Short
หลังจากคลอดทารกที่ตายไป ฉันกับน้องสาวก็หย่าพร้อมกัน

หลังจากคลอดทารกที่ตายไป ฉันกับน้องสาวก็หย่าพร้อมกัน

Par:  จุนหนิงComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
11Chapitres
8.0KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ฉันกับน้องสาวจัดงานแต่งงานในวันเดียวกัน สามีของพวกเราคนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิง อีกคนเป็นตำรวจ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ถึงขนาดซื้อห้องชั้นเดียวกันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนบ้านกัน แต่เมื่อเกิดเพลิงไหม้ขึ้น พวกเราทั้งคู่ขอความช่วยเหลือจากสามีแต่ก็ไร้ผล สุดท้าย ฉันคลอดลูกที่ตายตั้งแต่ในท้องออกมา ส่วนลูกของน้องสาวก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้ พวกเราจึงตัดสินใจหย่าพร้อมกัน

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

*BRIANNE’S POV*

I got to room 206, the hotel room I was supposed to meet him. Marcus, my mate, and one true love.

I rang  the doorbell, smiling widely as every nerve in my body pinged in raw anticipation.

The door opened, but what I saw wasn’t what I was expecting.

“Can I help you?” The sweet feminine voice spoke. Her black hair cascaded over her shoulders, contrasting the white robe she had on.

I stood there, staring at her in confusion… ‘Did I miss rooms?’ ‘This is probably the wrong room’.

“Sorry uhm…I think I got the wrong room..” these words had barely left my lips when I heard a familiar voice from inside the room.

“Baby, what’s going on? Is that room service?”  A deep voice echoed from inside the hotel room.

“Marcus?” I subconsciously stuttered.

“Brianne..”

My gut twisted at the sight before me. He stood there staring at me, I looked back at the lady, wondering what on earth she was doing here.

“Marcus, what’s going on? Who’s this?” I asked, refusing to believe what my mind was telling me.

“What do you mean by that? I’m his girlfriend. The question should be, who ARE you?” The lady said even before Marcus  could speak.

‘Girlfriend? Did she say girlfriend?’. I burst into laughter, my head was in absolute chaos but I was laughing.

“No Marcus, what is going on? Who is she and what is she doing here?” I asked him for the second time, hoping to get a reply that suits my expectation.

I stared straight at his eyes, trying to find answers. I watched his eyes as they darkened, his brows furrowed in a twist of what seemed like anger.

“This is Tianna, she’s my girlfriend,” he finally spoke, without an ounce of hesitation or guilt.

I felt an undiluted pinch in my heart. “What does that mean?” I scoffed. “Marcus our mating ceremony is in two fucking days, what do you mean by she’s your girlfriend?” I forced a smile and tried to reason with him.

“Enough Brianne, enough!!” His voice thundered. That came as a shock, Marcus  has never raised his voice at me before.

“Just because I pity you doesn’t mean I love you, I only saved you from those people who bullied you. You didn’t actually think I was going to mate with you right?” He asked me,  his eyes wide like a maniac. I could clearly see the betrayal in his eyes.

Before I could give an answer, his laugh broke the silence. “Bri, it’s over between us,” He said with a stern gaze, his voice was cold and void of any emotion.

“What’s the meaning of this?” The question came out shakily, my world was crumbling before my eyes, I didn’t want to believe anything he just said.

“What he meant was, he can’t be mated to a filthy omega like you” the lady spoke.

‘A filthy omega like me…’ the statement echoed in my head like stingrays. A bitter taste coated my tongue. Betrayal, and cold fury pricked at my heart..

My breath was uneven, my chest was heavy, I felt light headed.

 ‘A filthy omega like me…’.

These words kept ringing like a bell. Everything suddenly became blurry as my world began to spin. I kept drifting away into an oblivion, trying so hard to reach for Marcus’ hands.

Suddenly I jolted up, the bright light that came from the window flashed through my eyes.

I winced and quickly covered my eyes. I slowly opened my eyes and looked around. It was my room… only then did I realize I had been dreaming.

I fell back on my bed and covered my face with the blanket.

