เช้าวะ กูง่วงอยู่เลย ฉันกดโทรศัพท์มองนาฬิกา 6โมงครึ่ง เชี้ยแล้วฉันมีเรียนตอน8.30รีบดิกว่าจะไปถึง พอสบัดผ้าห่มได้สายตาฉันเจออะไรบนที่นอน"เฮ้ย!!!" ประมวลผลแปบนึงเออตอนนี้ฉันอยู่คอนโดไอโย่งนี่หว่าแล้วคอนโดมันก็อยู่ใกล้หมาลัยด้วย เดินทางแค่3 4ป้ายรถเมล์ก็ถึงและ จะรีบไมวะฮ่าๆ ฉันล้มตัวนอนต่อค่ะ เปิดโทรศัพท์เล่นชิวๆนนนี่ : (รูป)นนนี่ : ดอกคะเพื่อนต้องการคำตอบค่ะแอนนา : ด่วนค่ะกูรอฟังอยู่ฤทัย : ตอนแรกกูจะรอไปถามที่มหาลัยแต่ตอนนี้กูไม่รอแล้วเบล : ตื่นมาตอบเพื่อนด่วนเลยค่ะนังนนนี่ส่งรูปที่ไอพี่ว๊ากเจเจมันเรียกไอหน้านิ่งมาในโพสigฉันแล้วมีเฮียราฟมาอีกนั่นไง มันคงสงสัยนั่นแหละ ฉันไม่ได้ปิดเพื่อนอยู่แล้วแต่ยังไม่มีโอกาศบอกโรส : เออ กูอยู่คอนโดไอเฮดว๊ากเนี่ยนนนี่ : แรงส์แอนนา : แรดฤทัย : อิดอกเบล : เงียบๆฟาดเรียบนะคะโรส : พวกมึงฟังกูก่อนมั้ยคะค่อยด่าเบล : ทุกคนเงียบนะคะให้ชะนีพูดให้จบก่อนโรส : ไอเฮดว๊ากเนี่ยคู่หมั้นกู ป๊า ม๊า จัดการให้แล้วเฮียราฟก็ขนของกูมาให้อยู่กะมันเนี่ยคือกูต้องจำยอมมั้ยคะ กูทำอ

ผมพูดจริงนะอย่างยัยเนี่ยไม่ใช่เสป็คผมเลยนมก็ไม่มีตัวก็เตี้ย ปากก็หมา และไอท่าทางดื้อลั้นไม่ยอมใครเนี่ยไม่ใช่และ จะเป็นเมียน้ำนิ่งต้องเชื่อฟังน้ำนิ่งครับ พี่น้ำนิ่งไม่ชอบคนดื้อ เข้าใจตรงกันนะครับ"แล้วจะนอนไหน" ผมถามไปงั้นแหละจะนอนไหนก็เรื่องของเธอผมจะนอนตรงนี้บนที่นอนนี่แหละ"ก็นอนตรงนี้แหละ ฉันไม่พิศวาศนาย นายไม่พิศวาศฉัน นอนบนนี้แหละนายนอนฝั่งนั้นฉันนอนฝั่งนี้จบมั้ย วันนี้ฉันเหนื่อยแทบตาย เหนื่อยเพราะนายนั่นแหละจำไว้อย่าให้ถึงตาฉันบ้างนะไอ้โย่ง""ปัง!!!"อ้าวคือพูดเอง เออเองแล้วหนีไปแบบเนี้ยอะนะยัยนี่ท่าจะไม่ปกติกริ้ง กริ้ง"ครับ"(ขอโทษนะคะคุณน้ำนิ่งไม่ทราบว่าคุณน้ำนิ่งได้สั่งอาหารไว้มั้ยคะ พอดีมีเดลิเวอรี่แจ้งว่ามาส่งอาหารห้องคุณน้ำนิ่งค่ะ)"ป่าวครับ เอ่อ แต่เดี๋ยวนะครับรอสักครู่" ผมป่าวจริงๆนะแต่คนข้างในผมไม่รู้ผมวางโทรศัพท์ไว้ข้างโต๊ะก๊อก ก๊อก ก๊อก"ยัยเตี้ยเธอสั่งอาหารไว้หรอ""ใช่ๆ นายรับให้ด้วย จ่ายให้ด้วยนะขอบคุณค่ะ" ไรวะถามผมสักคำมั้ยเนี่ย"ครับเดี๋ยวผมลงไปเอาครับ" ผมบอกพนักงานข้างล่างก่อนจะวางสายไป พนักงานคงแปลกใจแหละปกติผมไม่เคยสั่งอาหารจากข้างนอกเลยสักครั้งมันหน้าที่ผ

