登入“ดูดเยอะๆ… วันนี้นมแม่คัดมากจนปวด”มือข้างหนึ่งโอบร่างของลูกน้อยแนบอก มืออีกข้างบีบหัวนมจนปลายยอดปูดพอง ขยับขยอกอยู่ในอุ้งปากของทารกน้อยดูดดึงกินนมจากเต้าเอร็ดอร่อย‘นมใหญ่เหลือเกิน… แม่คุณเอ๊ย’กำนันทองพึมพำอยู่ในใจ กลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก ตาจ้องมองริมฝีปากของเด็กน้อยกำลังครอบดูดปลายหัวนมชูชันขึ้นมาเป็นช่ออย่างนึกอิจฉา‘โอ้ว… ’กำนันทองยังคงอุทานอยู่ในใจ ตื่นเต้นจนท่อนเอ็นแข็งเป็นลำ ไม่อาจดึงสายตากลับมาจากภาพของทารกน้อยที่กำลังกะซวกดูดกินนมจนน้ำนมสีขาวเอ่อออกมาชุ่มอยู่รอบๆ ขอบปากจิ้มลิ้ม‘ใหญ่สุดๆ… ’กำนันทองยังคงพึมพำในใจ จ้องมองทารกดูดนมเสียงดังซ่วบๆ อย่างไร้เดียงสานั่งมองอยู่ครู่สั้นๆ จนรู้สึกได้ว่าแก่นกายของตัวเองตั้งลำคัดแข็งแทงตุงขึ้นมาจากกางเกงขาก๊วย“เอ่อ… พ่อขอไปนั่งรอข้างนอกนะ… ”กำนันทองกลัวว่าสะใภ้จะรู้ว่าพ่อผัวมีอารมณ์ จึงรีบขยับลุกขึ้นยืน หันหลังให้สะใภ้ ก้าวเดินออกไปเสียก่อนที่หล่อนจะเห็นความเป็นชายยาวใหญ่ตั้งลำตุงอยู่ในกางเกงขาก๊วยในเวลาต่อมาเมื่อเสร็จจากให้นมลูกแล้วกล่อมนอนจนหลับ วัลยาเดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นว่ากำนันทองไม่อยู่ในบ้าน จึงเดินออกมาที่หน้าบ้าน
กำนันทองหันมาตอบ วัลยารีบห้าม“โถ… ไม่ต้องหรอกค่ะ นอนห้องเดียวกันก็ได้ค่ะ… หนูกับลูกก็ตัวเล็กๆ นอนเตียงเดียวกันก็ได้จ้ะ แล้วหนูก็คงอยู่ไม่กี่วัน บางทีอาจจะไม่ถึงอาทิตย์ ไม่ต้องเสียเวลาจัดห้องให้ใหม่หรอกนะคะ รบกวนพ่อทองเปล่าๆ”คำพูดที่ได้ยิน ยิ่งทำให้พ่อผัวใจเต้นแรง.....“แต่ว่า… ผู้หญิงกับผู้ชาย…นอนห้องเดียวกันสองต่อสองคงไม่เหมาะมั้ง”พ่อผัวกล่าว“ใครว่าสองต่อสองล่ะจ๊ะ… นี่ไง… พ่อทองลืมหรือจ๊ะว่ายังมีอีกคน”วัลยาชี้มายังลูกน้อยที่หล่อนอุ้มไว้แนบอก“มันก็จริง… แต่… ”ไม่ทันที่กำนันทองจะพูดจบ สะใภ้แม่ลูกอ่อนก็ตัดบทด้วยการอุ้มลูกเดินนำเข้ามาในบ้านบ้านของกำนันทองแม้จะเป็นเพียงเรือนไม้หลังย่อม แต่ก็สะอาดสะอ้านน่าอยู่อาศัย.....“บ้านน่าอยู่จังค่ะพ่อทอง… ”หญิงสาวชม หลังจากเดินเข้าไปดูในห้องนอนที่มีทั้งฟูกทั้งเตียง ค่อยๆ วางร่างน้อยๆ ของลูกชายไว้ในมุ้งที่มีฟูกปูไว้กับพื้น ลูกชายของหล่อนกำลังหลับสนิท.....“มันคงไม่สะดวกสบายเหมือนบ้านที่กรุงเทพฯ ของหนู”กำนันทองกล่าว“แบบนี้ก็ได้อารมณ์นะคะ… ได้บรรยากาศดีค่ะ นอนมุ้งก็ได้ความรู้สึกไปอีกแบบ”วัลยามองมุ้งสี่สาย คลุมครอบฟูกปูนอนวางชิดผนัง