“What a nightmare”

Being an omega wasn’t easy, but being an omega who couldn’t shift?!!!

I have a lot going on with me. Not only was I cheated on two days to my mating ceremony, I was also rejected by Marcus.

I had told my father that I didn’t want to push through with the mating process because of what Marcus  did.

“You have no say in that, for an omega who can’t shift, you have no right to reject a beta”

Those were his exact words. I found it hilarious, but it was even more hilarious when I heard these words

“I, Marcus Mateo  reject you, Brianne, as my mate,”

As if that wasn’t what I wanted? Just because I’m weak doesn’t mean I can’t dictate what goes on in my life.

“Brianne!!!”

My mom’s yell pulled me out of my thoughts.

“Don’t just stay up there and sleep all day, come help me with breakfast,”  Her voice echoed again.

I rolled my eyes and got out of bed. Everyone is extremely loud as hell in this house; you can’t get a single morning of peace.

“Morning Mom,” I greeted as I climbed down the stairs.

“Oh, the Wizard of Oz is awake,” my brother teased mockingly.

I shot him a deadly stare. “ don’t be an asshole, idiot” I snapped at him.

“Word,” my mom interrupted the brewing banter that was about to take place in her kitchen.

My brother rolled his eyes at me. “ well it’s past 9am,” he muttered.

“Why don’t you look for something meaningful to do with yourself this morning,” my mom turned to him and gave him a stern warning.

“So what are we having for breakfast” I asked with a smile.

“French toast” my mom replied indifferently.

My smile dropped. How could I not have known? It’s always French toast these days. I’m  sick and tired of it.

“Bri,” my mother called out my name unexpectedly.

I looked up, sensing something unusual in her tone. I stared at her, urging her to continue.

“Your father wants you to accompany him to the party tonight,” she said gently.

“What?” I exclaimed. There was a party happening today and it was a party for the nobles, how could I possibly be there?

“Is Father trying to humiliate me or what?” I demanded

“He knows very well I hate such gatherings” I said, my voice tight with emotion.

“No dear, your father isn’t trying to shame you,” My mother replied in a soothing voice.. “He just wants you to mingle more,” she tried to convince me.

I blinked in disbelief  “In a party full of nobles?” I retorted.

“And so?” My mother tried to reason with me.

I let out a sigh of frustration and threw the napkin on the sink as I dashed out of the kitchen.

***

Forced to be at a party I didn’t want to attend? So typical of my father.

I sat in a corner, watching the elegant crowd and trying my best to stay unnoticed.

“Hey beautiful” a soft masculine voice suddenly spoke behind me.

I turned around only to be met with a pair of captivating, enigmatic eyes. His broad figure loomed above me, making his presence impossible to ignore. He grinned at me, flashing a set of dazzlingly  white teeth…