"ตกลงไม่กลับ" มันจะถามเสียงดังทำไมวะอยู่กันแค่นี่"เออ!!!" ฉันเงยหน้าตอบแล้วหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเฮียราฟอีกรอบแต่...ก็ไม่ติดเหมือนเดิมค่ะ"ฉันจะรอเฮียราฟ" ฉันตอบหน้าบึ้งใส่ไอโย่งอีกรอบ.ไม่สนใจมันก้มสนใจโทรศัพท์ต่อ"หึหึ""หัวเราะอะไรไอโย่ง" ฉันเงยหน้ามองตั้งแต่มันหัวเราะและ"แล้วกระเป๋าเธอที่อยู่ในรถฉันจะเอาไง เฮียราฟของเธอออกไปหาเมียตั้งแต่บ่ายแล้ว"โอ้ย!!! ชีวิตฉันทำไมหนีไม่พ้นไอโย่งสักทีเนี่ยเหนื่อยก็เหนื่อย.ช่างแมร่งขอให้ถึงคอนโดพักให้หายเหนื่อยก่อนค่อยแล้วค่อยว่ากันตอนนี้แรงจะเดินแทบจะไม่มีแล้ว แรงเถียงไม่ต้องพูดถึงเหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว พี่ชายก็ทิ้งไว้กับไอโหดหน้านิ่งนี่อีก โอ้ยชีวิตฉันมีอะไรที่แย่ไปกว่านี้อีกมั้ยเนี่ยหลังจากที่ฉันขึ้นรถไอโย่งท่ามกลางสายตาผู้คนทั่วมหาลัยแล้วตอนนี้ฉันมานั่งอยู่ในห้องไอโย่งแล้วค่ะ หลังจากที่เถียงกันมายกใหญ่ฉันจะไปคอนโดที่ม๊าฉันเป็นคนหาให้ แต่มันดันพาฉันมาคอนโดมันนี่แหละค่ะแถมใจดีสั่งคนยกกระเป๋าขึ้นมาให้ด้วยนะคะ ตอนแรกฉันไม่ยอมแต่มันบอกให้ลองเอาคีย์การ์ดที่ม๊าให้มาใช้กับห้องมันดู แมร่งใช้ได้ว่ะแล้วคือยังไงงงค่ะม๊าเอาคีย์การ์ดห้องมันให้ฉันเนี่ยนะ

"โอ้ย!!""ขอโทษค่ะ หนูขอโทษค่ะ" ว้ายชะนีล้มใส่พี่เฮดว๊ากต่อหน้าฉันเลยค่ะ พี่เฮดว๊ากก็สุภาพบุรุษมากค่ะรีบรับเชียวนะคะ มองด้วยหางตาก็รู้ค่ะว่าอ่อย"พลัก!!!""ว้าย!! โครม!!"ฉันเดินผ่ากลาง2คนนั้นเองค่ะยัยนั่นล้มเลยค่ะ เห็นพี่เท็นมาพยุงลุกนะฉันหันไปมองแบ้วค่ะหนูทำอะไรผิดหรอคะหนูไม่รู้เลยจริงๆค่ะ สายตายัยนั่นคือแดกหัวกูเลยมั้ยคะแต่กูไม่กลัวค่ะ สายตาไอพี่เฮดว๊ากนี่นิ่งค่ะนิ่งแบบเผาไหม้ ไฟไหม้บ้านไปหลายหลังแล้วมั้งคงแค้นน่าดูฉันยิ้มอ่อนตาใสส่งให้ก่อนจะวิ่งไปที่ของตัวเองค่ะเพราะตอนนี้ถึงเลข3แล้ว"ว้าย!!! โครม!!!" เสียงใครล่ะเสียงฉันเอง จับกบหลายตัวเลยกู"เฮ้ย!!! เธอเป็นไรป่าว" ฉันเงยมองหน้าไอคนชนออคนที่นั่งข้างๆฉันเอง ฉันส่ายหน้ารีบเดินไปที่ตัวเอง ไอคนชนก็ตามมายืนที่ตัวเองทันเวลาเฉียดฉิวพอดีค่ะใครจะเข้าใจความรู้สึกผมบ้างมั้ยเนี่ย เหมือนโดนฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางอากาศเลยครับ เมื่อกลางวันเฮียราฟบอกให้ไปขนของยัยเตี้ยมาใส่รถผม แถมเรียกเพื่อนผมไปช่วยอีกไปถึง แม่เจ้าโว้ยยยย กระเป๋าเดินทางใบใหญ่อัดอยู่ในรถแก.4 ใบพร้อมด้วยกล่องใบกลางอีก 3 กล่อง พวกผมนี่กว่าจะขนกันขึ้นรถผมได้แมร่งจะย้ายบ้านไปไหนวะ ผมไม่โ