วัลยารู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่อุบัติเหตุเมื่อครู่ก็ทำให้กำนันทองรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กำนันทองอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองทรวงอกอวบใหญ่ของสะใภ้แม่ลูกอ่อน ผิวพรรณของหล่อนช่างเนียนขาว ทรวดทรงอวบอัดอะร้าอร่ามทำเอาคนมองใจเต้นแรง “แล้วนี่จะอยู่กี่วันจ๊ะ… ”กำนันทองถามขณะอุ้มร่างจ้ำม่ำของหลานชายไว้ในอ้อมอก“บรรยากาศดีจังค่ะ… ที่นี่อากาศดีมากเลยค่ะ ได้มาเห็นแล้วอยากอยู่สักอาทิตย์”วัลยาตอบขณะทอดสายตามองทิวเขาทาบทะมึนเป็นฉากหลังของไร่สับปะรด ยืดอกสูดเอาความบริสุทธิ์ของมวลอากาศไว้เต็มปอด แสงแดดลำสุดท้ายสาดทอประกายสีทองทาบทาไปทั่วไร่ นกกระยางฝูงใหญ่บินชักแถวเป็นแนวเส้นสีดำพาดผ่านแนวขอบฟ้าเบื้องทิศตะวันตก “วันนี้อากาศหนาวนะคะ… ”วัลยาเอามือลูบแขน กล่าวขณะทอดสายตาดูพระอาทิตย์สีแดงเหมือนไข่ดาว ลอยเรี่ยต่ำเกือบแตะสันเขา “ใช่… วันนี้หนาวกว่าเมื่อวาน ข่าวว่าอุณหภูมิจะลดต่ำลงจนถึงสิบห้าองศา”สันต์กล่าวตามที่ได้ฟังมาจากข่าวพยากรณ์อากาศเมื่อตอนเช้า อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองเรือนร่างเอิบอิ่มไปด้วยเลือดเนื้อวัยสาวสะพรั่งของลูกสะใภ้.....ในมุมที่วัลยายืนย้อนแสง กำนันทองมองจากทางด้านหลั
กำนันสอนลูกชายอย่างคนที่ผ่านการอาบน้ำร้อนมาก่อน ทว่าเรื่องนี้… ก็มีแต่สันต์และวัลยาเท่านั้นที่รู้ว่าปัญญามัน ‘ใหญ่’ กว่าที่สันต์แนะนำ“คราวนี้ผมผิดเองครับ… โมโหจัดจนลืมตัว ด่าเมียเสียๆ หายๆ กระชากแขนจนวัลย์เจ็บ โกรธมากจนต้องพาลูกหนีผม”สันต์สำนึกผิด เสียงเครือคล้ายจะร้องไห้“ไอ้ห่า… มึงนี่มันก็ร้ายเหลือเกิน มึงเป็นผู้ชายประเภทไหนกันวะ ผู้ชายที่ด่าเมีย… กล้าทำร้ายผู้หญิงเขาเรียกว่าหน้าตัวเมียโว้ย”กำนันทองด่าอย่างไม่ไว้หน้า สันต์นิ่งไม่เถียง รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนตรง… เป็นคนจริง… ไม่เคยนิ่งเฉยกับอะไรที่เห็นว่าไม่ถูกต้องคุยกันต่อมาอีกครู่สั้นๆ สันต์ก็กดวางสาย บอกไว้ว่าจะโทรไปถามที่บ้านพ่อแม่ของวัลยาที่เชียงใหม่ “หนูวัลย์… ไอ้สันต์มันบอกว่าจะโทรไปตามหนูที่บ้านเชียงใหม่”กำนันทองรีบบอกกับลูกสะใภ้“ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อทอง.. หนูบอกแม่ไว้แล้วว่าให้หลอกว่าหนูอยู่ที่นั่น”จริงอย่างที่วัลยาคาดเดาเอาไว้ พอวางสายจากกำนันทองผู้เป็นบิดา สันต์ก็โทรไปเชียงใหม่ แต่นางยุพาแม่ของวัลยาก็แกล้งโกหกไปตามแผน สันต์บอกว่าวันเสาร์ที่จะถึงนี้จะไปรับลูกเมียกลับบ้าน แต่แม่ของวัลยาก็บอกตามที่ลูกสาวสั่งเอาไว้ว่ายั