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
11
บทที่ 1
ฉันกับน้องสาวจัดงานแต่งงานในวันเดียวกันสามีของพวกเราคนหนึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยดับเพลิง อีกคนเป็นตำรวจ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ถึงขนาดซื้อห้องชั้นเดียวกันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนบ้านกันไม่นานหลังจากนั้น ฉันกับน้องสาวก็ตั้งท้องพร้อมกันแต่ก่อนกำหนดคลอดสิบวัน อพาร์ตเมนต์ก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้นอย่างกะทันหันควันหนาทึบเต็มไปหมด ฉันถูกควันรมจนเจ็บท้องคลอด เลือดไหลลงมาตามขาทั้งสองข้างไม่หยุด สติเลือนรางหลายครั้งมือสั่นระริกอยู่หบลายครั้ง ขณะที่ฉันพยายามโทรหาสามีเพื่อขอความช่วยเหลือแต่เขากลับดุด่าอย่างรำคาญ “เสิ่นเหยาเธอเป็นบ้าหรือไง ต้องเลือกโทรมาตอนที่ฉันกำลังจะออกไปช่วยคนด้วยเหรอ?” “รู้ไหมว่าชิงชิงถูกฆาตกรลึกลับแขวนคออยู่บนดาดฟ้า ตอนนี้มันเรื่องเป็นตายเลยนะ!”“วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องวุ่นวายอยู่ได้!”ไม่ทันให้ฉันได้อธิบาย เขาก็วางสายไปเมื่อโทรไปอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องในยามคับขัน น้องสาวฝ่าเปลวเพลิงมาแบกฉันลงจากตึก แต่ตัวเธอเองกลับมีอาการตกเลือดจนอาจแท้งได้ ส่วนรปภ.ก็บอกว่านี่อาจเป็นการวางเพลิงเพราะสายดินในห้องควบคุมไฟฟ้าถูกตัดขาดหลายเส้นน้องสาวรีบโทรหาสามีที่เป
Read More
บทที่ 2
ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่า ชีวิตหลังแต่งงานจะมีความสุขทุกวันแต่เขาจำได้ว่าอู๋ชิงชิงกลัวความสูง แต่กลับไม่เคยสนใจเลยว่าฉันเป็นโรคหอบหืดตอนตั้งครรภ์ในควันหนาทึบที่แทบหายใจไม่ออกนั้น ฉันหอบจนประคองโทรศัพท์แทบไม่อยู่ ทำตกอยู่หลายครั้ง อาการเจ็บท้องคลอดทำให้ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนกลายเป็นสีแดงฉานด้วยเลือดแล้วเขาล่ะ?วางสายแล้ววางสายอีก จนกระทั่งฉันเกือบหมดสติ ถึงยอมรับสาย“ที่รัก...ฉัน...เจ็บท้อง...ช่วย...ช่วยด้วย...”ทั้งที่เสียงฉันอ่อนแรงขาดห้วง พูดจนจบประโยคยังไม่ได้แต่สิ่งแรกที่ฉันได้ยินจากปลายสายกลับเป็นเสียงร้องไห้ของอู๋ชิงชิง “มันอันตรายเกินไปพี่หราน ขอร้องล่ะ อย่าขึ้นมาช่วยฉันเลย!”ตอนนั้นเอง หัวใจฉันชาไปหมดทั้งที่ไฟกำลังลุกไหม้รุนแรงขนาดนั้นแต่ตู้เชาหรานกลับด่าฉันโดยไม่คิดอะไรเลย “เจ็บๆๆ เอาแต่พูดว่าเจ็บอยู่นั้นแหละ ทำไมคนอื่นท้องไม่เห็นเป็นเหมือนเธอเลย!”“เธอก็ไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่อะไรสักหน่อย จะทำตัวอ่อนแอไปทำไม!” “ฉันต้องไปช่วยคน อย่าโทรมาอีก!”แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า ในช่วงที่เขาพูดไม่กี่ประโยคนั้น ฉันเกือบหมดสติไปหลายครั้ง“ไม่นะ!”เสียงฉันแหบแห้ง พยายามตะ
