ตอนที่ 14 นางร้ายแบบเธอสมควรยอมแพ้ซะ 1

ริตาเพิ่งรู้วันนี้ว่าเจ้านายเธอเป็นเพื่อนกับพี่กร แฟนของเขมิกา

โลกกลมชะมัด!

เมื่อเจ้าของห้องพากันเดินออกไปแล้ว เธอจึงได้แต่นั่งตัวเกร็งตรงหน้าบอสหนุ่มของตัวเอง

เขาเรียกให้เธอมานั่งในห้องนี้ด้วยท่าทีคล้ายเรียกเข้ามาคุยงานสำคัญตอนอยู่ที่บริษัท แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่พูดอะไรเสียที

ริตากลั้นหายใจแอบมอง

วันนี้เจ้านายผู้ดุดันของเธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ปลดกระดุมจนเห็นแผงอกรำไร พับแขนเสื้อทั้งสองข้าง              เผยให้เห็นข้อมือระเรื่อยไปถึงข้อศอกที่มีเส้นเลือดมหาเสน่ห์บนผิวสีน้ำผึ้งคร้ามแดดชัดเจน

แม้เสื้อผ้าแลดูเบาสบาย  แต่ใบหน้าหล่อคมยังคงเคร่งขรึมเย็นชาดุจเดิม

ดูดวงตาดำจัดใต้คิ้วเข้มที่รับกับจมูกโด่งสันนั่นสิ ยังมีไรหนวดสีเขียวอ่อนทรงโจรและเส้นขนตรงแผงอกที่เซ็กซี่อีก เหมือนตัวร้ายในซีรีย์พิมพ์นิยมแนวมาเฟียอย่างไรอย่างนั้น

ด้านหลังของผู้ชายตัวสูงราวร้อยแปดสิบคนนี้คือคอมพิวเตอร์พีซีขนาดใหญ่ ภาพบนจอคือเส้นกราฟที่เป็นแท่งสีแดงสีเขียวขึ้นลงกับตัวเลขวิ่งสลับเต็มจอ

เจ้านายของเธอหันไปพิมพ์อะไรบางอย่างที่แป้นพิมพ์ของเครื่องคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง

หน้าจอของเครื่องนั้นเป็นสีดำซึ่งเต็มไปด้วยภาษาเฉพาะทางเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ตัวสีขาว ที่แท้งานอดิเรกของเจ้านายหนุ่มคือเทรดหุ้นกับเพื่อนนี่เอง

เขมิกาเคยเล่าให้ฟังว่า เพื่อนของพี่กรโคตรเก่ง            แต่ขี้โกงไปหน่อยเคยแฮกเว็บพนันด้วย เขาเขียนโปรแกรมช่วยเทรดหุ้นให้พี่กรก็เลยสบายขึ้นมาก

คำนินทาไม่เอ่ยชื่อของเพื่อนทางโทรศัพท์วันนั้น   คงเป็นเจ้านายเธอเองสินะ

แม้เขาจะทรงแบดน่ากลัวมาก แต่ทั้งเก่งทั้งหล่อ เพอร์เฟคไปหมดแบบนี้ย่อมกลบเกลื่อนท่าทีส่วนตัวไปได้

ในฐานะที่เป็นลูกน้องใกล้ชิดกับเลขาส่วนตัวเจ้านาย ริตาจึงพอรู้ว่าครอบครัวของเขาทำธุรกิจอะไรบ้าง

นอกจากทำอสังหาฯ ยังค้าทองคำ ทำเครื่องเพชร ทำจิวเวลรี่ ทำแบรนเสื้อผ้า และประมูลงานก่อสร้างต่างๆ ทั่วราชอาณาจักร

ดีที่มีพี่หลายคนจึงแบ่งกันบริหารธุรกิจอย่างลงตัว

ในขณะที่เจ้านายของเธอเป็นลูกชายคนเล็กที่สุด เอาแต่ใจที่สุด เขาจึงแยกตัวออกมาอย่างไม่ค่อยสนใจใคร อีกทั้งยังทำธุรกิจสีเทาที่สุด ยังดีที่ไม่เกินขอบเขตกฎหมาย

หลายครั้งที่ริตาต้องคอยติดต่อประสานงานกับพาร์ทเนอร์ต่างชาติทรงมาเฟียให้เขา เห็นว่าเกี่ยวกับบ่อนที่มาเก๊า และเธอยังต้องคอยวิ่งรอกเข้าออกสถานีตำรวจ เพื่อเคลียร์ค่าปรับบางอย่าง

ขณะที่ริตากำลังคิดเรื่อยเปื่อย บอสหนุ่มก็หันมา

“ผมได้ข่าวว่าผู้ช่วยเลขาคนหนึ่งลางานเป็นว่าเล่นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เหตุผลในใบลาคือมีคนที่บ้านป่วยชนิดเรื้อรัง กระทั่งผมกลับมาจากดูงานถึงเพิ่งรู้เมื่อวาน            ว่าผู้ช่วยเลขาคนนั้น ลางานเพื่อไปตามรังควานแฟนเก่ากับแฟนใหม่ของเขา”

เสียงทุ้มต่ำฟังดูเย็นชาดังขึ้นเป็นประโยคแรกหลังจากนั่งจ้องกันเงียบๆ มานานสองนานท่ามกลางเสียงนิ้วเคาะแป้นพิมพ์เป็นระยะ ริตาสูดลมหายใจเข้าอกลึกยาวอย่างอ่อนใจ เขมรู้โลกรู้จริงๆ

เธอยิ้มแห้งรีบประจบเอาใจ “ดิฉันขอโทษค่ะบอส แต่ดิฉันเคลียร์งานก่อนลาไม่มีค้างคาเลย แถมยังลางานจริงแค่สี่วันเองนะคะ”