ก่อนจะพบว่าเป็น ‘วัลยา’ สะใภ้ของตนกำลังอุ้มลูกชายในวัยขวบกว่าๆ ลงมาจากรถกระบะ มืออีกข้างหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเดินเข้ามาในบ้าน“สวัสดีจ้ะพ่อทอง”วัลยายกมือไหว้พ่อสามี เรียกกำนันทองว่า ‘พ่อ’ เพราะหล่อนมีศักดิ์เป็นลูกสะใภ้ของชายผู้นี้“หนูวัลย์นี่เอง… พ่อนึกว่าใคร ไปยังไงมายังไงกันล่ะนี่… แล้วนี่มากับลูกสองคนหรือ?”กำนันทองเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นสะใภ้อุ้มลูกชายในวัยขวบกว่าๆ ลงมาจากรถเพียงลำพัง… ไร้เงาของสามี “ค่ะพ่อ… หนูมาสองคนกับลูกจ้ะ”วัลยาตอบ“อ้าว… แล้วไอ้สันต์ล่ะ ทำไมมันปล่อยให้หนูกับลูกมากันสองคนลำพัง”กำนันทองถามถึงลูกชายของตน ทว่าถามยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นที่โทรศัพท์มือถือ แสงที่สว่างวาบขึ้นบนหน้าจอ ทำให้เห็นว่าเป็นเบอร์ของ ‘สันต์’ ผู้เป็นลูกชาย“ไอ้สันต์โทรเข้ามาพอดี… ”กำนันทองกล่าวขณะที่ตายังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ และในจังหวะที่กำลังจะกดรับอยู่แล้วเชียว วัลยารีบยกมือห้ามและร้องบอก“เดี๋ยวจ้ะ… เอ่อ… ถ้าพี่สันต์ถามถึงหนูกับลูก… พ่อทองอย่าบอกนะว่าหนูกับลูกมาที่นี่”ประโยคที่ได้ยินจากปากของสะใภ้แม่ลูกอ่อน ทำให้กำนันทองขมวดคิ้ว“นี่แสดงว่าทะเลาะกันม
“งือออออ… เสียวเหลือเกิน”ดวงตาของบุหงาหลับพริ้ม…ความเอมอิ่มซาบซ่านพลุ่งพล่านอยู่ข้างในจนอธิบายไม่ถูก รู้เพียงว่าความสุขกำลังแผ่ซ่านแทรกซึมอยู่ข้างใน“ลุงดินน์รักหนูนะ… ”ลุงดินน์ที่หงายอยู่ด้านล่างผงกศีรษะขึ้นมาจูบไซ้ดูดนมสองเต้าสลับไปมาอย่างหลงใหล“ลุงแดนน์ก็รักหนู… ”แดนทรวงที่ประกบอยู่ด้านหลังกระซิบเสียงกระเส่าข้างใบหูลำเนื้อยังครูดถูกับรูเบาๆ ในวินาทีที่กลีบสาวของบุหงายังขมิบตอดไม่หยุด“หนูก็รักลุงทั้งสองคนค่ะ … ”บุหงารู้สึกว่าชายสองคนนี้คือคนเดียวกัน…สมองสั่งการว่าอย่างนั้น ตอนแก่นกายทั้งสองสอดประสานในรูเดียวกันยิ่งให้ความรู้สึกซาบซ่านแบบคูณสองจึงไม่แปลกที่ทำให้อารมณ์ของหล่อนพุ่งทะยานไปถึงสวรรค์อย่างแรง“อยู่ต่อได้ไหม… ”ถ้าจะขอให้อยู่ที่นี่ตลอดไปกลัวว่าหล่อนจะรู้สึกว่าโดนผูกมัด บดินทร์ที่หงายอยู่ด้านล่างเอ่ยถาม เขาอยากให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้เป็นไปโดยความสมัครใจของบุหงา“ได้ค่ะ… หนูจะอยู่ต่ออีกสักอาทิตย์”บุหงาหลงใหลบรรยากาศที่นี่ แต่ที่น่าหลงใหลยิ่งกว่าบรรยากาศก็คือลุงทั้งสองนี่แหละที่นี่เงียบสงบมาก โอบล้อมไว้ด้วยธรรมชาติป่าเขา เหมาะเป็นอย่างยิ่งสำหรับการเขียนนิยายซึ่งเป็