Read More
บทที่ 3
พ่อแม่จากไปตั้งแต่เรายังเด็ก เราสองคนพี่น้องเติบโตมาด้วยกัน น้องสาวเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของฉัน แม้แต่นิ้วมือถลอกนิดหน่อยฉันก็ปวดใจอยู่นานแต่ฉันตาบอดคนเดียวนั้นก็ช่างแต่กลับไปแนะนำให้เธอได้รู้จักกับโจวจื่อเหลียง แล้วแต่งงานกัน!สุดท้าย พวกเราทุ่มเทหัวใจให้โดยไม่เหลือไว้ อุตส่าห์ตั้งท้องเลี้ยงดูชีวิตน้อยๆ แต่กลับกลายเป็นเพียงเครื่องมือของผู้ชายเลวๆ สองคนที่ใช้กระตุ้นให้อู๋ชิงชิงรู้สึกหวั่นไหวและหวาดกลัว!“เฮอะเฮอะ...”จู่ๆ น้องสาวก็หัวเราะเยาะขึ้นมา และเสียงสะอื้นก็ยิ่งถี่ขึ้นฉันเงยหน้า เห็นเธอถือโทรศัพท์อยู่เป็นภาพถ่ายตู้เชาหรานไม่ใส่เสื้อ มีเชือกพันรอบเอวที่กำยำอู๋ชิงชิงซบอยู่ในอ้อมกอดเขา ถูกปกป้องขณะลงสู่พื้น พร้อมกันนั้น โจวจื่อเหลียงในชุดตำรวจก็รีบวิ่งเข้าไปหาช่วงเวลานั้นถูกบันทึกไว้อย่างน่าประทับใจอู๋ชิงชิงอยู่ระหว่างพวกเขา ราวกับเจ้าหญิงน้อยที่ไม่ว่าจะตกใจเพียงใดก็มีอัศวินคอยปกป้องใช่แล้ว นี่คือโพสต์เวยป๋อที่เธอเพิ่งลงยังใส่แคปชั่นชวนให้คิดไปไกลว่า [ถ้าให้โอกาสฉันอีกครั้ง ระหว่างพี่ทหารกับพี่ตำรวจ...ฉันควรเลือกใครดีนะ?]ในด้านของคอมเมนต์ก็คึกคักมาก[พวกเด็กๆ
Read More
บทที่ 4
“ดังนั้น นายคิดว่าฉันจ้างทนายไปทำไม?”ฉันหลับตาสูดหายใจลึก “ตู้เชาหราน ตั้งแต่ต้นจนจบฉันตั้งใจจะหย่าจริงๆ แต่เป็นนายที่คิดเอาเองว่าฉันจะเป็นของตายของนายไปตลอด” “อ้อ อีกอย่าง ช่วยบอกโจวจื่อเหลียงด้วย”“บ่ายนี้เจอกันที่สำนักงานทะเบียน”ปลายสายเงียบไปอยู่นานแต่นั้นไม่สำคัญแล้ว ถึงอย่างไรก็สื่อความหมายชัดเจนออกไปแล้วแต่ตอนที่ฉันกำลังจะวางสาย เขาก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ “เสิ่นเหยา! เธอตั้งใจจะยั่วโมโหฉันแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม!”“ต้องให้ฉันอธิบายอีกกี่ครั้ง การช่วยเหลือคนเป็นงานของฉัน!”“ชิงชิงเธอตกใจมาก นอนยังนอนไม่หลับ ฉันในฐานะที่เป็นเพื่อน อยู่เป็นเพื่อนเธอสองวันมันผิดตรงไหน?”พูดจบ เสียงสะอื้นของอู๋ชิงชิงก็ดังขึ้น“พี่หราน พี่กับพี่เหลียงกลับไปเถอะค่ะ ฉันอยู่คนเดียวได้...”“พี่เหยากับพี่จิงก็กำลังท้องอยู่ด้วย”“ถ้าเกิดมีอะไรขึ้นเพราะฉัน ฉันคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต และไม่กล้าไปเจอพี่ๆ อีกแล้ว...”ตู้เชาหรานพูดอย่างรำคาญ “อย่าไปฟังเธอพูดจาไร้สาระ”“ชิงชิง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพักผ่อนให้ดี กลับมามีความสุขใหม่ ที่เหลือให้พวกเราจัดการ”“อีกอย่าง ตอนเธอคลอดฉันก็ไม่ไ
Read More
บทที่ 5
ส่วนน้องสาวยิ้มทั้งน้ำตา “พี่ ตอนพี่ด่าเมื่อกี้เท่มากเลย”“พอหลังจากหย่า พี่โกนหัวจะเท่กว่านี้อีก”ฉันแกล้งแหย่เธอ แล้วเราก็จูงมือกันไปเข้าคิวที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล และตัดสินใจว่าเดี๋ยวจะไปแต่งตัวทำผมให้สวย เพื่อต้อนรับการกลับมาโสดในตอนบ่าย!แต่จู่ๆ ก็มีคนแทรกคิวเราเข้ามาอย่างแรง“พยาบาล!”“รีบเรียกหมอด่วน เธอกินยานอนหลับไปเยอะมาก!”เป็นโจวจื่อเหลียงอุ้มอู๋ชิงชิงที่หลับตาสนิทมาเห็นเขาใส่ชุดตำรวจ พยาบาลก็ไม่กล้ารอช้าจากนั้น ตู้เชาหรานก็วิ่งมาด้วยสีหน้าตกใจแต่พอเห็นฉัน เขาชะงัก แล้วหน้าบึ้งตึงพูดด้วยความโกรธ “เสิ่นเหยา ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะใจร้ายได้ขนาดนี้! วันนี้ถ้าชิงชิงเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยเธอแน่!”พูดจบ เขาก็หันหลังวิ่งเข้าห้องฉุกเฉินไปฉันเค้นเสียงหัวเราะเยาะออกมาน้องสาวโกรธจนมือสั่น “ไอ้หมาโง่สองตัวนี่!”“วันนี้ถ้าอู๋ชิงชิงตายจริง ฉันจะตัดหัวไปเผาให้เลย!”ก็แค่ลูกไม้เก่าๆ ที่เธอเคยใช้มาแล้วแต่ตู้เชาหรานกับโจวจื่อเหลียงก็ยังหลงกล จะโทษใครได้?“เสิ่น! จิง!”หลังจากส่งอู๋ชิงชิงเข้าห้องฉุกเฉินแล้ว โจวจื่อเหลียงก็เดินมา“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย
Read More
บทที่ 6
ทันใดนั้น ตู้เชาหรานก็แข็งทื่อไปเขารับเอกสารมาดูด้วยความไม่อยากเชื่อ มองท้องฉันที่ไม่นูนอีกต่อไป แล้วค่อยๆ ปล่อยมือ “ลูกตายในท้อง?”“ทำไม...ถึงตายในท้องล่ะ?”หลังจากพึมพำสองครั้ง แล้วจู่ๆ ก็เหมือนผีเข้า ถามขึ้นมาด้วยเสียงดัง “บอกมา ทำไมถึงตายในท้อง! เธอทำอะไรกับลูกของเรา!”“เธอหึงที่ฉันไม่กลับบ้าน เลยแอบไปนอนกับคนอื่น จนทำให้ลูกตายใช่ไหม!”“ตอบฉันมาสิ!”สีหน้าเขาน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับใบหน้าจะระเบิดได้ทุกเมื่อแต่ฉันแค่หัวเราะเยาะ“อย่าคิดว่าฉันน่าขยะแขยงเหมือนนายสิ ตู้เชาหราน”“มันเกิดอะไรขึ้น นายควรนึกให้ดีๆ ว่าเมื่อวันก่อนตอนฉันโทรหา ฉันพูดอะไรบ้าง?”ตู้เชาหรานทำหน้างงและตกใจ เหมือนไม่กล้านึกถึงฉันมองเขาด้วยความเกลียดชัง “ฉันบอกนายไม่ใช่เหรอว่า ฉันเจ็บท้องมาก เลือดออกเยอะ ให้ช่วยฉันด้วย?”“แต่นายตอบว่าอะไร?”“นายบอกว่าต้องยุ่งช่วยอู๋ชิงชิงอยู่ บอกว่าฉันงี่เง่า!”“แต่นายรู้ไหม ตึกทั้งตึกไฟไหม้ ตอนนั้นฉันเกือบจะขาดอากาศตายแล้ว!”ตู้เชาหรานไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ส่ายหน้า “ไม่ ฉันแค่...”แต่ฉันไม่สนใจ หันไปหาโจวจื่อเหลียงทันที“แล้วก็นายด้วย!”“จิงโทรบอกนายไม่ใช่เหรอ
Read More
บทที่ 7
ใบหน้าของโจวจื่อเหลียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดฉันจับมือน้องสาว “เราไปกันเถอะ”คำโบราณว่า เลี้ยงดูตอนเด็กไม่เท่าเลี้ยงดูตอนโตถึงฉันจะคลอดลูกออกมาตาย แต่อย่างน้อยก็เป็นการคลอดธรรมชาติ แต่น้องสาวทำแท้ง ร่างกายต้องฟื้นฟูให้ดี ถ้ายีงฝืนโกรธต่อไป กลัวจะเป็นโรคเรื้อรังคนอื่นไม่สงสาร แต่ฉันสงสารแต่ไม่คิดว่า ตู้เชาหรานจู่ๆ จะคว้าข้อมือฉัน “เธอไปไม่ได้!”“ถึงลูกตายเพราะไฟไหม้ แต่เรื่องชิงชิงพยายามฆ่าตัวตาย เธอต้องรับผิดชอบ!”“เธอกับเสิ่นจิงต้องไปสถานีตำรวจกับจื่อเหลียงเพื่อสอบสวน!”โจวจื่อเหลียงเหมือนนึกอะไรออก “ใช่ พวกเธอไปไม่ได้!”“ชิงชิงใจมาตลอด เพื่อนๆ ก็สนิทกับเธอดี นอกจากพวกเธอสองคนที่หึงหวงไร้เหตุผล ใช้วิธีแบบนี้กดดันเธอ ไม่มีใครอื่นอีกแล้ว!”พูดจบ เขาควักกุญแจมือออกมาฉันหัวเราะเยาะความโง่ของพวกเขา “บนกล่องพัสดุมีชื่อพวกเราหรือเบอร์โทรเราเหรอ?”โจวจื่อเหลียงขมวดคิ้ว “ไม่มี แต่...”“งั้นแถวบ้านอู๋ชิงชิงต้องมีกล้องวงจรปิดใช่ไหม?”“กล่องนี้ไม่มีทางโผล่มาในบ้านเธอเอง ยังไงก็ต้องมีคนให้เธอ หรือวางไว้หน้าประตูใช่ไหม?”ฉันหัวเราะเยาะพลางพูดแทรก “พวกนายคนหนึ่งเป็นหัวหน้าดับเพลิง
Read More
บทที่ 8
“ไม่ใช่ ฉัน...”เพียงชั่วขณะ สีหน้าตู้เชาหรานก็หม่นหมองลงราวกับถูกทำร้ายอย่างหนัก ริมฝีปากเขาสั่นไม่หยุด แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวฉันนึกถึงตอนที่น้องสาวแบกฉันออกจากกองไฟคอและปอดแสบร้อนราวกับมีมีดกรีด ส่วนความเจ็บปวดและเลือดในท้องทรมานฉันจนรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งตัวหักตอนนั้น ฉันช่างไร้ที่พึ่งเหลือเกินอยากให้สามีที่รักอยู่ข้างๆ ปลอบใจแม้แต่ตอนที่สติพร่าเลือน ภาพตรงหน้าก็ยังเป็นใบหน้าของตู้เชาหรานฉันหวังจริงๆ ว่าพอลืมตาจะเห็นเขา ได้ยินเขาพูดว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันมาแล้ว”แต่กลับไม่มีอะไรเลยมีแค่ฉันคนเดียวคลอดลูกตายแล้วสลบไป!ฉันจะไม่เกลียดเขาได้ยังไง?แต่พอมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของผู้ชายคนนี้ ฉันกลับรู้สึกว่าพูดอะไรไปก็ไม่มีความหมายเขาไม่มีทางรู้ตัวว่าตัวเองผิดตรงไหนแค่ทำให้ฉันต้องทบทวนความเข้าใจคำว่า ‘โง่’ ครั้งแล้วครั้งเล่าเสียเวลาชีวิตฉันเปล่าๆฉันจึงสูดหายใจลึกๆ พูดกับคนขับแท็กซี่ “คนขับคะ ผู้ชายคนนี้นอกใจทำให้ฉันแท้งลูก ตอนนี้ยังตามรังควานฉันอีก ช่วยขับรถไปเร็วๆ หน่อยค่ะ!”“อะไรนะ เป็นแบบนี้นี่เอง!”คนขับที่แอบฟังอยู่ตลอดทันใดนั้น เขาเปิดประตูถ่มน้ำลายใส่ต
Read More
บทที่ 9
ตอนนี้เขาดูต่ำต้อยอย่างมากและระมัดระวังตัวมากตั้งแต่รักกันจนแต่งงานมาถึงตอนนี้ ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ เหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วกระวนกระวายใจแต่ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมา?“สำนึกผิด ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องได้รับการให้อภัย”ฉันส่ายหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย “อ้อยอิ่งไปก็ไม่มีประโยชน์ ตู้เชาหราน เราจบกันจริงๆ แล้ว”“แต่พวกเราสืบความจริงได้แล้วนะพี่เหยา!”“คนที่ตัดสายดินในห้องควบคุมไฟฟ้าที่ตึกเราคืออู๋ชิงชิง เธอวางอุปกรณ์จุดไฟแบบตั้งเวลาไว้ข้างใน แล้วไปที่ตึกสูงอีกที่ห่างไปหลายสิบกิโล จัดฉากการถูกจับตัวให้ผมกับตู้เชาหรานไปช่วย!”“เพื่อดูว่าในยามคับขัน พวกเราจะเลือกใคร!”“และกระดาษในกล่องพัสดุก็เป็นฝีมือเธอเอง พี่พูดไม่ผิดเลย!“อู๋ชิงชิงเป็นผู้หญิงใจร้าย แต่พวกเราคิดว่าเธอบริสุทธิ์ใจ ทุกอย่างเป็นเพราะพวกเรามองคนผิดจนตาบอด!”“พวกเราผิดเอง ผิดอย่างร้ายแรง!”“ไม่เพียงทำร้ายพวกพี่ ยังทำให้ลูกของเราจนต้องตายด้วย!”“แต่กับเธอ พวกเราไม่เคยมีความรู้สึกชายหญิง แค่เป็นเพื่อนจริงๆ ไม่อย่างนั้น ตอนนั้นจะเลือกแต่งงานกับพวกพี่ทำไมล่ะ?” “พี่เหยา เสี่ยวจิง พวกเธอลองคิดดูอีกทีได้ไหม?”โจวจื่อเหลีย
Read More
บทที่ 10
จริงๆ นะถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงสงสารและซาบซึ้งจนให้อภัยตู้เชาหรานไปแล้วแต่ตอนนี้ ฉันแค่นึกถึงภาพเหตุการณ์ในอดีตเขาจะรีบไปส่งผ้าอนามัยให้อู๋ชิงชิงตอนฝนตกดึกๆ โดยไม่ลังเลแต่ให้ฉันที่ท้องอ่อนๆ เป็นหวัด อดทนรอไปหาหมอตอนเช้าตอนฉันตกใจกรีดร้องเพราะงูโผล่มาในครัว เขาตวาดว่าฉันเรื่องเยอะแต่กลับยอมสละเวลาพักเที่ยงวิ่งจากที่ทำงานไปบ้านอู๋ชิงชิง เพื่อไล่แมลงเม่าไม่กี่ตัวแม้แต่ตอนรู้ว่าอู๋ชิงชิงแค่อวดว่าตัวเองมีเสน่ห์ ก็ยังชวนโจวจื่อเหลียงลางานไปเป็นเพื่อนเธอไปดูตัวกับลูกเศรษฐีแต่ตอนน้องสาวฉันเพิ่งท้องแล้วล้มเข่าบวมใหญ่ อยากไปอัลตร้าซาวด์แต่ลงบันไดไม่ได้ โจวจื่อเหลียงกลับอ้างว่างานยุ่งไม่ยอมไปด้วย!ผู้ชายขยะแบบนี้ ตอนนั้นพวกเราสองคนยังดีใจเหมือนได้ของวิเศษคิดแล้วอยากตบตัวเองสักที!ตาบอด!“ไม่มีประโยชน์หรอก”“ตอนนี้ ต่อให้พวกนายคุกเข่าโขกหัว ก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้”น้องสาวยังเจ็บเท้าเธอส่ายหน้า ถอดรองเท้าส้นสูงถือไว้ มองโจวจื่อเหลียงในระดับสายตา “คิดว่าโยนความผิดให้อู๋ชิงชิงหมด ตัวเองจะไม่มีความผิดเหรอ?”“แต่คนที่ให้โอกาสเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ปล่อยให้เธอทำตามใจคือใคร?”
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status